ตอนที่ 2190 พันปีนั้นแค่ชั่วพริบตา

ระหว่างทางมานั้นคลื่นพลังชั่วร้ายมันยิ่งหนักหน่วงหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

พร้อมๆ กันนั้นในพื้นที่รอบๆ ต่างก็จะมีคลื่นพลังของยอดฝีมือผ่านไปมาอยู่ไม่ขาดสาย

และคลื่นพลังทั้งหลายนั้นกลับรุนแรงเสียยิ่งกว่าตัวโม่เฉี่ยวซือ

เย่หยวนนั้นติดตามเขามาเรื่อยๆ จึงเดินทางได้อย่างไร้ปัญหาใดๆ

แต่ระหว่างทางนั้นมันมีด่านตรวจตั้งไว้มากมายก่อนที่สุดท้ายคนทั้งสองจะมาถึงยังเมืองน้อยเมืองหนึ่ง

เมื่อยามเฝ้าเมืองเห็นหน้าโม่เฉี่ยวซือเขาก็ถามขึ้น “โม่เฉี่ยวซือ ไม่ยอมอยู่ดูแลดินแดนที่ได้รับมอบหมายกลับมาทำอะไรที่นี่?”

เย่หยวนนั้นเห็นได้ทันทีว่าเหล่ายามเฝ้าเมืองทั้งหลายนี้ต่างเป็นเทพสวรรค์สิ้น!

โม่เฉี่ยวซือจึงรีบตอบกลับไปทันที “ข้านั้นมาเพื่อขอพบท่านม่านหย่าเพราะมีเรื่องสำคัญจะรายงาน”

ยามคนนั้นจึงหันมามองที่เย่หยวนต่อ “แล้วเจ้านี่เล่า?”

โม่เฉี่ยวซือจึงตอบกลับไป “มันเป็นลูกน้องข้าเอง เรื่องสำคัญที่ว่านี้ก็ถูกค้นพบด้วยฝีมือมันผู้นี้”

ยามคนนั้นจึงตอบกลับมา “ท่านม่านหย่ากำลังยุ่งอยู่กับการหาทางทำให้บุตรีเทวะสงบ ข้าเกรงว่าท่านคงไม่มีเวลามาพบคนอย่างเจ้า เจ้าไปรอคำสั่งต่อไปที่โรงเตี๊ยมเถอะ”

โม่เฉี่ยวซือจึงต้องรีบพูดขัดขึ้น “บุตรีเทวะ? อะไรคือบุตรีเทวะกัน?”

ยามคนนั้นยิ้มตอบกลับมา “เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ? มันก็นางมนุษย์ที่เราจับมาได้นั่นไงเล่า! มหาปราชญ์หยวนเจี่ยวท่านบอกไว้ว่านางนั้นเป็นบุตรีเทวะแห่งเผ่าเทวาจึงต้องถูกส่งกลับไปที่มิตินรก ไม่เช่นนั้นแล้ว… มีหรือที่นางจะยังมีชีวิตได้จนป่านนี้?”

เย่หยวนที่ได้ยินก็สั่นสะท้านไปทั้งกายทันที

ลี่เอ๋อไปกลายเป็นบุตรีเทวะใดนี้ได้อย่างไร?

แล้วเผ่าเทวาที่ว่านี้มันคือเผ่าพันธุ์ใด?

เวลานี้จิตใจของเย่หยวนสั่นสะท้านด้วยข้อมูลอันน่ากังวลนี้จนแทบไม่อาจหายใจ

“นายท่าน ข้าน้อยนี้มีวิธีที่จะช่วยให้บุตรีเทวะที่ท่านพูดถึงนี้สงบลงได้” เย่หยวนกล่าวขึ้นมา

ยามคนนั้นถึงกับต้องหันหน้ามามองและถามเพื่อย้ำ “เจ้ามีทางจริง? บุตรีเทวะนี้ก่อเรื่องไม่เว้นวันบอกแค่ว่าอยากจะกลับไปยังเผ่ามนุษย์ ไม่ว่าท่านม่านหย่าจะพยายามพูดกล่อมเท่าใดนางก็ไม่คิดฟังจนท่านเครียดจะหัวแตกตายอยู่แล้ว! หากเจ้าทำได้จริงมันย่อมจะเป็นความสำเร็จยิ่งใหญ่แน่”

เย่หยวนจึงบอกกลับไป “นายท่านวางใจเถอะ ข้าน้อยจะทำสำเร็จแน่”

ยามคนนั้นจึงพยักหน้ารับ “เช่นนั้นก็ดี จะอย่างไรพวกเจ้าไปรอที่โรงเตี๊ยมก่อนแล้วข้าจะไปรายงานท่านม่านหย่าให้”

โม่เฉี่ยวซือจึงได้พาเย่หยวนไปพักที่โรงเตี๊ยมด้วยความกังวลเต็มอก

เหล่ามารนรกทั้งหลายนี้มันไม่ได้กระจัดกระจายกันอย่างที่เขาเคยพบเห็น

กลับกัน เหล่ามารนรกทั้งหลายนี้กลับอยู่กับในเมืองราวกับเป็นค่ายกองทหาร!

เมือง โรงเตี๊ยม ยามเฝ้า มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นมารนรกตัวไหนทำมาก่อน

แม้ว่าเหล่ามารนรกมันจะมีสติปัญญาสูงส่งแต่โลกของพวกมันนั้นก็โหดร้ายเสียยิ่งกว่าสัตว์ป่า

ผู้อ่อนแอจะถูกผู้แข็งแกร่งกลืนกินอย่างไร้ข้อยกเว้น!

ทั้งยังมีเรื่องของบุตรีเทวะและเผ่าเทวาใดๆ นี่อีก เจ้ามิตินรกนั้นมันเป็นสถานที่แบบไหนกันแน่?

พอได้ลองถามโม่เฉี่ยวซือดู ตัวเขานั้นก็ไม่ทราบถึงมัน

ด้วยตำแหน่งของเขานี้มันต่ำต้อยจนเกินกว่าจะรู้เรื่องราวใดๆ ของเบื้องบนได้

โม่เฉี่ยวซือนั้นเป็นแค่มดปลวกที่ถูกเอามาปล่อยไว้ให้เฝ้าภายนอก

เขานั้นแค่รับคำสั่งจากม่านหย่าและม่ายหย่าก็พาเขามาเฝ้าที่แห่งนี้ เพียงเท่านั้น

ไหนจะยังเรื่องของถ้ำนิลเพลิงแห่งนี้อีกด้วย เพราะยิ่งเย่หยวนได้เห็น มันยิ่งดูเหมือนเขตแดนตัดขาดที่เชื่อมระหว่างมิตินรกที่ว่านี้กับมหาพิภพถงเทียนไว้

ในเมื่อเผ่ามังกรทำได้แค่ปิดผนึกนรกไว้ มันก็ย่อมจะหมายความว่าถ้ำเนตรมังกรเองก็เป็นแค่ปากทางเข้าสู่ดินแดนอื่น

แล้วที่แห่งนี้มันคืออะไรกันแน่?

ในเวลานี้ความสงสัยและการคาดเดามากมายได้เกิดขึ้นในหัวใจของเย่หยวนอย่างไม่มีหยุดยั้ง

ไม่นานจากนั้นยามคนนั้นก็ได้มาที่โรงเตี๊ยมเพื่อหาตัวเย่หยวน

เมื่อม่านหย่าได้ยินว่าเย่หยวนมีวิธีการที่จะทำให้บุตรีเทวะสงบลงได้เขาก็รีบยิ้มกว้างพาตัวเย่หยวนไปทันที

เมื่อม่านหย่าได้มองดูเย่หยวนดีๆ เขาก็ถามขึ้นอีกครั้ง “เจ้าแน่ใจว่าจะทำให้บุตรีเทวะสงบลงได้?”

เย่หยวนพยักหน้ารับ “ท่านม่านหย่าโปรดวางใจ หากทำไม่สำเร็จข้าขอยอมตัดหัวนี้มอบให้แก่ท่าน”

ม่านหย่าที่ได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้นพร้อมหัวเราะ “ดี! หากเจ้าทำให้บุตรีเทวะสงบลงได้จริง ข้าจะให้รางวัลเจ้าอย่างงามทีเดียว!”

พูดจบม่านหย่าก็พอตัวเย่หยวนมาจนถึงบ้านศิลาหลังหนึ่ง

บ้านศิลาหลังนี้มันกว้างขวางไม่น้อย แต่เมื่อเย่หยวนเข้าไปใกล้เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่ามันมีเขตแดนปิดกั้นมากมายถูกกางไว้โดยรอบ