บทที่ 52 ข้าคิดว่าเจ้าคงได้กินอิ่มท้องในจวนหลีอ๋องแล้ว

ส่วนหลงเอ้อเปลี่ยนไปสวมชุดสีดำ กลายเป็นองครักษ์ของเขา ทั้งสองคนเดินตามกันไปบนท้องถนน ดึงดูดสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วนทันที โดยเฉพาะพวกหญิงสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือน เมื่อได้เห็นคุณชายที่หล่อเหลาสง่างามขนาดนี้ แต่ละคนต่างก็เกิดอาการหลงใหลผู้ชายหน้าตาดีจนตาค้างกันเป็นแถว ๆ

หยุนถิงพึงพอใจกับผลที่ได้เป็นอย่างมาก ทั้งยังจงใจเล่นหูเล่นตาใส่ผู้หญิงเหล่านั้นด้วยท่าทางอ่อนโยนหาใดเปรียบ ก่อให้เกิดเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นยินดีของพวกผู้หญิงดังไปทั่ว

หลงเอ้อที่อยู่ข้างหลังยังอดขมวดคิ้วไม่ได้ "ฮูหยิน พวกเราเก็บเนื้อเก็บตัวกันหน่อยดีหริอไม่ ถ้าให้ซื่อจื่อรู้เข้าล่ะก็ คงได้ตีขาสุนัขอย่างข้าจนหักไม่มีเหลือแน่"

“เจ้ารู้ไปอะไร ยิ่งทำตัวสูงศักดิ์เท่าไหร่ก็ยิ่งถูกคนสงสัยน้อยลงเท่านั้น ทำใจให้สบายเถอะ เจ้าดูสิ สาวน้อยวัยแรกแย้มตั้งมากมายต่างก็กำลังมองเจ้าอยู่ ถ้ามีใครที่เห็นแล้วเข้าตา ข้าจะไปช่วยเจรจาสู่ขอให้ เจ้าก็อายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ ควรคิดเรื่องแต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว" หยุนถิงพูดด้วยท่าทางภูมิอกภูมิใจ

หลงเอ้อตกใจจนผงะ "ฮูหยินโปรดไว้ชีวิตด้วย! ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องเช่นนี้มาก่อนเลย ข้าสาบานไว้ว่าจะขอติดตามซื่อจื่อไปตลอดชีวิต โปรดอย่าผลักข้าลงหลุมไฟแบบนั้นเลยขอรับ"

"มันจะเป็นหลุมไฟได้ยังไงเล่า? เจ้าไม่เห็นรึว่าข้ากับซื่อจื่อเข้ากันได้ดีจะตาย? " หยุนถิงย้อนถาม

“แต่ว่าก่อนหน้านี้ ท่านติดตามหลีอ๋องก็ไม่ใช่ว่าต้องอยู่ในสภาพตกนรกทั้งเป็นหรอกรึ? ” หลงเอ้อ อดพร่ำบ่นไม่ได้

"นั่นเป็นเพราะข้าตาบอดเองไม่ได้หรือไง?"

“ได้ขอรับ ๆ ฮูหยินพูดอะไรล้วนถูกต้องหมด พวกเรารีบกลับกันเถอะ ถ้าให้ซื่อจื่อรอนานจนร้อนใจคงได้ส่งคนออกมาตามหาแน่ ๆ หากสืบจนพบว่าท่านเข้าไปในจวนหลีอ๋อง คงได้รื้อทำลายจวนหลีอ๋องจนราบเป็นหน้ากลองแน่เลยขอรับ" หลงเอ้อพยายามเกลี้ยกล่อม

"พูดไปก็ถูกนะ ออกมาตั้งนานขนาดนี้แล้ว พวกเรารีบกลับกันเถอะ" หยุนถิงพาหลงเอ้อเดินกลับไป ระหว่างทางยังมอบตั๋วเงินจำนวนห้าหมื่นตำลึงให้เขาด้วย

“ฮูหยิน ข้าไม่ต้องการเงินหรอก ซื่อจื่อสั่งให้ข้าคอยติดตามท่าน การปกป้องท่านถือเป็นความรับผิดชอบของข้า”

"แบบนั้นจะไปได้ยังไงล่ะ นี่เป็นรางวัลของพวกเราสองคน ต้องแบ่งกันคนละครึ่ง ถือเสียว่าเป็นค่าที่เจ้ายอมให้ข้าเรียกว่าหลานชายก็แล้วกัน" หยุนถิงก้าวเดินฉับ ๆ ตรงไปข้างหน้า

มุมปากของหลงเอ้อถึงกับกระตุก "ฮูหยิน เราไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วได้หรือไม่?"

ถ้าให้องครักษ์เงามังกรคนอื่น ๆ รู้ว่าเขาถูกฮูหยินเรียกว่าหลานชายอยู่เป็นครึ่งค่อนวันล่ะก็ จะไม่ถูกหัวเราะเยาะจนฟันร่วงเลยรึ!

“ได้ ๆ ไม่พูดถึงแล้ว เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างพวกเราสองคน”

เวลานี้หลงเอ้อค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอกได้สักที "ฮูหยิน ส่วนผสมยาในใบสั่งวันนี้ ฉี่เด็กนั่นถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นจริง ๆ รึ?"

"ฮ่า ๆ แน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องโกหกอยู่แล้วสิ ใครใช้ให้เมื่อก่อนหลีอ๋องทำตัวแบบนั้นกับข้าล่ะ? โบราณว่าไว้ วิญญูชนแก้แค้นสิบปียังไม่สาย ดังนั้นหลงเอ้อ เจ้าต้องจำไว้นะว่า ในตอนที่เจ้ายังไม่มีปัญญาจะแก้แค้น เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะอดทน รอจนตัวเองแข็งแกร่งพอเมื่อไหร่ ค่อยทรมานเขาจนกว่าจะตาย” หยุนถิงกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“ฮูหยิน ท่านก็โหดร้ายไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะขอรับ” หลงเอ้ออดบุ้ยปากไม่ได้ ถ้าให้หลีอ๋องรู้ว่าฉี่เด็กที่เขาดื่มเข้าไปเป็นนานสองนานนั่น เป็นแค่หนึ่งในวิธีแก้แค้นเขาของฮูหยินล่ะก็ น่ากลัวว่าเจ้าตัวคงได้โกรธจนปอดแทบระเบิดแน่

"ข้าก็แค่เป็นคนที่มีคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระก็เท่านั้นเอง" หยุนถิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“แล้วถ้าหลังจากนี้ห้าวัน ท่านยังต้องไปฝังเข็มให้หลีอ๋องอีกหรือไม่ขอรับ?”

“ได้เงินเขามาแล้ว ยังต้องไปสนใจเขาอีกทำไมล่ะ? กลับบ้านไปหาซื่อจื่อกันเถอะ ข้าคิดถึงเขาจะแย่แล้ว” หยุนถิงพูดพลาง ฝีเท้าก็ก้าวเดินเร็วขึ้น

ในฐานะองครักษ์เงามังกร หลงเอ้อคิดว่าตัวเขาเองเคยได้เห็นผู้คนมาแล้วมากมายนับไม่ถ้วน แต่ในขณะนี้ เขารู้สึกชื่นชมฮูหยินจนแทบจะลงไปกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์อยู่แล้ว

เมื่อพวกเขาทั้งสองกลับมาถึงจวนจื่อซื่อ ก็เห็นจวินหย่วนโยวอยู่ในห้องโถงข้าง บนโต๊ะมีอาหารหรูหราละลานตาจัดวางเรียงราย ส่วนเขาก็กำลังกินข้าวอยู่

"ซื่อจื่อ อาหารเย็นคืนนี้หรูหราละลานตาขนาดนี้เชียว ทำไมเจ้าไม่รอข้าก่อนล่ะ?" หยุนถิงเดินเข้ามาแล้วนั่งลง

สีหน้าของจวินหย่วนโยวเย็นเฉียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "ข้าคิดว่าเจ้าคงได้กินอิ่มท้องในจวนหลีอ๋องแล้วเสียอีก"

คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอามือที่ถือตะเกียบอยู่ของหยุนถิงถึงกับแข็งค้าง "ซื่อจื่อ เจ้ารู้ได้ยังไงกันล่ะเนี่ย? เจ้าหลงเอ้อคนนี้นี่นะ อุตสาห์บอกให้เขาเก็บเป็นความลับแล้วแท้ ๆ ยังมีหน้าไปฟ้องเจ้าอีกรึ?"

“หลงเอ้อไม่ได้บอก แต่ข้าไม่วางใจเรื่องความปลอดภัยของเจ้า จึงส่งคนลอบตามไปคุ้มครองพวกเจ้าอย่างลับ ๆ” จวินหย่วนโยวอธิบายด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แบบนี้นี่เอง! ขอบคุณซื่อจื่อมากที่เป็นห่วงข้า ซื่อจื่อคงยังไม่รู้สินะ ว่าวันนี้หลีอ๋องถูกข้าปั่นหัวจนน่าสมเพชขนาดไหน แต่เขากลับทำอะไรข้าไม่ได้เลย เป็นอะไรที่ระบายความแค้นได้ดีจริง ๆ ข้าเขียนใบสั่งยาให้เขา จงใจบอกว่าฉี่เด็กเป็นตัวยาสำคัญ เจ้านึกภาพฉากที่หลีอ๋องผู้สูงส่งดื่มฉี่เด็กออกหรือไม่? แค่คิดข้าก็รู้สึกว่ามันตลกแทบตายแล้ว! ฮะ ๆ ๆ -------" หยุนถิงหัวเราะจนปวดท้องไปหมด