ตอนที่ 2204 ง่ายดั่งแค่ปัดฝุ่น

เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวออกมาสีหน้าของทุกผู้คนมันก็เปลี่ยนสีไปทันที

เฉินหยานนั้นแทบจะอกแตกตาย

ทำไมเจ้าเด็กคนนี้ถึงไม่ได้รู้วิธีการเอาตัวรอดตามน้ำไป?

หากเขาแค่รอให้พวกเฉินลี่บรรลุขึ้นได้ ด้วยกำลังของสองอาณาจักรพระเจ้าแล้วมีหรือที่ยังจะต้องกลัวหลัวเซิงใด?

“อาหนิง รีบคุกเข่าเร็ว! พระเจ้านั่นมิใช่ตัวตนที่จะถูกลบหลู่ได้!” เฉินหยานรีบร้องบอก

แต่เย่หยวนกลับส่ายหัวออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “ปู่หยาน ข้าคิดแล้วจริงๆ ว่าเขาคงไม่อาจรับมันไว้ได้!”

“ฮ่าๆๆ…”

หลัวเซิงนั้นได้แต่หัวเราะลั่นขึ้นมา “ขยะที่ไม่มีแม้แต่พลังปราณกลับกล้าบอกว่าเทพผู้นี้ไม่อาจรับการคุกเข่าจากเจ้าได้? เจ้าจะสร้างเรื่องให้ได้ใช่หรือไม่?”

เย่หยวนก้มหน้าคิดอีกครั้งก่อนจะกล่าวออกมา “ข้าคงไม่อาจทำตาที่เจ้าบอกได้แม้ต้องตาย!”

หลัวเซิงพยักหน้ารับก่อนจะหันไปสั่งลูกน้อง “ไป ทำให้มันคุกเข่าลง! หากมันไม่ยอมก็หักขามัน!”

เฉินหยานนั้นหน้าถอนสีลงคิดจะลุกขึ้นยืนแต่กลับได้ยินเสียงของหลัวเซิงดังขึ้นมาก่อน “ห้ามใครขยับ! ใครขยับตาย!”

ทุกผู้คนต่างเงียบปากลงและหยุดการเคลื่อนไหวใดๆ สิ้น

พวกเขานั้นแค่ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเย่หยวนจึงได้ดื้อรั้นปานนี้

แค่ก้มหัวคุกเข่ามันไม่เคยจะทำให้ใครตายเสียหน่อย

ลูกน้องที่ได้รับคำสั่งมาผู้นั้นรีบเดินเข้ามาหาเย่หยวนทันที

ในเวลานี้เองที่จู่ๆ อาซิ่วก็พุ่งตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าเย่หยวนไว้ “เจ้าห้ามแตะต้องเขา!”

เผียะ!

อาซิ่วลอยลิ่วไปด้วยฝ่ามือเพียงฝ่ามือเดียวนี้

“ท่านเทพบอกว่าเจ้าห้ามขยับ เจ้าหูหนวกหรือ?”

พูดไปลูกน้องคนนั้นก็ยกชักดาบออกมาพร้อมคิดจะฟันลงใส่อาซิ่วอย่างไม่ปรานี

“อาซิ่ว!”

เฉินหยานหน้าซีดเผือดลง แต่หากคิดจะไปขวางมันก็คงไม่ทันเสียแล้ว

เย่หยวนเองก็หน้าเปลี่ยนสีพร้อมยกมือขึ้นมาขวางตัวอาซิ่วไว้อย่างไม่ทันคิดใดๆ คิดใช้ร่างกายของตนเองรับดาบนั้นไว้แทนตัวนาง

เคร้ง!

เจ้าดาบที่ฟันถูกร่างของเย่หยวนนั้นแตกสลายออกพร้อมด้วยเสียงเหล็กดังกังวาน

สีหน้าของเหล่าชาวบ้านทั้งหลายเปลี่ยนสีไปอีกครั้งหนึ่ง

ทีแรกพวกเขาทั้งหลายย่อมได้แต่ต้องร้องกล่าวคิดว่าเย่หยวนคงตายแน่แล้ว

แต่เย่หยวนกลับไม่ตาย

ดาบนั้นกลับแตกหักลงแทน!

ใช่แล้ว ดาบนั้นแตกหักลงอย่างไม่เหลือชิ้นดีราวกับเป็นบานกระจกที่ร่วงกระทบพื้น

“อ่า! มือข้า!”

ลูกน้องผู้นั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะเศษดาบที่แตกสลายลงนั้นมันปักลงเข้าลึกลงในนิ้วโป้งและนิ้วชี้ของเขา

นั่นทำให้คนทั้งหลายหน้าเปลี่ยนสีตกตะลึงไปตามๆ กัน คนโดนฟันยืนเฉยส่วนคนฟันกลับร้องร่ำเลือดท่วมมือ?

“เกิดอะไรขึ้นกัน? หรือว่าร่างกายของอาหนิงนี้จะแข็งแกร่งเหมือนเหล็ก?”

“เจ้าหมอนี่มันแปลกเกินไปจริงๆ!”

…

หลอมโอสถศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะขึ้นมาด้วยท่าทางสบายๆ ทั้งยังมีร่างกายที่ทนดาบทนหอกได้

แม้ว่าจะสูญเสียความทรงจำไปแต่คนผู้นี้ก็ยังเก่งกาจจนเกินคน!

เวลานี้ใบหน้าของเฉินยองต้องกระตุกขึ้นคิดถึงตอนที่เย่หยวนผ่าฟืนขึ้นมาในหัว หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้าหมอนี่จะเป็นผู้ฝึกฝนร่างกายมาก่อน?

ตอนนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธคำของปู่หยานที่เคยบอกไว้ว่าเย่หยวนนั้นคงมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา!

หลัวเซิงหรี่ตาลงแคบพร้อมกล่าวขึ้น “ไม่แปลกใจเลยว่าเจ้าจำโอหังได้ปานนี้ ที่แท้เจ้าเป็นนักยุทธผู้บ่มเพาะร่างกายนี่เอง! แต่ต่อหน้าเทพผู้นี้แล้วเจ้าย่อมไร้ค่าใด!”

จากนั้นเขาก็พุ่งร่างขึ้นพร้อมด้วยคลื่นพลังหนักหน่วงราวขุนเขาพุ่งทะยานลงมาจากฟ้า

สีหน้าของเหล่าชาวบ้านทั้งหลายต่างซีดขาวด้วยคลื่นพลังอันนี้

นี่คือพลังของอาณาจักรพระเจ้า!

นี่คือพลังที่ทำลายฟ้าดินลงได้!

“ตาย!”

หลัวเซิงร้องบอกพร้อมพุ่งตัวเข้าใส่เย่หยวนด้วยฝ่ามืออันหนักหน่วง

เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังหนักหน่วงตรงหน้า แม้แต่เย่หยวนเองก็ยังต้องยืนหน้าซีด

เขานั้นอยากจะหลบฝ่ามือนี้ แต่หากเขาหลบไปคนที่โดนก็คงเป็นอาซิ่วแล้ว