บทที่ 12 ข้าไปมอบสินสอดแทนซื่อจื่อ

ทุกคนพากันมองฮ่องเต้ที่อยู่บนบัลลังก์ ไม่มีใครกล้าหยิบเลย

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคนก็ลองกันดูเถอะ” ฮ่องเต้พูดเนิบช้า

ทุกคนรีบเข้าไปคว้าขนมมันเทศเหล่านั้นมาลองกินดู พวกเขาไม่เคยได้กินขนมมันเทศที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย คราวนี้ทุกคนยิ่งมีกำลังใจ พยายามเรียนทำ

ขนาดซูกงกง ที่อยู่ข้างๆเห็นภาพนี้ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ แต่ก็กลัวเสียหน้า ไม่กล้าไปหยิบ”

“กงกงสองชิ้นนี้มีมากเกินไป ทุกคนกินไม่ลงแล้ว รบกวนท่านช่วยแบ่งเบาสักหน่อยเถิด” หยุนถิงไว้หน้าเขา

หยุนถิงไม่ใช่คนชอบเยินยอใคร แต่ก็รู้ว่าจะทำให้กงกงที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้เกลียดไม่ได้ มีเพื่อนมากขึ้นดีกว่ามีศัตรู

“กระหม่อมสามารถช่วยฝ่าบาทแบ่งเบาได้ ถือเป็นเกียรติของกระหม่อมนัก” ซูกงกงพูดอย่างนอบน้อม รับถาดมาและหยิบขนมมันเทศนั่นมากินหนึ่งคำ พลันเบิกตากว้าง มีแววสงสัย จากนั้นกินติดต่อกันอีกหลายคำ

“กงกง รสชาติไม่เลวเลยใช่ไหม?” หยุนถิงถาม

“อร่อยกว่าที่กระหม่อมเคยกินมากนัก” ซูกงกงก็ไม่อ้อมค้อม ฮ่องเต้ยังชมเชยเลย เขาพูดจาดีหน่อยก็ไม่มีอะไรเสียหาย ยิ่งไปกว่านั้นก็อร่อยจริงๆ

หยุนถิงสีหน้าพอใจ รีบหันไปดูทุกคนทำ

เวลาคนพวกนั้นทำตรงไหนไม่ถูก หยุนถิงจะรีบเข้าไปแก้ไข คนไหนที่ไม่เข้าใจถามอยู่หลายครั้ง หยุนถิงก็ไม่ได้รำคาญ ยังคงตั้งใจสอนอย่างละเอียดจริงจังทุกครั้ง จนทุกคนทำเป็น

ฮ่องเต้ที่อยู่บนบังลังก์เห็นหยุนถิงที่เป็นแบบนี้ ดวงตาดำขลับคู่นั้นมีแววชื่นชม

สตรีผู้นี้ไม่หยิ่งผยอง ไม่รับความดีความชอบแต่ก็ไม่โอ้อวด อ่อนน้อมถ่อมตน มั่นใจในตนเอง ทำให้เขาต้องมองนางใหม่แล้วจริงๆ

ขันทีน้อยผู้หนึ่งวิ่งเข้ามารายงานจากด้านนอก “ฝ่าบาท หลีอ๋องขอเข้าเฝ้า”

“ให้เขาไปรอที่ห้องทรงพระอักษร ข้ามีเรื่องต้องจัดการ เจ้าสอนอยู่ที่นี่ดีๆ สอนให้เป็นหมดทุกคน” ฮ่องเต้กำชับ

“ฝ่าบาทวางพระทัยได้ หม่อมฉันต้องทำสำเร็จตามรับสั่งแน่นอน” หยุนถิงถวายบังคม

ฮ่องเต้จากไปกับซูกงกง หยุนถิงถึงถอนหายใจโล่งอก เมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืน แล้วยังยุ่งจนถึงตอนนี้ หยุนถิงหาวหวอดๆ หันมองรอบด้าน จากนั้นยกเก้าอี้มานั่งลง

“ที่ควรสอนข้าก็สอนไปหมดแล้ว พวกเจ้าทำตามที่ข้าบอกเมื่อครู่ไม่มีปัญหาแน่นอน จุดไหนไม่รู้ก็พูดคุยแลกเปลี่ยนกัน พูดคุยกัน หากยังไม่ถูกอีกก็เรียกข้า ข้าขอหลับสักหน่อย” หยุนถิงพูด นั่งหลับตาพิงเก้าอี้

สีหน้าคนอื่นดูแข็งค้าง คุณหนูหยุนผู้นี้ช่างบังอาจเกินไปแล้ว ฝ่าบาทพึ่งไปนางก็นอนหลับ แต่ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไร ที่ควรสอนนางก็สอนหมดแล้ว หากยังเรียนไม่ได้อีกเป็นปัญหาของพวกเขาแล้ว ทุกคนเลยทำต่อไป

ห้องทรงพระอักษร

หลีอ๋องถวายบังคมให้ฮ่องเต้ “เสด็จพี่ อีกเดือนหนึ่งก็เป็นเทศกาลดอกท้อแล้ว หม่อมฉันเลยมาเรียนถามเสด็จพี่ เทศกาลดอกท้อปีนี้เสด็จพี่วางแผนไว้หรือไม่?”

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว “ทุกปีก็คือพาเหล่าขุนนางไปชมดอกไม้ด้วยกัน ขับกลอนกวีไปมา ไม่มีอะไรมาก”

“หม่อมฉันคิดว่า ทางนั้นมีทะเลสาบใหญ่ สามารถให้คนไปปล่อยปลาสักหน่อย ถึงเวลานั้น เทศกาลดอกท้อจัดการแข่งตกปลาขึ้น สตรีชั้นสูงที่มาชมดอกไม้ทุกปีมีมากนัก และยังสามารถจัดการแข่งขันฝีมือทำอาหาร มีเวลาเตรียมตัวหนึ่งเดือน ถึงเวลนั้นก็ใช้หัวข้อว่าดอกท้อ ไม่จำกัดรูปแบบอย่างใดอย่างหนึ่ง ผู้ชนะก็ให้รางวัลที่สมควร แบบนี้ทั้งกระตุ้นความกระตือรือร้นของทุกคน และไม่น่าเบื่อขนาดนั้นด้วย เสด็จพี่คิดว่าเป็นอย่างไร?” หลีอ๋องถามความเห็น

“ความคิดนี้ดีมาก ไม่เลว เรื่องของเทศกาลดอกท้อให้เจ้าจัดการแล้วกัน” ฮ่องเต้ชื่นชม

“พ่ะย่ะค่ะ หม่อมฉันรับคำสั่ง เสด็จพี่ หม่อมฉันยังมีอีกเรื่องขอร้อง”

“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะให้ข้ายกเลิกสัญญาแต่งงานของเจ้ากับหยุนถิง เจ้าคิดครบถ้วนแล้ว ไม่เสียใจภายหลังใช่หรือไม่?” ฮ่องเต้ถาม

“ชาตินี้หม่อมฉันไม่อยากเห็นหญิงอัปลักษณ์นางนั้นอีกแล้ว รับรองว่ามิมีวันเสียใจภายหลังแน่นอน” หลีอ๋องพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พลางถวายบังคม