บทที่ 1030 เฉินอ๋องของข้ามีเงิน

ฉีเทียนเจียวตกตะลึง มองไปทางดอกไม้ไฟกลางอากาศโดยสัญชาตญาณ “หมายความว่า เจ้าเจตนาถูกข้าจับมางั้นหรือ?”

“ถ้าไม่อย่างงั้นล่ะ ระหว่างที่เดินทางมาข้าก็ส่งคนไปตรวจสอบชัดเจนแล้ว ระยะนี้ชายแดนระหว่างแคว้นเทียนจิ่วมีโจรกำลังอาละวาดอยู่ หากจับพวกเจ้าโดยตรง พวกเจ้ายังจะไม่ซ่อนตัวกันหรอกหรือ ในเมื่อเจ้าเสนอตัวถึงที่ ข้าก็ใช้แผนซ้อนแผนได้พอดี” โม่ฉือหานกล่าวอย่างเย็นชา

“ต่ำช้า!” ฉีเทียนเจียวกล่าวด้วยความโกรธแค้น

“โจรอย่างพวกเจ้าต่ำช้ายิ่งกว่า!” โม่ฉือหานโต้กลับ

ฉีเทียนเจียวยังอยากจะพูดอะไร ลูกน้องคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “แย่แล้วประมุข มีคนลอบโจมตีเราถูกล้อมเอาไว้แล้ว!”

“น่าชิงชังนัก!” ฉีเทียนเจียวต่อยหมัดไปทางโม่ฉือหานอย่างแรง

โม่ฉือหานรีบหลบออกไป ไม่เก็บซ่อนความสามารถอีก พลิกมือกลับมาโจมตีหนึ่งฝ่ามือ

ฉีเทียนเจียวรีบหลบออกไปทันที ฝ่ามือนั่นกระแทกไปบนเสาที่อยู่ด้านหลังของนางพอดี เสาที่หนาเท่าต้นขาหักเป็นสองท่อนทันที

โจรทุกคนล้วนตกใจแทบแย่ “ประมุข ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ย่อมต้องมีความหวัง รีบถอยกันก่อนเถอะ!”

ถึงแม้ฉีเทียนเจียวจะไม่เต็มใจ แต่พี่น้องเหล่านี้ล้วนร่วมเป็นร่วมตายกับนางทั้งนั้น นางจ้องมองโม่ฉือหานด้วยความโกรธแค้นครู่หนึ่ง “ความแค้นในวันนี้ ข้าจะต้องเอาคืนเป็นสองเท่าอย่างแน่นอน ทุกคนรีบถอยเร็ว!”

“คิดจะหนี ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” โม่ฉือหานวิ่งเข้าไปทันที ขวางทางล่าถอยของฉีเทียนเจียวเอาไว้ ทั้งสองคนต่อสู้กันขึ้นมา

บรรดาทหารที่ติดตามหลีอ๋องโอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง เหล่าโจรต่างก็พากันหยิบดาบและกระบี่ยาวขึ้นมา ต่อสู้กับบรรดาทหารในทันที

แสงดาบเงากระบี่ เลือดไหลเป็นแม่น้ำ นาทีนี้ทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนที่น่าสังเวช และการลอบสังหารที่พลุ่งพล่าน

ฉีเทียนเจียวเห็นพี่น้องมากมายขนาดนั้นถูกฆ่า รู้สึกโกรธแค้นสุดขีด หยิบดาบของลูกน้องที่ตายไปขึ้นมาจากพื้น ก็ฟันไปทางโม่ฉือหาน

สายตาของโม่ฉือหานเย็นชามืดมน จับข้อมือของฉีเทียนเจียวเอาไว้ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ชิงดาบเล่มนั้นมาจากมือของนางโดยตรง พลิกมือพาดเอาไว้บนคอของนาง

“หยุดเดี๋ยวนี้ หากขยับอีกข้าจะฆ่านางซะ!” โม่ฉือหานคำรามออกมา

เมื่อเหล่าโจรเห็นประมุขของตัวเองถูกจับ พวกเขาก็หยุดลงทันที “ประมุข!”

“ไม่ต้องสนใจข้า พวกเจ้าฝ่าออกไปเลย!” ฉีเทียนเจียวตะโกนเสียงดัง

“ทำเช่นนั้นได้อย่างไร จะไปก็ไปพร้อมกัน จะตายก็ตายพร้อมกัน!” ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง

“ตายกันหมดแล้วยังจะแก้แค้นกันอย่างไร พวกเจ้าไม่ต้องสนใจความเป็นความตายของข้า หากข้าตายไปก็ช่วยฆ่าผู้ชายคนนี้แทนข้าก็พอ จะให้พี่น้องทุกคนมาทิ้งชีวิตเพราะข้าไม่ได้เด็ดขาด!” ฉีเทียนเจียวตะโกนเสียงดัง

โม่ฉือหานที่อยู่ด้านข้างหรี่ตาลงเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าโจรสาวคนนี้ค่อนข้างมีคุณธรรมอยู่ไม่น้อย

“ทุกคนฝ่าออกไป!” ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง โจรทุกคนพากันต่อสู้อย่างสุดชีวิต ต่อสู้กับบรรดาทหารอีกครั้ง

โม่ฉือหานเห็นพวกเขาไม่สนใจความเป็นความตายของฉีเทียนเจียวจริงๆ ก็รู้แล้วว่าตนเองใช้ฉีเทียนเจียวข่มขู่ไปก็ไม่มีประโยชน์ ยกมือขึ้นมาสกัดจุดฉีเทียนเจียว จากนั้นก็เข้าร่วมการต่อสู้

เดิมทีก็เป็นโจรที่ไร้ระเบียบวินัยกลุ่มหนึ่งอยู่แล้ว ย่อมไม่สามารถเทียบได้กับค่ายทหารที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีอยู่แล้ว ชั่วครู่หนึ่งเหล่าโจรก็ถูกโม่ฉือหานและคนอื่นๆจับตัวเอาไว้

“ท่านอ๋อง จะจัดการคนพวกนี้อย่างไร?” ทหารนายหนึ่งถามขึ้นมา

“กุมตัวพวกเขาออกไปให้หมด ไต่สวนให้ชัดเจน ที่มั่นบนภูเขาน่าจะปล้นสิ่งของมาได้ไม่น้อย พวกเจ้าส่งคนไปคืนชาวบ้านละแวกนี้ให้หมด คืนนี้เราจะพักผ่อนที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยวางแผนระยะยาวต่อไป” โม่ฉือหานออกคำสั่ง

“ขอรับ!”

บรรดาทหารกุมตัวเหล่าโจรทั้งหมดออกไป รวมถึงฉีเทียนเจียวด้วย

“ท่านอ๋อง เหตุใดถึงไม่ฆ่าโจรพวกนี้โดยตรงล่ะ?” คนสนิทเข้ามาสอบถาม

“เจ้าคิดว่าโจรกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่ง กล้าก่อปัญหาที่ชายแดนระหว่างสองแคว้นหรือ?” โม่ฉือหานถามกลับ

คนสนิทตกตะลึง “ท่านอ๋องสงสัยว่า เบื้องหลังของพวกเขายังมีคนหรือ?”

“ถูกต้อง ครั้งนี้ข้าจะวางแผนระยะยาวเพื่อให้ได้รับผลประโยชน์ที่มากที่สุด จะต้องสืบหาตัวคนที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขาออกมาให้ได้” โม่ฉือหานตอบ