บทที่ 50 ถอดเสื้อผ้าออกเสีย

หลงเอ้อได้ยินดังนั้นก็ตกใจยิ่งนัก “ฮูหยินอย่าได้ทำให้ข้าน้อยต้องตกใจ หากว่าซื่อจื่อรู้เข้าคงจะฆ่าข้าน้อยทั้งเป็น!”

“เจ้าโง่หรืออย่างไรกัน? มิต้องบอกซื่อจื่อก็เท่านั้น” หยุนถิงเหลือกตามองเขา

“แต่หากซื่อจื่อพบว่าข้าน้อยปิดบังเขา ผลลัพธ์ที่ตามมาคงร้ายแรงยิ่งนัก อีกอย่างหากว่าคนของจวรหลีอ๋องพบว่าเป็นฮูหยิน ด้วยทัศนคติของเขาที่มีต่อท่าน คาดว่าคงจะทำร้ายท่าน ไล่ท่านออกมา” หลงเอ้อกล่าวตามความเป็นจริง

“เจ้าโง่ ทักษะการปลอมแปลงของข้าแย่มากหรือ เจ้าจงไปหาเสื้อผ้ามาให้ข้าซักสิบชุด ใช้เนื้อผ้าแบบที่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปใส่ หากมิวางใจล่ะก็ เจ้าจงติดตามข้าไปด้วย อีกประเดี๋ยวเราจะไปสร้างวีรกรรมกัน” หยุนถิงกล่าว

หลงเอ้อรู้ดีว่าตนมิอาจจะรั้งฮูหยินเอาไว้ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงไปหาเสื้อผ้าผู้ชายมาแล้วกำชับฮูหยินว่าอย่าได้กระทำการใดเพียงลำพัง รอให้เขากลับมาก่อน

“คุณหนูเจ้าคะอย่าได้ไปเลย ถ้าหลีอ๋องจำได้ว่าเป็นท่านก็คงจะจัดการกับท่านมิเบา” เยว่เอ๋อร์กล่าวด้วยความกังวล

“วางใจเถิด เขามิใช่คู่ต่อสู้ของข้าแม้แต่น้อย อีกอย่างมีหลงเอ้อคอยปกป้องข้า เจ้าจะไปกลัวสิ่งใด เจ้าจงกลับไปที่จวนซื่อจื่อ สั่งให้ซื่อจื่อทำอาหารไว้รอข้ากลับไปเท่านั้นพอ บอกเขาว่าข้ากับหลงเอ้อกำลังเดินเที่ยวเล่นอยู่” หยุนถิงกำชับ

เยว่เอ๋อร์มิรู้จะทำเช่นไร นางจึงจำเป็นต้องกลับไปก่อน หากนางอยู่ต่อก็มีแต่จะทำให้คุณหนูต้องลำบากใจ

หยุนถิงรออยู่จนกระทั่งหลงเอ้อกลับมา เมื่อเขาเห็นผู้ที่อยู่ในรถม้าก็ต้องตกตะลึง ใบหน้านั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงกลายเป็นชายชราผมขาวเครายาว ใบหน้าของนางได้ล้างเอาโคลนดินทิ้งไป แทนที่ด้วยรอยเหี่ยวย่น หากมิรู้ว่ารถม้านี้เป็นของใคร หลงเอ้อคงมิคิดว่าผู้ที่อยู่ในรถม้านี่คือหยุนถิง

“เป็นอย่างไรเล่า น่าทึ่งใช่หรือไม่?” หยุนถิงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

“ฮูหยิน การปลอมตัวของท่านช่างเก่งกาจยิ่งนัก การที่ท่านยืนอยู่ตรงหน้าซื่อจื่อแบบนี้ คาดว่าเขาก็คงจำท่านมิได้” หลงเอ้อเอ่ยชื่นชม

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว พวกเรารีบแต่งตัวกันเถอะ”

ใช้เวลามิถึงหนึ่งก้านธูป ก็มีชายชราและเด็กหนุ่มคนหนึ่งลงจากรถม้า

หยุนถิงสวมเสื้อผ้าเข้าไปถึงเก้าชั้นจึงกลายเป็นชายชราตัวอ้วนเตี้ย ในขณะที่หลงเอ้อแปลงเป็นเด็กชายเดินหลังโก่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยกระ ทั้งสองคนเดินตรงไปยังจวนหลีอ๋อง

เมื่อผู้ฝ้าประตูเห็นดังนั้นก็ได้รั้งทั้งสองคนเอาไว้ทันที “ที่นี่คือจวนหลีอ๋อง พวกเจ้าทั้งสองมาผิดที่หรือไม่? จงรีบไปเถิด”

“ข้าได้ยินมาว่าหลีอ๋องร่างกายมิค่อยดีนัก และบังเอิญว่าบรรพบุรุษของข้ารู้วิธีการแก้ไขอาการผิดปกติของเพศชาย รบกวนท่านเข้าไปรายงานให้หน่อยเถิด” หยุนถิงแกล้งทำเป็นเสียงแหบแห้ง

เมื่อผู้เฝ้าประตูได้ยินดังนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง “โปรดรอสักครู่ข้าจะไปรายงานบัดเดี๋ยวนี้”

แม้ว่าหลีอ๋องจะมิอนุญาตให้ผู้ใดเอ่ยเรื่องนี้ออกไป แต่ว่าในจวนอ๋อง ทุกคนก็ต่างรู้ว่าหลีอ๋องไร้สมรรถภาพ มิเช่นนั้นก็คงจะมิขับไล่สาวงามจำนวนมากออกไปจากจวน ทั้งหมอหลวงและหมอเทวดาต่างเดินทางมารักษาก็มิหาย หากหมอผู้นี้ สามารถรักษาให้หายได้เล่า?

หากว่าหลีอ๋องหายดีแล้ว บ่าวรับใช้เช่นพวกเขาก็จะมีชีวิตที่ดีด้วย

เป็นจริงดังนั้น ผ่านไปมินาน บ่าวรับใช้ก็เดินออกมาและมีพ่อบ้านดินตามออกมาด้วย

พ่อบ้านเหลือบมองไปยังทั้งสองคนที่ประตูแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้ารู้ทักษะการรักษาจริงหรือ?”

“แน่นอน หากเรามิมีทักษะเช่นนั้นแล้วจะกล้ามาเสนอตัวรักษาได้อย่างไร?” หยุนถิงตอบด้วยน้ำเสียงอันแหบห้าว

“อืม” พ่อบ้านเดินนำหน้าไปทันที

ภายในห้องหนังสือ

พ่อบ้านรีบเข้าไปรายงาน หลังจากนั้น โม่ฉือหานก็สั่งให้พวกเขาเข้าไป

หยุนถิงและหลงเอ้อตรงเข้าไปข้างใน เมื่อเดินก้าวเข้าไปที่ประตูก็พบกับใบหน้าอันเย็นชาดูโมโหขุ่นเคืองของโม่ฉือหาน สีหน้าของเขาดูมิดีนัก ทั้งยังมีรอยคล้ำใต้ขอบตา ดูเหมือนว่ามิได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ