ตอนที่ 2205 หมู่บ้านอาณาจักรพระเจ้า

ภายใต้สายตาที่รอคอยของคนในหมู่บ้านทั้งหลายนั้นเฉินยองและอาซิ่วก็ได้ก้าวเดินออกมาจากการเก็บตัวแทบพร้อมกัน

พร้อมด้วยคลื่นพลังจากร่างกายที่แตกต่างจากเดิมไปสิ้น!

อาณาจักรพระเจ้า!

หลังจากที่คนทั้งสองกลืนโอสถใจหยกที่เย่หยวนหลอมลงไปพวกเขาก็บรรลุขึ้นอาณาจักรพระเจ้าได้อย่างไม่ต้องลำบากลำบนใด!

ที่สำคัญไปกว่านั้นเวลานี้คนทั้งสองยังก้าวขึ้นไปถึงอาณาจักรปฐมพระเจ้าขั้นกลาง

พลังของเจ้าโอสถนี้มันทำให้คนทั้งหลายต้องอ้าปากค้างตาถลน

มีโอสถวิเศษเช่นนี้ มันยังจะต้องบ่มเพาะใดๆ อีกหรือ?

ก่อนหน้านี้เฉินยองและอาซิ่วย่อมยังยังอยู่ห่างจากอาณาจักรเต๋าลึกล้ำขั้นสุดไปมาก

แต่พริบตาเดียวพวกเขาก็ก้าวผ่านอาณาจักรพระเจ้าขึ้นมาได้

นี่มันคือสิ่งที่อยู่เหนือล้ำฟ้า แต่จู่ๆ หมู่บ้านตระกูลเฉินนี้กลับสร้างพวกเขาขึ้นมาได้ถึงสี่คน ชาวบ้านทั้งหลายย่อมจะรู้สึกราวกับตัวเองกำลังนอนหลับฝันไป

“ชิๆ อาหนิงนี่เป็นสมบัติล้ำค่าของหมู่บ้านเราเสียจริง!”

“ลุงหยาน ท่านนำพาสมบัติเข้ามาในหมู่บ้านเราโดยแท้!”

“อาหนิง ชวนเอ๋อของข้าเองก็กำลังเข้าวัยแต่งงานพอดี เจ้าช่วยรับนางไปหน่อยได้หรือไม่?”

…

ชาวบ้านทั้งหลายย่อมรุมล้อมเย่หยวนไว้อย่างรอบด้าน บ้างก็ดึงบ้าก็ดันจนทำให้เย่หยวนแทบหายใจไม่ออก

“เอาล่ะๆ! อาหนิงนั้นมิใช่คนที่จะมาจมอยู่ในที่แบบนี้ หมู่บ้านเราไม่อาจรั้งเขาไว้ได้หรอก!” เฉินหยานเดินเข้ามาไล่คนทั้งหลายให้ออกห่างจากตัวเย่หยวนไป

เขานั้นไม่ได้หลงไหลเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้าจนโงหัวไม่ขึ้น การที่สามารถหลอมโอสถเช่นนี้ขึ้นมาได้มันย่อมจะเป็นเครื่องยืนยันอย่างชัดเจนว่าเย่หยวนนั้นมิใช่คนธรรมดา

มีหรือที่หมู่บ้านตระกูลเฉินน้อยๆ นี้จะรั้งยอดคนระดับเขาไว้ได้?

เฉินหยานนั้นได้แต่ต้องแอบหันไปมองดูหลานสาวอย่างสงสาร เมื่อได้เห็นดวงตาของนางในเวลานี้ตัวเขาก็ได้แต่ต้องถอนหายใจยาว

เดิมทีแล้วทุกผู้คนต่างคิดว่าอาซิ่วและอายองนั้นเป็นกิ่งทองใบหยก แต่การปรากฏตัวของเย่หยวนมันได้เปลี่ยนทุกอย่างไป

เพียงแค่ว่าแม้จะเป็นดอกไม้ที่งดงามปานใด มันก็คงไม่มีประโยชน์หากอีกฝ่ายไม่เห็นค่า!

ต่อให้เวลานี้อาซิ่วจะก้าวขึ้นมาถึงอาณาจักรพระเจ้าแล้ว แต่มันก็คงไม่อาจเทียบเคียงมาคู่เย่หยวนได้

ต่อให้เขาจะไม่เข้าใจว่าโอสถใจหยกนี้มันเหนือล้ำปานใด แต่เขาก็รู้ดีว่ามันเหนือกว่าที่ตัวเองจะจินตนาการได้!

เย่หยวนนั้นสามารถหลอมโอสถระดับนั้นออกมาได้ในสภาพที่เสียความทรงจำและไร้ซึ่งปราณเทวะใดๆ แค่นี้มันก็ชัดเจนแล้วว่าเขาเป็นคนในระดับไหน

“อายอง อาซิ่ว ทำไมยังไม่มาขอบคุณอาหนิงอีกเล่า?” เฉินหยานกล่าวขึ้น

เฉินยองนั้นได้แต่ทำหน้าไม่พอใจแต่สุดท้ายก็ยังเดินเข้ามาก้มหัวลงขอบคุณ “ขอบคุณมากอาหนิง!”

ส่วนทางอาซิ่วนั้นร้องกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น “อาหนิง โอสถนี้มันวิเศษสุดๆ ไปเลย! หลังข้ากลืนมันลงไปแล้วก็ราวกับว่าการบ่มเพาะเกิดขึ้นในร่างกายอย่างไม่ต้องควบคุมใดๆ บรรลุขึ้นสู่อาณาจักรพระเจ้าในพริบตา!”

เย่หยวนได้แต่ยกมือขึ้นมาเกาหัว “อ่า มันดีขนาดนั้นเลยหรือ? ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่!”

อาซิ่วได้แต่พยักหน้ารับ “ดีมาก! ดีสุดๆ ไปเลยล่ะ! เจ้าไม่เห็นหน้าของหลัวเซิงมันหรือ? ดูแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยซ้ำ!”

เย่หยวนได้แต่ยิ้มออกมาเพราะเมื่อคิดย้อนกลับไปมันก็คงเป็นโอสถวิเศษจริงๆ

…

หลังผ่านไปได้อีกหลายวันในที่สุดเฉินเจียนก็พาตัวหลัวเซิงกลับมา

ทุกผู้คนนั้นได้แต่สงสัยไม่รู้ว่าเฉินเจียนเอาอะไรกลับมาบ้าง

ต่อหน้าทุกผู้คนนี้เฉินเจียนได้หัวเราะขึ้น “ข้าต้องขอบอกเลยนะว่าเจ้าหมอนี่มันซ่อนสมบัติไว้มากมายจริงๆ! หมู่บ้านตระกูลหลัวนั้นถึงขั้นมีสวนน้อยปลูกสมุนไพรวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายไว้ภายใน ครั้งนี้ข้าจึงกวาดมาเรียบ”

เมื่อเฉินหยานได้ยินเช่นนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นพร้อมๆ กับชาวบ้านทั้งหลาย

เพราะสิ่งที่พวกเขาต้องการที่สุดในเวลานี้มันย่อมจะเป็นสมุนไพรวิญญาณศักดิ์สิทธิ์!

ถามว่าสมุนไพรวิญญาณศักดิ์สิทธิ์นั้นมันมีค่าใด?

แค่ต้นอ่อนของหญ้าใจหยกยังสามารถสร้างยอดฝีมืออาณาจักรปฐมพระเจ้าได้ถึงสี่คน

หากมันมีสมุนไพรวิญญาณศักดิ์สิทธิ์มากกว่านั้น… อะไรจะเกิดขึ้นคงไม่ต้องถามกันอีก

ชาวบ้านทั้งหลายต่างร่ำร้องขึ้นอย่างตื่นเต้นเพราะหากสมุนไพรมีมากพอ พวกเขาเองก็อาจจะก้าวขึ้นถึงอาณาจักรพระเจ้าได้มิใช่หรือ?