บทที่ 295 แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อหลอกให้ศัตรูตายใจเพื่อตบหน้ามู่เซียวเซียว

สีหน้าของหยุนถิงเคร่งขรึมลงทันที: “หากคุณหนูว่านไม่อยากดื่มสุรานี่ก็พูดมาตามตรง เจตนาทำสุราหกเช่นนี้ ต้องการจะทำให้ข้าอับอายใช่หรือไม่ หรือเจ้าเห็นว่าข้าหยุนถิงรังแกง่ายจริงๆ”

“เปล่านะ สุราถ้วยนี้มีบางอย่างผิดปกติ อินทรีทอง คืออินทรีทอง” มู่ว่านว่านตื่นตระหนกขึ้นมา

สีหน้าของมู่เซียวเซียวเคร่งขรึมทันที เดินตรงเข้ามา คว้าถ้วยสุราที่อยู่ในมือของมู่ว่านว่าน แล้วก้มหน้ามองดู: “น้องสาว ในนี้ไม่มีอะไรทั้งนั้น เจ้าก็อย่าหวาดระแวงไปเลย”

“พี่ใหญ่ มันมีจริงๆนะ ต้องเป็นอินทรีทองแน่------”

“หุบปาก หากยังพูดจาเหลวไหลอีกก็กลับไปเลย อย่ามาทำให้หอเทพเซียนเสียหน้า ในเมื่อคุณหนูหยุนใจกว้างเช่นนี้แล้ว สุราถ้วยนี้ข้าขอดื่มแทนน้องสาวแล้วกัน” ขณะที่มู่เซียวเซียวกล่าวไป ก็กำลังจะดื่ม

“คำพูดของคุณหนูเซียวข้าไม่ชอบฟังแล้ว เป็นครั้งแรกที่ข้าหยุนถิงดื่มสุราคารวะคนอื่น แม้แต่ฝ่าบาทข้าก็ไม่เคยดื่มคารวะมาก่อน หากคุณหนูว่านไม่ดื่มสุราถ้วยนี้ เช่นนั้นก็คือไม่ให้เกียรติข้า ข้าเป็นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นมาก คุณหนูว่านตัดสินใจเอาเองแล้วกัน” น้ำเสียงที่เย็นชาดุร้ายของหยุนถิงเต็มเปี่ยมความกดดัน

สีหน้าของจวินหย่วนโยวเคร่งขรึมลงทันที: “หรือว่าคุณหนูว่านต้องการจะให้จวนซื่อจื่อเปิดศึกกับหอเทพเซียน?”

คำพูดประโยคเดียว เย็นชาเผด็จการ ทำให้คนรู้สึกตัวสั่นแม้จะไม่หนาว

ผู้อาวุโสทั้งสามท่านก็ตกใจแทบแย่เช่นกัน: “ก็แค่สุราถ้วยเดียว ว่านว่านเจ้ารีบดื่มเถอะ อย่าทำให้งานเลี้ยงกร่อยเลย” ผู้อาวุโสสามเอ่ยปาก

“ใช่แล้วว่านว่าน ก็แค่สุราถ้วยเดียวเท่านั้น เจ้ารีบดื่มเถอะ”

ฟังคำโน้มน้าวของทุกคน และสายตาเย็นชาแข็งกร้าวของจวินหย่วนโยวที่อยู่ตรงหน้า บวกกับความกดดันจากหยุนถิง ถึงแม้มู่ว่านว่านจะไม่อยาก แต่อยู่ต่อหน้าฝ่าบาท หากนางไม่ดื่ม ก็เท่ากับยอมรับว่าอยากจะให้หอเทพเซียนกับจวนซื่อจื่อเปิดศึกกัน พี่ใหญ่เคยบอกแล้วว่า หอเทพเซียนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจวนซื่อจื่อเลย

ดังนั้นมู่ว่านว่านจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่อดทนต่อความหวาดกลัวในใจ หลับตาและดื่มสุราถ้วยนั้น

“แค่กๆ------” มู่ว่านว่านไออย่างรุนแรง

หยุนถิงเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว มุมปากยกขึ้นมาเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย: “ในเมื่อคุณหนูรองดื่มแล้ว ต่อไปเราก็จะได้อยู่กันอย่างสันติ”

กล่าวจบ หยุนถิงก็กลับไปยังที่นั่งของตนเอง

นัยน์ตาสีดำของโม่เหลิ่งเหยียนหรี่ลงเล็กน้อย แค่นี้ก็จบแล้วหรือ หยุนถิงมีแผนการอะไรกันแน่ ปล่อยมู่ว่านว่านไปง่ายๆเช่นนี้เลยหรือ ดูไม่เหมือนนางเลย

“พี่ใหญ่ ข้ารู้สึกไม่สบายเล็กน้อย ข้ากลับไปพักผ่อนก่อนได้ไหม?” มู่ว่านว่านกระซิบถาม

มู่เซียวเซียวเห็นนางดื่มสุราถ้วยนั้นแล้ว จึงรับปาก: “ให้ผู้อาวุโสสี่ไปกับเจ้า กลับไปพักผ่อนให้ดีๆ”

“เจ้าค่ะ” มู่ว่านว่านกราบทูลต่อฝ่าบาท ก็จากไปพร้อมกับผู้อาวุโสสี่

หยุนถิงอารมณ์ดีอย่างยิ่ง กินและดื่มอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์ ยกถ้วยสุราขึ้นดื่มกับซวนอ๋อง องค์ชายสี่เป็นระยะๆ อย่าให้พูดเลยว่าสบายอารมณ์แค่ไหน

จวินหย่วนโยวมองดูนางที่เป็นเช่นนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก รอกลับไปแล้วจะต้องจัดการนางจนลงจากเตียงไม่ได้สามวันให้ได้

ระหว่างงานเลี้ยง มู่เซียวเซียวเคารพนบนอบมีมารยาทตลอด และยังดีดพิณขึ้นมาหนึ่งเพลง เพื่อแสดงความจริงใจโดยเฉพาะ

“ถ้าอย่างไรคุณหนูหยุนก็มาทำการแสดงดีไหม เพื่อที่จะได้เพิ่มอรรถรสให้กับงานเลี้ยงในคืนนี้!” มู่เซียวเซียวกล่าวด้วยรอยยิ้มราบเรียบไม่แยแส

หยุนถิงดื่มไปมากแล้ว คนทั้งคนโซเซไปพิงอยู่บนแขนของจวินหย่วนโยว สะอึกและยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย มองไปตรงข้าม

“คุณหนูเซียวอยากเห็นข้าทำการแสดง?”

“ได้ยินมาว่าคุณหนูหยุนมีพรสวรรค์หลากหลาย แต่งกลอนวาดภาพชนไก่ล้วนเก่งกาจมาก ไม่ทราบว่าคุณหนูหยุนมีความสามารถทางด้านพิณและหมากรุกหรือไม่?” มู่เซียวเซียวถาม

มู่เซียวเซียวสอบถามมาอย่างชัดเจนแล้ว รู้ว่าทักษะทางการแพทย์ของนางไม่เลว แต่ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่านางมีความสามารถทางด้านดีดพิณร้องเพลงและเล่นหมากรุก อาศัยโอกาสนี้แก้แค้นให้น้องสาวได้พอดี

เฉลียวฉลาดอย่างหยุนถิง จะไม่รู้ความคิดของมู่เซียวเซียวได้อย่างไร

“การดีดพิณกับเล่นหมากรุกข้าไม่เป็นจริงๆ หากคุณหนูมู่อยากฟังจริงๆ ข้าก็ไม่สนใจที่จะต้องอับอายขายหน้าเช่นกัน” หยุนถิงกล่าวพร้อมกับเบะปาก

“เช่นนี้ คุณหนูหยุนก็เริ่มเถอะ”