บทที่330 ซื่อจื่อกินองุ่นลูกเดียวกับนาง

แม้ว่าทุกคนจะไม่ชอบองค์หญิงหลันรั่ว แต่นางก็เป็นองค์หญิงแห่งแคว้นเทียนจิ่ว องครักษ์เงามังกรและองครักษ์ของจวนซื่อจื่อเองก็ไม่สามารถลงมือโดยตรงกับนางได้ ไม่สามารถโจมตีเจ้าโดยตรงได้ มิฉะนั้นก็จะทำให้ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์ต่อซื่อจื่อ

ตอนนี้หยุนเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวอันจื่อช่วยสั่งสอนองค์หญิงหลันรั่วแทนพวกเขา สะใจยิ่งนัก

ส่วนในลานของจวินหย่วนโยว หลงเอ้อก็ได้รายงานทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในทางนี่ให้กับหยุนถิงและซื่อจื่อแล้ว หยุนถิงที่อยู่ในห้องรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง

“คิดไม่ถึงว่าเสี่ยวลิ่วยังค่อนข้างมีน้ำใจ รู้จักช่วยข้าสั่งสอนหลันรั่ว”

"แน่นอนอยู่แล้ว น้องภรรยาคนนี้ไม่เลวจริงๆ พรุ่งนี้ให้รางวัลเขาหน่อย" มุมปากของจวินหย่วนโยวโค้งขึ้น

“เช่นนั้นก็ของคุณซื่อจื่อแล้ว” หยุนถิงหัวเราะอิอิ

"หากฮูหยินปฏิบัติจริงคงดีกว่านี้" จวินหย่วนโยวพลิกตัวและกดนางไว้ด้านล่าง และทำอย่างดุเดือด

ในห้องขนาดใหญ่ มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักของทั้งสอง เกี่ยวพันกัน เป็นเวลานาน

เช้าวันรุ่งขึ้น องค์หญิงหลันรั่วตื่นขึ้นจากในลาน เมื่อลืมตาขึ้นและนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในเมื่อคืน หลันรั่วก็ตกใจมากจนเจ้ารีบไปหาจวินหย่วนโยว

ทันทีที่นางพึ่งถึงห้องโถงด้านข้าง ก็เห็นจวินหย่วนโยวกำลังป้อนโจ๊กให้หยุนถิง ท่าทางอ่อนโยน แถมยังเป่าก่อนป้อนเข้าปากหยุนถิงด้วย

จวินหย่วนโยวที่อ่อนโยนเช่นนี้ ทำเอาหลันรั่วตกตะลึงไปหมด

ทุกครั้งที่นางเห็นจวินซื่อจื่อสีหน้าของเขาก็มักเย็นชาตลอด ไร้ความปรานี ไม่เคยเห็นเขายิ้มเลย ยิ่งไม่กล้าที่จะเข้าใกล้เขา ทุกครั้งที่หลันรั่วไปแตะโดนแขนเสื้อของจวินหย่วนโยวอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาก็จะถอดเสื้อคลุมตัวนั้นออกมาในทันที

หลันรั่วคิดไม่ถึงว่า พี่ซื่อจื่อที่ถูกเรียกว่านรกยมบาล เย็นชาและกระหายเลือดนั้นก็จะปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ด้วย

เหตุใด ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ตนเอง?

ทั้งหมดเป็นเพราะอนุภรรยาคนนี้ หากไม่มีนาง พี่ซื่อจื่ออาจไม่มองข้างตัวเองก็ได้

ในขณะนี้ หลันรั่วอยากจะสับหยุนถิงให้เป็นชิ้น ๆ

หยุนถิงสังเกตเห็นถึงการปรากฏตัวของหลันรั่วมานานแล้ว จงใจอ้อน: "ซื่อจื่อ ข้าอยากกินผักกาดเขียวสักหน่อย อา!"

จวินหย่วนโยวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบผักกาดเขียวมาชิ้นหนึ่ง แล้วใส่เข้าไปในปากของหยุนถิง

“ซื่อจื่อ ข้าอยากกินขนมอบ!”

"อืม" จวินหย่วนโยวป้อนนางต่อ

หยุนถิงลองกินทุกอย่างดู จากนั้นจวินหย่วนโยวก็ใส่องุ่นเข้าไปในปากของหยุนถิง หยุนถิงก็จงใจทำปากจู๋: "ซื่อจื่อ พวกข้ากินด้วยกัน" พลันเอนตัวไป

รอยยิ้มระหว่างคิ้วของจวินหย่วนโยวลึกขึ้น ดูเหมือนว่าพวกเขายังไม่เคยลองวิธีนี้เลย ดูแล้วก็ไม่เลวนัก

หลันรั่วอดไม่ได้ที่จะดูถูกในใจ น่าขยะแขยงยิ่งนัก จะกินองุ่นลูกเดียวกับพี่ซื่อจื่อ นางไม่สกปรกตัวเองเลยหรือ พี่ซื่อจื่อเป็นคนรักความสะอาดมากเช่นนั้น คงไม่ยอมกินน้ำลายของนางแน่นอน

จากนั้นหลันรั่วก็ตกตะลึงมากจนไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง นางเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของจวินหย่วนโยวเข้าไปใกล้ อ้าปากและกัดองุ่นระหว่างริมฝีปากที่บางของหยุนถิง และถือโอกาสจูบปากนาง

หลันรั่วก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง และหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณ

“ไร้ยางอาย อีนางแพศยา!” หลันรั่วพูดพึมพำ และวิ่งหนีไปด้วยความอับอาย หากอยู่ต่อไปไม่แน่อนุภรรยานี้จะทำเรื่องอะไรที่มันเกินไปออกมาอีก

แม้ว่าหลันรั่วจะหยิ่งยโส แต่ยังไงก็ยังเป็นผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน จะไปทนกับฉากเช่นนี้ได้อย่างไรกัน จึงรีบไปที่พักเปลี่ยนม้าหลวงทันที

เมื่อหลิวมามาและคนอื่น ๆ ได้ยินว่าในจวนซื่อจื่อมีผีหลอก ต่างก็กังวลยิ่งนัก ต่างก็ห้ามองค์หญิงว่าอย่าอยู่ในจวนซื่อจื่ออีกต่อไปเลย แต่ให้ย้ายมาอยู่ที่พักเปลี่ยนม้าหลวง