ตอนที่ 2305 จักรพรรดิเทพสวรรค์เหยาชู

แม้จักรพรรดิเทพสวรรค์ชิงหยูจะจากไปแล้วแต่จักรพรรดิเทพสวรรค์วันเปาก็ยังต้องอ้าปากค้าง

“ท่านชิงหยูนั้นเป็นหนึ่งในจักรพรรดิเทพสวรรค์ของอาณาจักรทหัยเมฆาที่ปกครองโลกหล้า ตำแหน่งของเขานั้นสูงล้ำฟ้าดินไม่ได้ต่ำไปกว่าเหล่าเจ้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายด้วยซ้ำ! คำพูดเดียวของเย่หยวนนี้กลับทำให้เขาต้องลงมาจัดการเรื่องราวเองเลยหรือ?” จักรพรรดิเทพสวรรค์วันเปาร้องถามขึ้นอย่างตกตะลึง

“บางทีมันอาจจะเป็นเพราะชื่อเสียงของมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลท่านใช่ไหมเล่า? วิหารนักบวชนั้นมันคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการโอสถที่เป็นรองแค่อาณาจักรทหัยเมฆา!” จักรพรรดิเทพสวรรค์จั่วหยุนกล่าวขึ้นมา

ในเวลานั้นเองมันก็มีจักรพรรดิเทพสวรรค์ผู้หนึ่งที่เดินผ่านมาตรงหน้าเรือนรับรองและได้ยินเข้าพอดีจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้น “เพราะชื่อมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล? ฮ่าๆ พวกเจ้าคงเป็นญาติห่างของรองมหาปราชญ์แล้ว?”

มีตระกูลใดบ้างที่จะไม่มีญาติห่างๆ?

พวกจักรพรรดิเทพสวรรค์จั่วหยุนทั้งหลายนั้นคิดอยากตอบกลับไปด้วยท่าทางไม่พอใจแต่พอได้เห็นว่าคนผู้นั้นมีพลังบ่มเพาะเหนือล้ำกว่าพวกเขาไปมากแล้วพวกเขาทั้งหลายก็จึงไม่กล้าจะท้าทายใดๆ อีก!

พวกเขาทั้งหลายจึงได้แต่ต้องยืนฟังเรื่องราวไป “พวกเจ้าคงเพิ่งมาถึงและคงไม่แปลกหากไม่รู้! หึๆ เวลานี้นามของรองมหาปราชญ์นั้นมันถูกสร้างขึ้นมาด้วยมือทั้งสองของเขาสิ้น! มันไม่ได้ใช้ชื่อของมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลใดๆ แล้ว ก็จริงที่ว่าท่านชิงหยูนั้นมีตำแหน่งเหนือล้ำฟ้าแต่ต่อหน้ารองมหาปราชญ์แล้วมันก็ไม่มีค่าใด!”

“ซี๊ด…”

คนทั้งหลายที่ได้ยินถึงขั้นต้องสูดหายใจอย่างเย็นเยือก

ชิงหยูนั้นมีตำแหน่งเหนือล้ำกว่าพวกเขาไปมาก

แต่ตำแหน่งของเย่หยวนมันสูงล้ำกว่านั้นไปอีก!

พวกเขาไม่ได้เจอกันแค่กี่ปี? จะบอกว่าเย่หยวนกลับพัฒนาขึ้นไปได้จนถึงปานนั้นแล้ว?

แท้จริงมันก็แค่เพราะว่าพวกเขานั้นไม่ได้มีความรู้ประสบการณ์ที่มากพอก็เท่านั้น

หากดันหยู่นั้นรู้ถึงตัวตนของโอสถเต๋าแล้ว เขาก็ย่อมจะรู้ได้ว่าโอสถจุติฟื้นโกลาหลที่เย่หยวนหลอมขึ้นมานั้นมันคือสิ่งที่อยู่เหนือล้ำฟ้า ก้าวผ่านเต๋าไปแล้ว

จักรพรรดิเทพสวรรค์ผู้นั้นค่อยๆ เล่าเรื่องที่เย่หยวนทำไว้ในช่วงหลายวันนี้มาจนทำให้คนทั้งหลายต้องอ้าปากค้างกว้างกว่าเดิม

แม้แต่จักรพรรดิเทพสวรรค์ชิงหยูผู้สูงส่งในสายตาเขานั้นกลับยังถูกเย่หยวนลงโทษต่อหน้าผู้คน!

แค่นั้นมันอาจจะยังไม่เท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นแล้วเขายังต้องมาทำงานรับคำเย่หยวนอีกด้วย!

คนผู้เดียวท้าทายห้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์จนทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าต้องยอมก้มหัวลงให้

นี่มันเป็นเรื่องราวจากตำนานใดกัน!

พวกเขานั้นไม่กล้าแม้แต่จะนึกถึงมัน

พวกเขาทั้งหลายนั้นเพิ่งมาถึงยังอาณาจักรทหัยเมฆาและไม่ได้รู้ถึงสภาพภายใน

เป็นเวลานี้เองที่พวกเขาทั้งหลายได้รู้ว่าเขาขนนกที่เย่หยวนพูดถึงมันคือสถานที่เช่นใด

“หึๆ แม้ว่าข้าจะไม่รู้แน่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบนยอดเขาเมฆาคิมหันต์แต่เวลานี้ผู้คนต่างคาดเดากันไปว่าเย่หยวนผู้นั้นมีฝีมือจนถึงระดับบรรพกาลและยืนเคียงข้างเหล่าบรรพกาลทั้งหลายได้ไปแล้ว! เจ้าคิดว่าเขานั้นแค่ใช้นามของมหานักบวชศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล? หากจักรพรรดิผู้นี้เป็นพวกเจ้าข้าคงจะรีบไปก้มกราบลงต่อหน้ารองมหาปราชญ์ หากได้รับรางวัลจากเขาผู้นั้นแม้สักอย่าง ข้าคงกลายเป็นยอดคนได้อย่างแน่นอนแล้ว!”

หลังจากจักรพรรดิเทพสวรรค์ผู้นั้นบอกเล่าเสร็จเขาก็เดินจากไปด้วยเสียงหัวเราะทำให้คนทั้งหลายได้แต่ยืนค้างไม่อาจหุบปากที่อ้าค้างได้

…

เมื่อเวลาผ่านไปเหล่ายอดฝีมือจากทั่วทิศก็เริ่มมารวมตัวกันมากขึ้นจนทำให้เมืองทหัยเมฆานั้นคึกคักขึ้นอีกหลายเท่าตัว

ภายในเมืองเวลานี้ทั้งบนถนนหรือตรอกซอยมันล้วนต่างมีการประลองโอสถกันให้เห็นทั่วไป

แม้ว่าในหมู่คนทั้งหลายนี้เหล่าชาวเมืองทหัยเมฆาจะเก่งกาจกว่าคนนอกไปมากก็ตาม

จะอย่างไรโอสถบรรพกาลก็ปกครองมหาพิภพถงเทียนมานานและก่อสร้างเมืองทหัยเมฆานี้มาอย่างหนักแน่นมียอดฝีมือมากล้น สมชื่อว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งแห่งการโอสถ

หลายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่โลกภายนอกนั้นต่างก็มีเส้นสายเชื่อมโยงกับเมืองทหัยเมฆานี้สิ้น

ยอดฝีมืออาณาจักรเต๋าที่ว่าหายากๆ ในโลกภายนอกนั้นมีอยู่ในที่แห่งนี้อย่างมากล้น

แม้แต่เหล่าอาณาจักรบรรพกาลเองก็มีอยู่ไม่ขาดเช่นกัน

เทียบกันแล้วรากฐานของเมืองอินทรีสวรรค์นั้นมันตื้นเขินอย่างมาก

เย่หยวนนั้นพาตัวหยุนยี่ออกมาประลองกับผู้คนทั้งหลายทุกวี่วันทำการแลกเปลี่ยนความรู้โอสถกับผู้คนทำให้ทั้งสองคนนั้นพัฒนาไปได้อีกอย่างมาก

ที่ใดที่เย่หยวนไปนั้นมันย่อมจะมีคนต้อนรับเสมอๆ

เพราะจะอย่างไรเสียไม่ว่าจะมีข่าวลืออย่างไรแต่ความเป็นจริงนั้นก็คือตัวเย่หยวนนี้เอาชนะจางจื้อหลิงมาได้

แค่เรื่องนี้มันก็มากพอที่จะทำให้คนทั้งหลายยอมเคารพเขาอย่างที่ไม่อาจเอาไปเทียบยอดฝีมือคนอื่นๆ ได้

ยอดฝีมือในระดับนั้นมันไม่มีทางจะลงมาเดินเที่ยวเล่นในเมือง

แต่เย่หยวนนั้นกลับไม่คิดสนใจตำแหน่งของตนเดินพาศิษย์ไปประลองและสั่งสอนวิชาโอสถผู้คนจึงทำให้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามต่างยอมต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นสิ้น