บทที่ 51 มีความรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ เจ้ายืนดูอยู่ข้าง ๆ นั่นแหล่ะ จะได้ถือโอกาสเรียนรู้ไปด้วยเลย ข้าก็อายุมากขนาดนี้แล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องมีสักวันที่เจ้าจะเข้ามารับช่วงต่อจากข้า" หยุนถิงพูดพลางใช้เข็มเงินในมือฝังเข้าสู่ร่างของโม่ฉือหาน

หลงเอ้อตั้งใจดูอย่างละเอียดถ้วนถี่ ราวกับว่าเขาตั้งใจเรียนรู้สิ่งนี้ด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง

“ท่านอ๋อง หลังจากนี้อาจจะรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง ท่านคงต้องทนสักหน่อย ศาสตร์ทางการแพทย์จีนว่าไว้ ปวดแสดงว่าไม่โล่ง โล่งแล้วก็จะไม่ปวด ” หยุนถิงพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ข้าไม่กลัวเจ็บ มาเถอะ” สีหน้าของโม่ฉือหานตึงเครียด

"ได้"

หยุนถิงช่วยฝังเข็มให้โม่ฉือหานต่อ แต่หลังจากฝังลงไปแล้วหลายต่อหลายเข็ม นางล้วนจงใจแทงลงบนจุดปวดของโม่ฉือหาน ทั้งยังจงใจออกแรงกดหนัก ๆ โม่ฉือหานเจ็บจนถึงกับหลุดเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอ คิ้วขมวดมุ่นพันกันเป็นปม

หลงเอ้อที่ดูอยู่ข้าง ๆ ครู่ใหญ่พอจะมองออกแล้ว ว่าฮูหยินจงใจทำ เข็มทั้งหลายที่ฝังล้วนแทงลงบนตำแหน่งฝังเข็มจุดนั้นทั้งหมด จากนั้นหลีอ๋องก็เริ่มเจ็บ เป็นไปตามคาด ฮูหยินเป็นคนช่างจดจำความแค้นอย่างถึงที่สุดจริง ๆ หลังจากนี้ไปไม่ว่าใครก็อย่าได้ล่วงเกินฮูหยินจะดีกว่า

ผ่านไปครู่หนึ่ง หยุนถิงก็เก็บเข็มเงินกลับมา "ท่านอ๋องรู้สึกหรือไม่ว่า ที่ช่องท้องส่วนล่างเหมือนมีกระแสน้ำอุ่นไหลเวียนอยู่ช้า ๆ ?"

โม่ฉือหานได้ยินคำพูดที่เขาเอ่ยขึ้นมา คิ้วคมหล่อเหลาได้รูปก็เลิกขึ้นสูง พยักหน้าเล็กน้อย "มีความรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ"

"นั่นก็หมายความว่ามันได้ผลแล้ว ท่านอ๋องไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจนเกินไป เพราะถึงอย่างไรก็ต้องมีกระบวนการฟื้นฟูระยะหนึ่ง" หยุนถิงหยิบปากกากับกระดาษที่อยู่ข้าง ๆ มาเขียนใบสั่งยาชุดหนึ่ง

“ท่านอ๋องกินยาตามที่เขียนไว้ในใบสั่งยาชุดนี้ก็พอแล้ว กินต่อเนื่องกันสักครึ่งเดือน รับรองได้ว่ายานี้จะรักษาอาการป่วยของท่านได้”

โม่ฉือหานรับไป ลายมือบนนั้นดูน่าเกลียดอยู่บ้าง แต่ก็ยังพออ่านลายมือออกได้ในระดับหนึ่ง

กะอีแค่หมอกำมะลอคนหนึ่ง ก็ไม่คาดหวังอยู่แล้วล่ะว่าลายมือของเขาจะดูดี

แต่ในตอนที่เขาอ่านเจอว่าส่วนผสมของยาบนใบสั่งนั้นมีฉี่เด็กอยู่ด้วย สีหน้าของโม่ฉือหานก็เย็นยะเยือกดุจธารน้ำแข็ง "เจ้าแน่ใจแล้วรึ ว่าไม่ได้เขียนส่วนผสมตัวยาผิด?"

“เรียนท่านอ๋อง ไม่ผิดแน่นอน นี่คือส่วนผสมของยาที่สำคัญที่สุด ท่านอ๋องมีอาการหยางเพิ่มหยินลด แต่ว่าพลังหยางไม่เพียงพอ ดังนั้นท่านจึงต้องการส่วนผสมของยานี้เพื่อล้างความร้อนและลดไฟ บำรุงหัวใจและปอด เป็นแกนหลักในการปรับปรุงความสมดุลในร่างกาย ถ้าหากไม่ใช้ ประสิทธิภาพจะลดลงอย่างมาก ทั้งยังจะส่งผลให้การฟื้นฟูร่างกายของท่านอ๋องช้าลงมากอีกด้วย” หยุนถิงกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

โม่ฉือหานจ้องเข้าไปในดวงตาของนาง เห็นว่านางไม่มีอาการหลบตาหรือมีท่าทีตื่นตระหนกใด ๆ เลย ดูใจเย็นสงบนิ่งอย่างมาก ใบหน้าที่เย็นชาของเขาจึงผ่อนคลายลงมาหลายส่วน "ข้าเข้าใจแล้ว"

"ในเมื่อเข้าใจตามนี้แล้ว เช่นนั้นก็ขอให้ท่านอ๋องจ่ายค่าปรึกษาทางการแพทย์ด้วย" หยุนถิงเอ่ยปาก

"คนมา!" โม่ฉือหานร้องสั่งเสียงเย็นชา

พ่อบ้านที่อยู่หน้าประตูผลักเปิดประตูเข้ามาทันที "ท่านอ๋องมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ?"

"ให้รางวัลพวกเขา"

“รับทราบ” พ่อบ้านเดินออกไปทันที เมื่อเขากลับมาก็มีคนรับใช้คนหนึ่งเดินตามหลังมาด้วย มือของเขายกถาดบรรจุเงินแท่งใบหนึ่ง มีมูลค่าหนึ่งพันตำลึงถ้วน

หยุนถิงชำเลืองตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย้ยหยัน "ข้าคิดว่าหลีอ๋องเข้าใจอะไรผิดไปแล้วล่ะ ค่าปรึกษาทางการแพทย์ของข้าคือหนึ่งแสนตำลึงต่างหาก"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

พ่อบ้านตกใจจนแทบหงายหลัง พูดออกไปแบบไม่เสียเวลาคิดว่า "หนึ่งแสนตำลึง! เจ้าเป็นหมอเทวดามาจากไหนถึงคิดราคาตั้งหนึ่งแสนตำลึง? ทำไมเจ้าไม่ปล้นกันเสียเลยล่ะ?"

"หรือเจ้าคิดว่าเรื่องพลังหยางสมบูรณ์แข็งแรงของท่านอ๋อง เรื่องลูกหลานสืบสกุลในภายภาคหน้าของเขา ไม่ได้มีค่าไปกว่าเงินหนึ่งแสนตำลึงอย่างนั้นรึ?" หยุนถิงย้อนถาม

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาพ่อบ้านรีบหุบปากทันที แน่นอนว่าทายาทของท่านอ๋องย่อมสำคัญที่สุด

“พวกเราก็ไม่รู้เช่นกันว่าพวกเจ้ามีความสามารถจริง ๆ หรือไม่ ถ้าเกิดพวกเจ้ารับเงินไปแล้วหนีไปล่ะ?” พ่อบ้านพูดแสดงความกังวล

“ข้ากับหลานชายพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมฝูหลาย ทุก ๆ ห้าวันข้าจะมาฝังเข็มให้ท่านอ๋อง หลังจากนี้ยังต้องมีการฝังเข็มอีกสองครั้ง ดังนั้นพ่อบ้านวางใจได้ พวกเราไม่หนีไปไหนแน่นอน