ตอนที่ 2189 เดินหน้าต่อ

เมื่อได้ยินเรื่องราวจากปากของเจ้าจ่าฝูงมารนรกนี้เย่หยวนก็ยิ่งต้องขมวดคิ้วแน่น

ลี่เอ๋อยังไม่ตาย!

แต่ลี่เอ๋อถูกจับไว้!

และเหล่ามารนรกทั้งหลายกลับคิดจะส่งลี่เอ๋อกลับไปยังมิตินรก!

แต่ด้วยตำแหน่งของเจ้ามารนรกนี้มันย่อมจะไม่รู้เรื่องราวถึงเหตุผลที่แท้

เหล่ามนุษย์ที่เคยเข้ามายังถ้ำนิลเพลิงนี้ต่างถูกฆ่าตายกลายเป็นอาหารมารนรกสิ้น

มีเพียงลี่เอ๋อที่ถูกปล่อยให้รอด!

มันย่อมจะต้องมีเรื่องราวมากมายกว่านี้ซ่อนอยู่แน่นอน

แม้ว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เย่หยวนได้ยินเรื่องของมิตินรกใดๆ นี้แต่เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันคงเป็นฐานหลักของเหล่ามารนรกทั้งหลายนี้เป็นแน่แล้ว!

หากลี่เอ๋อถูกจับไปแล้วไม่ว่าเขาจะมีความสามารถเก่งกาจหรือเส้นสายใหญ่โตปานใดมันก็คงไม่อาจจะช่วยเหลือนางได้

เย่หยวนนั้นเข้าใจว่าในมิตินรกนั้นมันคงมียอดฝีมืออยู่มากล้น

ไม่เช่นนั้นแล้วมีหรือที่เผ่ามังกรจะทำแค่ปิดผนึกถ้ำเนตรมังกรไว้?

ในเวลานี้จิตใจของเย่หยวนมันรุ่มร้อนดั่งถูกไฟสุม

แต่ในเวลานี้เจิ้งหยูเฟิงก็ได้เข้ามาพยายามปลอบบอก “พี่เย่ เรื่องของศิษย์น้องเมิ่งลี่นั้นสวรรค์ย่อมจะมีตาช่วยให้นางพ้นภัยไปบ้าง!”

เย่หยวนจึงได้แต่พยายามกดความรุ่นร้อนในใจลงและหันไปตอบ “ขอบคุณศิษย์พี่เจิ้งที่อวยพร! มาถึงตรงนี้แล้วข้าเชื่อว่าทุกคนก็คงได้เห็นถึงเรื่องราวภายในถ้ำนิลเพลิงนี้ ขืนเดินทางเข้าไปลึกกว่านี้แล้วข้าเกรงว่ามันจะไม่มีใครสามารถกลับออกไปได้อีก ให้การสำรวจของเรามันสิ้นสุดลงเท่านี้เถอะ!”

เหล่าผู้นำทั้งหลายต่างพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของเย่หยวน

ที่เช่นนี้พวกเขาย่อมจะไม่มีใครอยากอยู่ต่อไปอีกแม้แต่เสี้ยววินาที

หากมิใช่เพราะเย่หยวนแล้วพวกเขาทั้งหลายคงตายลงไปแล้วเสียด้วยซ้ำ

เจิ้งหยูเฟิงนั้นได้แต่ถอนหายใจ “มันคงมีแค่ทางเลือกนี้”

แต่จู่ๆ ทางหลินฉางชิงกลับเดินขึ้นมาชี้หน้าว่าเย่หยวนอย่างไม่พอใจ “เย่หยวนเจ้าคนขี้ขลาด! เจ้าคิดจะทิ้งศิษย์น้องเมิ่งลี่ไว้เช่นนี้หรืออย่างไร?”

นั่นทำให้สายตาของคนทั้งหลายต่างหันมามองดูหลินฉางชิงตามๆ กัน เพราะการตัดสินใจของเย่หยวนนี้มันย่อมจะเป็นเรื่องสุดแสนปกติ

เดินทางลึกเข้าไปต่อนี้มันจะต่างอะไรจากการเอาชีวิตไปทิ้งเล่า?

หลินฉางชิงนั้นกล่าวขึ้นมาด้วยความกังวลอย่างไม่ได้คิดหน้าคิดหลังใดๆ

แต่เย่หยวนกลับไม่คิดสนใจหลินฉางชิงและหันไปยกมือขึ้นคารวะเหล่าผู้นำกำลังของค่ายสำนักทั้งหลาย “พี่น้องทั้งหลาย เราคงต้องแยกทางกันตรงนี้แล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นคนทั้งหลายต่างก็ต้องผงะไป มันหมายความว่าอย่างไร?

เจิ้งหยูเฟิงจึงได้หันมาถามขึ้น “พี่เย่ ท่านจะไม่กลับไปกับเราหรือ?”

เย่หยวนจึงส่ายหัวออกมา “ลี่เอ๋ออยู่ในอันตราย มีหรือที่เย่คนนี้จะทิ้งนางไปได้? ต่อให้ชีวิตนี้จะหาไม่แต่ข้าก็ต้องช่วยเหลือนางออกมาให้ได้!”

ความหนักแน่นในดวงตาของเย่หยวนนี้มันทำให้เหล่าเทพสวรรค์ทั้งหลายได้แต่เบิกตามอง

มันเป็นเวลานี้เองที่พวกเขาทั้งหลายได้เข้าใจถึงความหมายในคำพูดที่เย่หยวนกล่าวออกมาตั้งแต่ตอนแรก

ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่โง่งมในความรักนัก!

เจิ่งหยูเฟิงนั้นได้แต่ต้องรีบกล่าวขึ้นขัด “พี่เย่ มันมิใช่ว่าเจิ้งผู้นี้ไม่ห่วงเรื่องศิษย์น้องเมิ่งลี่ เพียงแค่ว่าท่านเองก็เห็นมิใช่หรือ? เดินทางเข้าไปต่อมันมีแต่จะตายกับตาย! การเอาตัวเอาไปเผชิญหายนะเช่นนี้มันจะคุ้มค่าหรือ?”

เย่หยวนจึงยิ้มตอบกลับไปพร้อมส่ายหัว “มันไม่มีคำว่าคุ้มหรือไม่คุ้มใด มันมีแค่ว่าจะทำหรือไม่ทำเท่านั้น พี่น้องทั้งหลาย ข้าขอตัวลา”

พูดจบเย่หยวนก็เดินพาตัวจ่าฝูงมารนรกนั้นเดินจากไป

หลินฉางชิงนั้นผงะไปชั่วครู่ก่อนจะสะดุ้งตัวร้องตามเย่หยวนขึ้น

“ข้าไปด้วย!” หลินฉางชิงนั้นกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าหนักแน่น

แต่เย่หยวนกลับหันมาหาหลินฉางชิงด้วยสายตาเย็นชา “หากข้าไปเองแล้วข้าย่อมจะพอหาทางรอดได้ แต่หากพาเจ้าไปด้วย… ทางรอดของข้านั้นมันย่อมจะหายลงไป หากเจ้ายังคิดจะเข้าไปอีกเจ้าก็จงเดินทางไปเองของเจ้าเถอะ ข้าเองก็ไม่คิดจะขัดใดๆ เพียงแค่ อย่า-ตาม-ข้า-มา!”

พูดมาถึงช่วงหลังเย่หยวนก็เน้นเสียงแสดงความหนักแน่นออกมา

คำพูดของเขานี้มันสื่อความหมายอย่างชัดเจนว่าพาเจ้าไปก็เป็นตัวถ่วงเปล่าๆ!

หลินฉางชิงนั้นได้แต่ยืนนิ่งพร้อมหน้าขาวซีด รู้สึกราวกับว่าร่างกายนี้จะหมดแรงลงสิ้น

หากเป็นก่อนหน้าใครมาพูดเช่นนี้ใส่ตัวเขา เขาคงชักดาบฟันหน้าอีกฝ่ายไปแล้ว

แต่เวลานี้เมื่อได้รู้ถึงวิธีการมากมายที่เย่หยวนใช้ออกมา ความมั่นใจใดๆ ของเขาที่เคยมีมันก็จางหายไปสิ้นอย่างไม่เหลือแม้เศษซาก