บทที่ 331 ปรนนิบัติข้าให้ดีก่อนค่อยว่ากัน

สุดท้ายรถม้าก็ไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูหอจิ่นเซ่อ หนานเทียนหลินหยิบหมวกไม้ไผ่สานสวมเอาไว้บนศีรษะ จากนั้นก็ใส่ผ้าคลุมหน้าให้กับหยุนถิง ถึงได้ลากนางเดินเข้าไป

เมื่อแม่เล้าเห็นการแต่งกายที่แปลกประหลาดของสองคนนี้ ก็รีบวิ่งเข้ามาทันที

“ไม่ทราบว่าลูกค้าทั้งสองท่านมีความต้องการอะไร สาวๆในหอของเราสวยๆกันทุกคน?”

“พูดไร้สาระให้มันน้อยๆหน่อย เปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง แล้วให้นางไปรับแขก รับไม่ครบหนึ่งร้อยคนห้ามให้นางกินข้าว!” หนานเทียนหลินออกคำสั่ง

แม่เล้ามีสีหน้าลำบากใจทันที กำลังจะปฏิเสธ แต่แล้วเมื่อหนานเทียนหลินยื่นทองหยวนเป่ามาให้หนึ่งแท่ง แม่เล้ามองอย่างตกตะลึง รีบรับปากทันที

“ได้เลยลูกค้า ข้ารับรองว่าจะนับจำนวนคนไม่น้อยกว่าหนึ่งร้อยคนแน่นอน แม่นางตามข้าไปเถอะ” แม่เล้าเข้ามาลากคนทันที

หยุนถิงไม่สามารถขยับเขยื้อน และไม่สามารถพูดได้ ได้แต่ถูกบังคับลากออกไป

หนานเทียนหลินพอใจอย่างยิ่ง ตรงไปยังห้องส่วนตัวบนชั้นสอง เพื่อรอชมการแสดง

โม่เหลิ่งเหยียนที่ตามมาติดๆเห็นพวกเขาเข้าไปที่หอจิ่นเซ่อ สีหน้าเคร่งเครียด เหตุใดหนานเทียนหลินต้องพาหยุนถิงมาที่นี่ด้วย?

“นายท่าน มีอะไรให้รับใช้?”

“พาคนไปล้อมรอบหอจิ่นเซ่อเอาไว้ จะปล่อยให้หนานเทียนหลินจากไปไม่ได้เด็ดขาด และส่งคนไปแจ้งจวินหย่วนโยวด้วย!” โม่เหลิ่งเหยียนออกคำสั่ง

“ขอรับ” องครักษ์ลับนายนั้นกำลังจะออกไป

“ซวนอ๋อง หากท่านอยากจะช่วยฮูหยิน ก็อย่าทำอะไรผลีผลาม!” หลงเอ้อปรากฏตัวขึ้นมาทันที

“เจ้าติดตามอยู่ตลอด ทำไมถึงไม่ช่วยหยุนถิง?” นัยน์ตาสีดำที่เย็นยะเยือกของโม่เหลิ่งเหยียนกวาดมองมา

“ข้าอยากจะช่วย แต่ว่าฮูหยินไม่ยอมนี่นา” หลงเอ้อกล่าวด้วยความน้อยใจ รีบเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในป่าก่อนหน้านี้ออกมาทันที

โม่เหลิ่งเหยียนเลิกคิ้ว“ในเมื่อหยุนถิงไม่ให้เจ้าช่วย นางต้องสามารถรับมือได้เองแน่นอน เช่นนั้นเราก็ต้องระมัดระวังอย่าไปแหวกหญ้าให้งูตื่น อย่างไรเสียหนานเทียนหลินก็เป็นเจ้าสำนักแห่งสำนักราตรีที่ฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน ข้ากลัวว่าหยุนถิงจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

“ได้ขอรับ”

ดังนั้นโม่เหลิ่งเหยียนกับหลงเอ้อจึงแอบเข้าไปทางประตูหลัง และเริ่มตามหาหยุนถิง

ทางด้านนี้ แม่เล้าพาหยุนถิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัว ในตอนที่หยิบผ้าคลุมหน้าของนางออก และเห็นว่าเป็นหยุนถิง แม่เล้าชะงักงันไปจริงๆ

“คุณหนูหยุน ทำไมถึงเป็นท่าน?”

“ถูกต้อง ข้านี่แหละ แล้วมามาจะให้ข้าไปรับแขกหรือ?” หยุนถิงถามกลับ

หนานเทียนหลินสกัดจุดและจุดใบ้ของหยุนถิงแล้วก็จริง แต่สำหรับหยุนถิงที่มีทักษะทางการแพทย์อยู่เหนือคนทั่วไปแล้ว ในนาทีที่เขาสกัดจุดนางก็แทงไปที่จุดฝังเข็มของตัวเองไปหนึ่งจุด และคลายจุดไปแล้ว สาเหตุที่ให้ความร่วมมือกับหนานเทียนหลิน ก็เพราะต้องการจะดูว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

“มิกล้ามิกล้า ข้าจะกล้าให้คุณหนูหยุนรับแขกได้อย่างไร เมื่อครู่นี้ข้านึกว่าท่านเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา เช่นนั้นคุณหนูหยุนท่านรีบออกไปทางประตูหลังเถอะ ข้าจะไปถ่วงเวลาคนผู้นั้นเอาไว้!” แม่เล้ากล่าวอย่างรู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร

เอะอะหยุนถิงก็สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งเมืองหลวง เรื่องของนางแม่เล้าได้ยินมามากกว่าใครๆ อาศัยแค่จวินซื่อจื่อโปรดปรานคุณหนูหยุนคนเดียวเช่นนั้น หากนางกล้าให้หยุนถิงรับแขกจริงๆ จวินซื่อจื่อจะไม่นำกำลังคนมาทำลายล้างทั่วทั้งหอจิ่นเซ่อ และสับนางเป็นหมื่นๆชิ้นหรอกหรือ

ให้นางมีความกล้ามากแค่ไหน นางก็ไม่กล้าล่วงเกินจวินซื่อจื่อหรอก นั่นคือการดำรงอยู่ที่น่ากลัวยิ่งกว่ายมราชในนรกเสียอีก

หยุนถิงพึงพอใจอย่างยิ่ง ถือว่าแม่เล้าคนนี้รู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร“เจ้าคิดเพื่อข้าเช่นนี้ ข้ารู้สึกตื้นตันใจจริงๆ แต่หากข้าไปแล้ว คนผู้นั้นจะต้องไประบายความโกรธใส่เจ้าแน่นอน ดังนั้นข้าต้องการความร่วมมือของเจ้า!”

“ต้องการให้ข้าทำอะไร คุณหนูหยุนบอกมาได้เลย ข้าจะต้องทำตามอย่างแน่นอน!” แม่เล้ารู้สึกขอบคุณมาก คิดไม่ถึงว่าเวลาเช่นนี้คุณหนูหยุนยังคิดเพื่อตัวเองอีก

“เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าเถอะ”

“ท่านจะทำจริงหรือ?” แม่เล้าถามด้วยความตกตะลึง

“ย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว ข้าก็แค่แสร้งทำไปอย่างนั้นแหละ” หยุนถิงอธิบาย