ตอนที่ 2191 หลบหนี!

ขนสีดำสนิทค่อยๆ ถอยร่นกลับเข้าไปในร่างพร้อมพลังปราณเทวะที่คืนกลับ

ภายในพิภพโกลาหลนี้เย่หยวนได้กลับคืนสู่ร่างเดิมในที่สุด

เมื่อลี่เอ๋อได้เห็นภาพอันแสนมหัศจรรย์ตรงหน้านี้ดวงตาทั้งสองของนางก็ต้องเบิกกว้างพร้อมสั่นสะท้านไปทั้งกาย

ตั้งแต่ที่นางถูกจับมานี้เยวี่ยเมิ่งลี่ไม่เคยจะได้มีชีวิตอย่างมีความสุขใด

ความกลัวต่ออนาคต ความกลัวต่อสิ่งที่ไม่อาจรู้จักทราบ

นางได้แต่คิดบอกตัวเองว่าชาตินี้คงไม่ได้พบเจอเย่หยวนอีกตลอดกาลแล้ว!

แต่ท่ามกลางความสิ้นหวังนี้เย่หยวนกลับเดินทางผ่านความอันตรายมากมายมาปรากฏกายต่อหน้านาง

แน่นอนว่านางจะต้องตื่นตะลึง!

ทั้งกังวล ทั้งตื่นตกใจ ทั้งโหยหา… ความรู้สึกมากล้นอย่างไร้คำจะบรรยายปะทุขึ้นในจิตใจของเยวี่ยเมิ่งลี่

“พี่หยวน ข้า… ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?” เยวี่ยเมิ่งลี่ร้องถามขึ้นมาด้วยน้ำตาคลอเบ้า

เย่หยวนค่อยๆ เดินเข้าไปรับร่างของนางมาโอบกอดไว้ “แน่นอนว่าไม่ได้ฝันใดๆ พี่หยวนมารับเจ้ากลับบ้านเราแล้ว”

“ข้าคิดไป… คิดไปว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว! ฮือๆๆ…”

สิบปีแห่งความสิ้นหวัง รอดชีวิตกลับมาได้พบเจอความทุกข์อันเป็นนิรันดร์ ความกังวลเสียใจใดๆ ในจิตใจของเยวี่ยเมิ่งลี่มันได้ปะทุออกมาในเวลานี้พร้อมๆ กัน

สภาพจิตใจของนางนั้นเหมือนได้เจอฟางเส้นสุดท้ายที่จะนำพาไปสู่ความสุขท่ามกลางทะเลแห่งความสิ้นหวัง

ความหวาดกลัวกังวลของนางนั้นมันไม่อาจจะอธิบายออกมาได้ง่ายๆ

แล้วมีหรือที่เย่หยวนจะไม่เข้าใจเยวี่ยเมิ่งลี่?

เขาเองก็ไม่ได้พูดจาปลอบใดๆ เพียงแค่กอดนางไว้อย่างหนักแน่น “ร้องมาเถอะ ร้องให้มันสบายใจออกมา”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานสักเท่าไหร่ในที่สุดน้ำตาของนางนั้นก็ค่อยๆ เหือดแห้งจางหายไป เป็นเวลานั้นเองที่เยวี่ยเมิ่งลี่ได้เงยหน้าขึ้นมากล่าวกับเย่หยวน “พี่หยวน ข้าขอโทษ ข้า…”

เย่หยวนยกนิ้วขึ้นมาปานน้ำตาที่เหลือบนใบหน้าของนางออกก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น “เด็กโง่ ระหว่างเรามันยังต้องมีคำขอโทษใดอีกหรือ? เรื่องนั้นไม่ต้องพูดกล่าวใดๆ แล้ว ข้าเข้าใจดี”

เวลาเกือบสองพันปีที่จากกันมานี้มันเป็นเพราะว่าใครกัน?

แน่นอนว่าเพราะตัวเขา เย่หยวนคนนี้!

ผลลัพธ์เช่นนี้ตัวลี่เอ๋อเองก็คงไม่คิดฝันว่ามันจะมาเกิดขึ้น มีหรือที่เย่หยวนจะกล้าไปว่านาง?

คำพูดเดียวนี้ความเศร้าโศกสองพันปีก็จากหายไปจากใจนางสิ้น

หลังจากผ่านช่วงเวลานั้นมาได้เยวี่ยเมิ่งลี่ก็ต้องตื่นตะลึงขึ้นอีกครั้ง

เพราะแม้เวลานี้นางเองก็จะเป็นถึงเทพสวรรค์สองดาว แต่นางกลับไม่อาจจะมองพลังบ่มเพาะของเย่หยวนได้เลย!

“พี่หยวน นี่… นี่คือโลกใบน้อยของพี่หรือ? มัน… ดูแปลกเสียจริง!”

เป็นเวลานี้เองที่เยวี่ยเมิ่งลี่เริ่มจะมีสติหันมองดูรอบกายและพบว่ามันช่างดูแตกต่างจากพลังโลกของคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง

นางนั้นตื่นตะลึงไม่น้อย นี่เย่หยวนก้าวขึ้นไปถึงระดับใดแล้วกันแน่?

เย่หยวนพยักหน้ารับออกมา “ใช่แล้ว โลกใบน้อยของข้านั้นมันแตกต่างจากผู้คนไปมาก ไว้ค่อยว่ากล่าวเรื่องนี้กันทีหลัง เวลานี้เรามาหาทางหนีออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ”

เยวี่ยเมิ่งลี่ได้แต่ส่ายหน้าออกมาเมื่อได้ยิน “พี่หยวน ข้ารู้ว่าพี่เก่งกาจปานใดแต่มันไม่มีทางจะออกไปได้! ห้องนี้มันถูกวางเขตแดนไว้ด้วยพลังของหยวนเจี่ยวแห่งเผ่าเทวา ความรู้ความสามารถของเขาคนนี้มันเหนือล้ำเกินเข้าใจ”

เย่หยวนจึงได้ถามขึ้นมาด้วยใบหน้าสุดสงสัย “เจ้าเผ่าเทวาที่ว่านี้มันคือสิ่งใด? ทำไมเจ้าจึงได้กลายเป็นบุตรีเทวะใดๆ ของมันได้?”

เยวี่ยเมิ่งลี่ตอบกลับไป “ได้ยินว่าเผ่าเทวานั้นคือเผ่าที่ได้รับพรจากสวรรค์ เพราะฉะนั้นพวกมันจึงเรียกตัวเองว่าเป็นเผ่าเทวา เผ่าเทวานั้นมีประชากรน้อยนิดแต่กำลังของแต่ละผู้คนนั้นกลับสุดแข็งแกร่ง ส่วนเรื่องของข้านั้น… ก็ไม่อาจทราบได้เช่นกัน บางทีมันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องที่ข้าผสานปราณและกายเป็นหนึ่ง”

เมื่อเย่หยวนได้ยินเขาก็ยิ่งต้องขมวดคิ้วแน่น

เผ่าที่ได้รับพรจากสวรรค์! ช่างฟังดูยิ่งใหญ่เสียจริง!

ไม่ว่าจะเป็นทางมนุษย์หรืออสูร พวกเขาทั้งหลายต่างก็ไม่อาจหาญกล้าพอจะใช้คำพูดเช่นนั้น

“เช่นนั้นแล้วทำไมเผ่าเทวาที่ว่ามันจึงได้มาอยู่กับมารนรกทั้งหลายนี้เล่า?” เย่หยวนถามขึ้นต่อ

“มารนรกนั้นนับถือว่าตนเองเป็นข้ารับใช้ของเผ่าเทวาและยอมก้มหัวรับใช้พวกนั้นอย่างไร้เงื่อนไขใดๆ! ส่วนมันเกิดความเกี่ยวข้องนี้ได้อย่างไรข้าเองก็ไม่อาจทราบได้” เยวี่ยเมิ่งลี่เองก็ย่อมจะไม่ทราบเบื้องลึกเบื้องหลังใดๆ ไปได้

แต่เย่หยวนนั้นยิ่งได้ยินก็ยิ่งตื่นตะลึง พวกมารนรกทั้งหลายนี้แข็งแกร่งปานใด มันเหนือล้ำกว่าเหล่ามนุษย์ไปมากล้ำ

แต่เผ่าที่เก่งกาจถือตัวปานนี้กลับไปก้มหัวให้เผ่าเทวาอย่างไร้เงื่อนไข

ไม่ว่าจะฟังอย่างไรเผ่าเทวานี้มันก็ต้องสุดแสนจะแข็งแกร่งอย่างแน่แท้!