บทที่ 503 นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่อยู่ห่างจากเจ้าเด็ดขาด

“หม่อมฉันยินดีจะลองดูสักตั้ง!”

“ดี ดียิ่งนัก หากสามารถสร้างออกมาได้จริงๆ มันจะเป็นเครื่องมืออัศจรรย์ที่สร้างความสุขให้แก่แคว้นต้าเยียนจริงๆ หยุนถิงเจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของข้าจริงๆ!” ฮ่องเต้ตื่นเต้นยิ่งนัก

“ความเมตตากรุณาของฝ่าบาททำให้หม่อมฉันเลื่อมใสนัก หม่อมฉันกลับไปแล้วจะพยายามวิจัยให้ดี เพื่อให้สามารถช่วยฝ่าบาทแบ่งเบาภาระได้เร็วยิ่งขึ้น!” หยุนถิงบอก

“ได้ ข้าขอขอบคุณเจ้าแทนราษฎร์ใต้หล้าของแคว้นต้าเยียนก่อนเลย!”

“คุณหนูหยุนช่างมากความสามารถนัก ช่างเป็นบุญของประชาชนแคว้นต้าเยียนเราจริงๆ” หลิ่วเฟยที่ยกชาสมุนไพรเข้ามาพูดยิ้มๆ นางได้ยินบทสนทานาของฝ่าบาทกับหยุนถิงพอดี

“คารวะหลิ่วเฟยเหนียงเหนียง!” หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวถวายบังคม

“มิต้องเกรงใจข้า ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันสั่งให้คนต้มชาสมุนไพร ดื่มตอนนี้เหมาะสมที่สุด พระองค์ลองชิมดูสิเพคะ!” หลิ่วเฟยยื่นมาให้หนึ่งจอก

“ได้ หยุนถิง จวินหย่วนโยวพวกเจ้ามาลองดูสิ!” ฮ่องเต้พูดพลางยกมาหนึ่งจอก พลางก้มหน้าลงดื่ม

"ขอบพระทัยฝ่าบาท แต่เมื่อครู่ตอนหม่อมฉันออกมากินแตงโมไปครึ่งลูก ตอนนี้ดื่มไม่ลงแล้วเพคะ” หยุนถิงยิ้มปฏิเสธ

จวินหย่วนโยวยื่นมือไปรับมาหนึ่งจอก พลางจิบไปสองคำ

“มิเป็นไร ชาสมุนไพรนี่ดื่มไม่ลงก็มิเป็นไร ข้าคาดหวังถึงเครื่องมืออัศจรรย์ในการเก็บเกี่ยวของเจ้านะ” ฮ่องเต้ยินดีนัก

“หม่อมฉันจะกลับคิดค้นเดี๋ยวนี้!” หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวถวายบังคมให้กับฝ่าบาทและหลิ่วเฟย ถึงได้จากมา

หลิ่วเฟยมองตามแผ่นหลังของหยุนถิง พลางขมวดคิ้วน้อยๆ หากมิได้พูดอะไร

จวินหย่วนโยวจูงมือหยุนถิงจากไป จนเดินออกไปได้ไกลแล้วถึงเอ่ยขึ้น “ถิงเอ๋อร์ มีเครื่องมือเก็บเกี่ยวอย่างที่เจ้าพูดจริงรึ?”

“แน่นอนว่าจริง พวกเราคนที่นั่นล้วนใช้เครื่องเก็บเกี่ยว แบบนี้ทั้งประหยัดเวลาประหยัดแรงและสะดวกด้วย”

จวินหย่วนโยวเคยฟังหยุนถิงเล่าเรื่องในยุคปัจจุบันมาก่อน เลยไม่ได้รู้สึกแปลกแล้ว เขายิ่งกระชับมือที่จูงหยุนถิงแน่นขึ้น “ถิงเอ๋อร์ของข้าดีเลิศยิ่ง”

“ดังนั้นซื่อจื่อท่านต้องดูข้าให้ดีนะ คนดีเลิศเช่นข้า ระวังท่านจะโดนแย่งไปนะ!” หยุนถิงแกล้งเย้าเขา

“นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ยอมอยู่ห่างจากเจ้าเด็ดขาด!”

“ฮะฮะ ได้เลย” ทั้งสองคนพูดคุยยิ้มแย้มต่อกันและต่างกลับเรือนตนเอง

“ถิงเอ๋อร์ ต้องการข้าช่วยเจ้าทำสิ่งใดหรือไม่?” จวินหย่วนโยวเองก็อยากช่วยนาง

“เช่นนั้นรบกวนซื่อจื่อช่วยฝนหมึกให้ข้าแล้วกัน”

“ได้!” จวินหย่วนโยวเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ เทน้ำลงไปในที่ฝนหมึกเล็กน้อย จากนั้นหยิบแท่งหมึกเริ่มฝนขึ้นมา

หยุนถิงกลับนั่งลง หยิบพู่กันขึ้นมา หากยามจะลงพู่กัน เธอกลับสับสนนัก

ถึงจะรู้หลักการของเครื่องเก็บเกี่ยวในยุคปัจจุบัน แต่เธอไม่เคยวาดมันมาก่อน และไม่เคยทำมันด้วย เพียงแค่รู้สึกว่า เครื่องเก็บเกี่ยวประหยัดแรงและเวลามาก

จู่ๆให้เธอมาวาดร่างรูปออกมา เธอไม่มั่นใจเลยจริงๆ

จวินหย่วนโยวเห็นคิ้วนางขมวดเป็นปม แต่สุดท้ายกลับไม่ยอมลงพู่กัน ยิ้มมุมปากน้อยๆบอก “ทำไมรึ วาดไม่ออกใช่หรือไม่?”

“ซื่อจื่อ ทำไมท่านรู้เล่า?” หยุนถิงยิ้มกระดากอาย

“เช่นนั้นเจ้ายังกล้าพูดรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะต่อหน้าฝ่าบาทอีก ต่อไปเรื่องเช่นนี้อย่าเหมามาให้ตนเองทำอีก เจ้าไม่ทำก็ไม่มีใครว่าอะไรเจ้า แต่เจ้ารับปากแล้วกลับทำไม่ได้ ฝ่าบาทต้องไม่พอพระทัยแน่” จวินหย่วนโยวพูดอย่างหนักแน่น

“ข้ามิใช่ทำไม่ได้ ให้ข้าไปสร้างในมิติก็ได้ แต่โครงสร้างเช่นนี้ข้าไม่เคยวาดมาก่อน”

“อย่าร้อนใจไป ฝ่าบาทมิได้เร่งรัด เจ้าลองคิดดูก่อน” จวินหย่วนโยวปลอบ

“คงได้แต่ทำเช่นนี้แล้วล่ะ!”

ระหว่างที่หยุนถิงพูดกับจวินหย่วนโยว ก็เห็นซูกงกงมายืนรออยู่นอกเรือน “จวินซื่อจื่อ ซื่อจื่อเฟย ฝ่าบาทเรียกพวกท่านเข้าเฝ้า”