บทที่ 53 นี่ซื่อจื่อจะออกไปข้างนอกหรือ

“ไม่เป็นไร นางจะเข้าใจผิดก็ปล่อยให้เข้าใจผิดไปเถอะ หากวันนี้หลงเอ้อไม่เจอความยากลำบากเสียบ้าง หยุนถิงก็จะไม่มีวันจดจำ หลีอ๋องในตอนนี้เพราะเหตุผลทางร่างกายถึงได้ร้อนใจเกินไป คิดแค่อยากจะรักษาโรคที่เป็นให้หาย ดังนั้นจึงไม่ทันคิดอะไรมากมายนัก รอจนเขาได้สติก่อน ด้วยความสามารถของหลีอ๋อง จะต้องค้นหาเบาะแสออกมาได้แน่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องส่วนตัวที่เป็นความลับขนาดนี้ ต่อให้หยุนถิงจะช่วยรักษาเขาจนหายจริง ๆ หลีอ๋องก็ไม่มีทางปล่อยให้คนที่รู้ความลับมีชีวิตรอดไปได้หรอก "จวินหย่วนโยวค่อย ๆ พูดออกมาทีละคำอย่างชัดเจนกระจ่างแจ้ง

พ่อบ้านได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างหาใดเปรียบ ซื่อจื่อต้องทนผ่านเรื่องลำบากด้วยการทุ่มเททำด้วยใจแล้วจริง ๆ

หยุนถิงที่อยู่ในสวน พอได้ยินองครักษ์มาบอกว่าซื่อจื่อสั่งยกเลิกการลงทัณฑ์หลงเอ้อแล้ว ค่อยรู้สึกโล่งอกได้สักที นางรีบเข้าไปพยุงเขาให้ลุกขึ้น "ขอโทษนะ วันนี้เป็นเพราะข้าที่ไปลากเจ้าเข้ามาเดือดร้อนไปด้วยแท้ ๆ "

“ฮูหยิน ท่านโปรดอย่าพูดอย่างนั้น เป็นเพราะข้าไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน” หลงเอ้อพูดปลอบใจ

“อย่าพูดอีกเลย ข้าจะพยุงเจ้าไปพักผ่อน” หยุนถิงเข้าไปช่วยพยุงเขา

“ขอโทษด้วยหลงเอ้อ คำสั่งของซื่อจื่อข้ามีแต่ต้องทำตามเท่านั้น” สีหน้าของหลิงเฟิงก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและนึกโทษตัวเอง

“จะมาเกรงอกเกรงใจข้าทำไมกัน? ข้าเข้าใจน่า”

หลงเอ้อถูกพยุงกลับไปที่ห้อง หลิงเฟิงรีบไปเอายาจินชวง*มา ส่วนหยุนถิงรีบเอายาฆ่าเชื้อกับยาห้ามเลือดออกมาจากช่องว่างมิติทันที

“ถอดเสื้อผ้าออกเถอะ ข้าจะใส่ยาให้”

สีหน้าของหลงเอ้อถึงกับแข็งค้าง "ฮูหยิน ไม่ต้องหรอก ข้าทำเองก็ได้"

“เจ้าจะมองเห็นบาดแผลบนไหล่ตัวเองได้ยังไงล่ะ? ไม่ต้องเกรงใจอะไรข้าทั้งนั้น เร็ว ๆ เข้าเถอะ” หยุนถิงเร่งเร้า

หลงเอ้อไม่มีทางเลือก จึงทำได้แค่ต้องถอดเสื้อออก รอยเลือดสีแดงเถือกสองรอยพาดจากช่วงไหล่ยาวลงมาจนถึงหน้าอก ดูสยดสยองอย่างยิ่ง

หยุนถิงแค่มองดูเฉย ๆ ก็ยังรู้สึกเจ็บ รีบฆ่าเชื้อที่แผลให้เขาทันที จุ่มสำลีลงบนยาไอโอโดฟอร์เพื่อช่วยเขาทำความสะอาดบาดแผล

“อ๊า!” หลงเอ้อร้องลั่น

"มันอาจจะเจ็บนิดหน่อยนะ อดทนไว้ นี่เรียกว่าการฆ่าเชื้อน่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าเราใส่แค่ยาตรง ๆ บาดแผลจะหายช้า ทั้งยังง่ายต่อการติดเชื้อด้วย" หยุนถิงพูดปลอบ การเคลื่อนไหวที่มือก็เบาลงมาก

หลิงเฟิงที่ไปเอายากลับมาได้ยินเสียงร้องนั้น จึงรีบวิ่งเข้าไปทันที ผลคือเห็นหยุนถิงกำลังช่วยใส่ยาให้หลงเอ้อ "ฮูหยิน ให้ข้าทำเถอะขอรับ"

"ไม่ต้องหรอก ข้าทำได้ หลิงเฟิงไม่ใช่ว่าข้าอยากว่าร้ายเจ้านะ เจ้าจะเฆี่ยนทั้งทีเฆี่ยนแค่พอเป็นพิธีก็พอแล้ว ทำไมถึงต้องหนักมือขนาดนี้ด้วย? ซื่อจื่อก็ไม่ได้มาเห็นสักหน่อย" หยุนถิงบ่นไม่หยุด

หลิงเฟิงทำสีหน้าจนใจ "ข้าเองก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน แต่ในสวนมีองครักษ์ลับกับพวกองครักษ์เงามังกรอยู่ พวกเขาจะต้องไปรายงานซื่อจื่อแน่ หากซื่อจื่อรู้ว่าข้ายอมปล่อยผ่านง่าย ๆ จะต้องสั่งลงโทษหลงเอ้ออย่างรุนแรงกว่านี้แน่นอน"

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง พูดตรง ๆ ก็เพราะผู้ชายใจโหดจวินหย่วนโยวคนนั้นสินะ เดี๋ยวข้าจะไปสะสางกับเขาทีหลัง" หยุนถิงช่วยจัดการบาดแผลให้หลงเอ้อจนเสร็จ ทาครีมสมานแผลพันผ้าก๊อซเสร็จค่อยหยุดมือ

“พักผ่อนให้มาก ๆ ล่ะ ข้าจะไปหาซื่อจื่อ”

“ฮูหยิน ท่านไปรับผิดกับซื่อจื่อดี ๆ เถอะนะขอรับ ซื่อจื่อแค่เป็นห่วงว่าหลีอ๋องอาจจะทำร้ายท่าน” หลงเอ้อเตือน

“ข้าเข้าใจแล้วล่ะ” หยุนถิงชักเท้าเดินจากไป

หลิงเฟิงสีหน้าจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย "สหาย ขอโทษด้วย"

“เจ้าขอโทษข้าตั้งหลายครั้งแล้วนะ นี่ดูไม่เหมือนเจ้าเลย ต่อให้ข้าจะถูกเฆี่ยนไปสองครั้ง ข้าก็ไม่นึกเสียใจหรอกที่ตามฮูหยินไปจวนหลีอ๋อง เจ้ายังไม่รู้สินะว่าฮูหยินเก่งกาจขนาดไหน นางถึงกับให้หลีอ๋องดื่มฉี่เด็ก ฮะ ๆ ๆ โอ๊ย! แผลของข้าเจ็บเป็นบ้า!” หลงเอ้อหัวเราะอย่างหนักจนกระเทือนบาดแผล

“ฉี่เด็ก? มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ? รีบบอกข้ามาเร็ว ๆ เข้า” หลิงเฟิงถามด้วยความสงสัย

จากนั้นหลงเอ้อก็เล่าเหตุการณ์อย่างฉะฉาน แม้แต่องครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่บนหลังคาก็ยังย่อง ๆ เข้ามาร่วมฟังด้วย

ทางด้านนี้ หยุนถิงเดินตรงไปที่ห้องโถงข้าง จวินหย่วนโยวออกไปแล้ว อาหารบนโต๊ะแทบจะไม่ถูกแตะต้องเลย

“ซื่อจื่อล่ะ?”