บทที่ 11 ฮ่องเต้ ท่านจะลองดูสักหน่อยหรือไม่

หลิงเฟิงอึ้ง เห็นหยุนถิงช่วยลงเข็ม จับชีพจร ตรวจสอบให้ซื่อจื่อ เขาพลันสีหน้าแดงเรื่อ

ใช่สิ นางเป็นสตรียังไม่กลัว เขาใจแคบแล้วล่ะ

ทั้งคืนเป็นไปเช่นนี้ จวบจนท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มมีเส้นขอบฟ้า สีหน้าซีดเผือดของจวินหย่วนโยวพลันกลับสู่ปกติ

คิ้วขมวดมุ่นของเขาพลันคลายลง ตัวเขาเอนพิงขอบถังน้ำ ดูสงบนิ่งราวกับนอนหลับ

หยุนถิงจับชีพจรให้เขาอีก ผ่านไปอยู่นานถึงถอนหายใจโล่งอก “พิษในร่างซื่อจื่อของเจ้าถอนไปแล้วสองส่วน พยุงเขากลับไปพักผ่อนเถอะ หลายวันนี้อย่าบำรุงให้เขามากไปนัก ทานอาหารจืดหน่อยก็ดี”

หลิงเฟิงตื่นเต้นยิ่งนัก ซาบซึ้งน้ำหูน้ำตาไหล “ขอบคุณคุณหนูหยุน ขอบคุณมาก”

“ไม่ต้อง จำไว้อย่าให้ใครมารบกวนซื่อจื่อพักผ่อนเด็ดขาด และอย่าพูดเรื่องที่ข้าช่วยถอนพิษให้เขา ข้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนล่ะ” หยุนถิงลุกออกมาจากถังน้ำ

“ขอรับ”

เสื้อผ้าทั้งตัวของเธอเปียกไปหมดแล้ว นั่งอยู่ในถังน้ำเกือบครึ่งค่อนคืนไม่ได้ขยับเลย พลันลุกขึ้นยืน เธอมึนหัวมาก ล้มลงพื้นทันที

หลิงเฟิงมือไวคว้านางไว้ได้ทัน “คุณหนูหยุน ท่านเป็นอะไรรึ?”

“ไม่เป็นไร นั่งทั้งคืนเหนื่อยเกินไป อีกเดี๋ยวให้คนเตรียมอาหารให้ข้าด้วย” หยุนถิงออกจากถังน้ำ หมุนตัวเดินออกไป

ประตูห้องถูกเปิดออก พวกพ่อบ้านและรั่วจิ่งที่รออยู่ด้านนอกทั้งคืนต่างพากันเป็นกังวลแทบทนไม่ไหว รีบถาม “ซื่อจื่อเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ไม่เป็นไร ซื่อจื่อของเจ้าสบายดีมาก เพียงแต่อ่อนเพลียหน่อยเท่านั้น” หยุนถิงตอบออกมาหนึ่งคำ จากนั้นเดินจากไป

พ่อบ้านกับรั่วจิ่งพุ่งเข้ามาช่วยพยุงซื่อจื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“ทำไมซื่อจื่อยังสลบอยู่ล่ะ?” รั่วจิ่งถาม

“คุณหนูหยุนช่วยควบคุมพิษไว้ ยังไม่ฟื้นถือเป็นเรื่องปกติ” หลิงเฟิงตอบ

รั่วจิ่งถึงแอบถอนหายใจโล่งอก รีบเข้าไปช่วยซื่อจื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า และหามเขาไปนอนพักบนเตียง

ทางนี้ หยุนถิงกลับไปเรือนของตัวเองแล้ว สาวใช้เยว่เอ๋อร์รีบพุ่งเข้ามาหา “คุณหนู เหตุใดเสื้อผ้าท่านเปียกชื้นเช่นนี้ ข้าน้อยจะรีบไปเอาชุดมาให้ท่านผลัดเปลี่ยนนะ”

ตั้งแต่หยุนถิงเข้ามาในจวนซื่อจื่อ เยว่เอ๋อร์ก็ตามเข้ามาอยู่ด้วย เมื่อคืนเห็นคุณหนูไม่ได้กลับมา เยว่เอ๋อร์กังวลอยู่ทั้งคืนนอนไม่หลับเลย

“เมื่อคืนแช่ในถังยา นั่งลงเข็มให้ซื่อจื่อน่ะ ไม่ต้องกังวลไปหรอก” หยุนถิงรีบถอนเสื้อผ้าเปียกชื้นออก ถึงได้อุ่นขึ้นหน่อย

“คุณหนู เช่นนั้นท่านนอนพักผ่อนเสียหน่อย” เยว่เอ๋อร์พูดอย่างปวดใจ

“ได้” หยุนถิงสมองตื่นตัวทั้งคืน ตอนนี้ง่วงจะตายแล้ว หันไปนอนทันที

ไม่นาน คนรับใช้ก็ส่งอาหารมา เยว่เอ๋อร์รับมา พอเห็นคุณหนูของตนหลับสนิท เลยมิได้เรียกนาง

พอเช้า ในวังก็ส่งคนมาเรียกหยุนถิงเข้าวัง เยว่เอ๋อร์เลยได้แต่เรียกคุณหนูตนให้ตื่นขึ้น

“คุณหนู ในวังส่งคนมาแล้ว บอกให้ท่านเข้าวัง”

หยุนถิงหาวหวอดๆ “เช้าขนาดนี้เลย งั้นข้าไปก่อนล่ะ เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะ ดูเบ้าตาดำคล้ำคู่นั้นสิ มาอยู่ในจวนซื่อจื่อแล้วไม่ต้องรู้สึกเก้อเขินหรือระมัดระวังอะไร พวกเรามามีความสุขที่นี่นะ”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

หยุนถิงบอกกล่าวแก่พ่อบ้าน จากนั้นตามกงกงที่มาเรียกเข้าวังไป