บทที่ 502 กอดนางหลับไปดียิ่งนัก

จวินหย่วนโยวมองดูการกระทำของหยุนถิง ยิ้มมุมปากน้อยๆ

นั่นปะไร นางยังคงเชื่อใจตนที่สุด

เขาพึ่งแช่ยามา เลยหยิบเสื้อผ้าที่ถอดไว้ที่พื้นมาเช็ดตัว ดังนั้นร่างกายถือว่าแห้งสนิท คราวนี้ฤทธิ์ยาขึ้นมา เขาเองก็ง่วงยิ่งนัก

ดังนั้นจวินหย่วนโยวกอดหยุนถิง พลางหลับตาลงเช่นกัน

มีนางอยู่เป็นเพื่อนตน จวินหย่วนโยวรู้สึกสงบนิ่งนัก

ในมิติที่กว้างใหญ่ หยุนถิงพิงอ้อมกอดจวินหย่วนโยว ทั้งสองคนนอนหลับอย่างสงบ ดูอบอุ่นยิ่งนัก

ส่วนด้านนอกมิติ ทั่วทั้งพื้นที่เพาะปลูกของราชวงศ์อลหม่านกันไปหมดแล้ว

หลังจากเรื่องจวินหย่วนโยวซัดฝ่ามือใส่หลัวหรูจี๋จนกระเด็น และหยุนถิงใช้เข็มเงินไม่กี่เล่มก็จัดการจี้อวี๋เสียอยู่หมัดแพร่กระจายไปทั่วพื้นที่เพาะปลูกของราชวงศ์แล้ว

ทุกคนพากันยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองคนรัวๆ องค์ชายสี่ยิ่งรู้สึกสาแก่ใจนัก “ถึงข้าจะไม่ชอบหน้าจวินหย่วนโยว แต่ครั้งนี้เขาจัดการได้ดียิ่ง ไม่เลวเลย สมเป็นบุรุษแคว้นต้าเยียน”

“คุณหนูหยุนสมเป็นยอดหญิงไม่แพ้บุรุษจริงๆ ควรจะสั่งสอนคนของแคว้นเทียนจิ่วนานแล้ว ไม่ดูตนเองบ้างเลยว่าเป็นอย่างไร!”

“จวินซื่อจื่อกับคุณหนูหยุนเป็นคู่สร้างคู่สมกันอย่างแท้จริง สั่งสอนคนได้สาแก่ใจนัก สะใจยิ่ง!”

ซวนอ๋องฟังคำวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคนแล้ว มิได้มีความรู้สึกยินดีหรือสะใจเลยสักนิด แต่กลับเป็นห่วงจวินหย่วนโยวขึ้นมา

หมอนั่นน่ะอาศัยหยุนถิงใช้ยาบำรุงร่างกายทุกวัน ถึงได้ยังอยู่รอดได้ ตอนนี้กลับทำอวดเก่ง คนเหนื่อยก็หนีไม่พ้นหยุนถิงอีก

พอรู้ตัวว่าตนเป็นห่วงจวินหย่วนโยว โม่เหลิ่งเหยียนส่ายหัวอย่างแรงทันที

เขาต้องสมองตายแน่ ดันคิดถึงจวินหย่วนโยว ต้องเป็นเพราะตนว่างเกินไป โม่เหลิ่งเหยียนหมุนตัวจากไป

ส่วนฮ่องเต้เองก็ได้ยินเรื่องการกระทำของจวินหย่วนโยวกับหยุนถิง สีหน้าหม่นตึวเครียดนัก

ซูกงกงที่อยู่ข้างๆพอเห็นสีหน้าเย็นชาของฝ่าบาท ก็รีบบอก “จวินซื่อจื่อและคุณหนูหยุนนี่จริงๆเลย ต่อให้อยากสั่งสอนคน แอบสั่งสอนลับหลังก็ได้ ทำไมต้องทำโจ่งแจ้งด้วย แบบนี้มิเท่ากับสร้างศัตรูหาเรื่องให้ตนเองรึ?”

“มิเป็นไร ราชครูแห่งแคว้นเทียนจิ่วเย่อหยิ่งจองหองมาแต่ไหนแต่ไร จี้อวี๋เองก็เป็นผู้ไม่รู้การควรไม่ควร คิดว่าแคว้นต้าเยียนของข้าเป็นที่ที่พวกมันจะมาอหังการ์ได้ มีจวินหย่วนโยวกับหยุนถิงออกหน้าสั่งสอนพวกมันแทนข้า สาแก่ใจจริงๆ สั่งการลงไป อาหารค่ำวันนี้เพิ่มน่องไก่ให้ทุกคน บอกว่าข้าประทานให้!” ฮ่องเต้ดีใจนัก

ซูกงกงถึงถอนหายใจโล่งอก “ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่ง!”

รอจนหยุนถิงกับจวินหย่วนโยวออกมาจากห้อง ก็เป็นอีกสามวันให้หลังแล้ว

“ซื่อจื่อ ซื่อจื่อเฟย ราชครูแห่งแคว้นเทียนจิ่วสลบไสลมาสองวันแล้ว เขากระอักเลือดออกมา อวัยวะภายในบาดเจ็บสาหัส นอนหายใจรวยริน เอาแต่บ่นพร่ำจะฟ้องฝ่าบาท สุดท้ายยังไม่ทันลงจากเตียงก็สลบลงไปอีก

สุดท้ายก็เป็นท่านทูตคนอื่นที่ติดตามมาด้วย ไปคุกเข่าขอร้องฝ่าบาท ฝ่าบาทถึงให้หมอหลวงไปรักษาราชครู ส่วนแม่ทัพจี้ร้องอยู่สามวัน สุดท้ายโอดครวญอ้อนวอนขอร้องซื่อจื่อเฟย แต่ซื่อจื่อเฟยสั่งการไว้แล้ว ห้ามมิให้ผู้ใดรบกวนทั้งนั้น ดังนั้นคนที่มาล้วนโดนข้าน้อยสกัดกลับไปหมดเลย!” หลิงเฟิงรีบรายงานทันที

หยุนถิงยิ้มมุมปาก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าจะไปดูจี้อวี๋สักหน่อยแล้วกัน!”

“ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า!” จวินหย่วนโยวรีบเดินเข้ามาจูงมือหยุนถิงทันที

หากมิใช่เพราะเป็นห่วงว่าด้านนอกจะเกิดอะไรที่ไม่อาจควบคุมได้ขึ้นมา จวินหย่วนโยวไม่อยากจะออกมาเลยจริงๆ สามวันนี้มีเพียงเขาและถิงเอ๋อร์ ในมิติมีของกินครบครัน มีเพียงแค่เขากับถิงเอ๋อร์ ไม่มีคนรบกวน มันช่างรู้สึกดีมากจริงๆ

พอคนอื่นในพื้นที่เพาะปลูกของราชวงศ์เห็นจวินหย่วนโยวและหยุนถิง ต่างพากันถวายบังคมอย่างนอบน้อม ในเวลาเดียวกันก็เลื่อมใสในกำลังกายของจวินซื่อจื่อเช่นกัน