บทที่ 58 จวนเฉิงเซี่ยงถูกปล้นแล้วรึ

"ทำไมจู่ ๆ หยุนถิงนังผู้หญิงอัปลักษณ์นั่นถึงกลับมาล่ะ? เร็วเข้า รีบนำพวกไข่มุกอัญมณีกับปิ่นปักผมทั้งหมดของข้าไปซ่อนให้หมด" คุณหนูหลิงร้องสั่งบ่าวไพร่

“รีบไปเอาพวกเสื้อผ้าสวย ๆ ของข้าเก็บเข้าหีบให้หมด รวมถึงพวกเสื้อผ้าที่ข้ามักจะใส่ในเวลาปกติก็เก็บซ่อนให้หมดด้วย” คุณหนูซูก็รีบร้องสั่งบ่าวไพร่เช่นกัน

“เด็ก ๆ รีบไปเอาพวกเครื่องประทินโฉมของข้าเก็บซ่อนให้หมด ถ้าหยุนถิงทำมันพังเสียหายล่ะก็ ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตาย” คุณหนูหลีตะโกนสั่ง

“เก็บพวกคันธนูกับลูกธนูของข้าทั้งหมดให้ดี ข้าไม่อยากถูกพี่หญิงใหญ่จอมอัปลักษณ์นั่นหักทำลายจนข้าวของพังพินาศหรอกนะ” คุณชายห้าร้องสั่งคนรับใช้

“ยังมีหน้าไม้พวกนั้นของข้าด้วย จะให้พี่หญิงใหญ่รื้อทำลายจนพังหมดไม่ได้เด็ดขาด” คุณชายหกร้องสั่งตาลีตาเหลือก ขณะที่ตัวเองยังวิ่งไปวิ่งมาเพื่อซ่อนข้าวของ

“พวกเจ้าแต่ละคนทำอะไรกันอยู่น่ะ? รีบออกไปต้อนรับที่ด้านนอกเร็วเข้า วันนี้ซื่อจื่อถึงกับมาส่งพี่สาวพวกเจ้ากลับบ้านด้วยตัวเองเชียวนะ อย่าเสียมารยาทของเจ้าบ้านสิ” ฮูหยินเฉิงเซี่ยงเอ่ยปาก

“แม่ ข้าไม่ไปได้หรือไม่? แม่ก็ไม่ใช่ไม่รู้นี่ว่าพี่หญิงใหญ่ชอบรังแกข้ามาตั้งแต่ยังเด็ก ๆ แล้ว” คุณชายหกทำปากย่นยู่

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ พี่หญิงใหญ่ของเจ้าแค่ถูกพ่อเจ้าตามใจจนนิสัยเสียมาตั้งแต่ยังเด็ก ใครใช้ให้นางเป็นลูกเมียเอกล่ะ แม่ของนางจากไปเร็ว นางย่อมเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของเฉิงเซี่ยงเป็นธรรมดา

อีกเดี๋ยวพอซื่อจื่อมาถึงพร้อมนาง พวกเจ้าไม่ว่าใครก็ห้ามพูดจาเหลวไหลเด็ดขาด” ฮูหยินเฉิงเซี่ยงเอ่ยเตือน

"เข้าใจแล้ว ท่านแม่" ในใจของคุณชายหกยิ่งนึกเกลียดหยุนถิงมากขึ้น

คนทั้งโขยงพากันเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าท่าทางไม่เต็มอกไม่เต็มใจอย่างยิ่ง พอเห็นว่ารถม้าค่อย ๆ แล่นเข้ามาในระยะห่างออกไปไม่ไกล ทั้งหมดก็ยืดตัวตรงเตรียมพร้อม

หยุนเฉิงเซี่ยงมองดูคนที่ลงจากรถม้า รีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับ

“พ่อ ข้ากลับมาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ” หยุนถิงทักทายด้วยความเคารพ

"กลับมาก็ดีแล้วลูก กลับมาก็ดีแล้ว ซื่อจื่อกับฮูหยินเดินทางเหน็ดเหนื่อยลำบากมาตลอดทาง รีบเข้าบ้านกันเถอะ " หยุนเฉิงเซี่ยงกระตือรือร้นอย่างยิ่ง

“รบกวนใต้เท้าเฉิงเซี่ยงแล้ว” จวินหย่วนโยวตอบกลับอย่างสุภาพ

"เชิญซื่อจื่อเถิด"

จวินหย่วนโยวยื่นมือออกไป จูงมือหยุนถิงพานางเดินตรงไปที่ทางเข้าจวนเฉิงเซี่ยง

ทุกคนที่อยู่หน้าประตูต่างก็มองดูกันจนตาค้าง สุดท้ายต้องให้เฉิงเซี่ยงเอ่ยปากเตือน ทุกคนจึงรีบเดินตามไปทันที

หยุนถิงชำเลืองมองบรรดาน้องสาวที่หน้าประตู สีหน้าถึงกับแข็งทื่อ: "ท่านพ่อ จวนเฉิงเซี่ยงของพวกเราถูกปล้นแล้วรึ?"

หยุนเฉิงเซี่ยงตกตะลึง: "ลูกเอ๋ย ทำไมเจ้าถึงถามแบบนี้ล่ะ?"

“ถ้าไม่ได้ถูกปล้น แล้วทำไมพวกน้องสาวถึงแต่งตัวกันซอมซ่อขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ?” หยุนถิงถามกลับ

เมื่อครู่นี้หยุนเฉิงเซี่ยงใจคอจดจ่ออยู่กับการต้อนรับพวกเขา พอมาตอนนี้ได้เห็นลูกสาวคนรอง ลูกสาวคนที่สาม กับลูกสาวคนที่สี่ล้วนแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดา เส้นผมรวบมัดขึ้นเป็นมวย แต่กลับไม่ปักแม้แต่ปิ่นปักผม หรือประดับพวกเครื่องประดับไข่มุกอัญมณีใด ๆ เลยแม้แต่ชิ้นเดียว เรียกได้ว่าแต่งตัวกันอย่างเรียบง่ายจนน่าสงสาร

“ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะพ่อเอง เมื่อเร็ว ๆ นี้พ่อสนับสนุนให้ทุกคนใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายสมถะ เพราะอีกไม่กี่วันจะเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินเฒ่าฟู่ ฮูหยินเฒ่าฟู่ถือศีลกินเจมานานหลายปีแล้ว จึงไม่อยากให้ทุกคนสุรุ่ยสุร่าย" หยุนเฉิงเซี่ยงทำได้แค่หาข้ออ้างแก้ตัวแบบเฉพาะหน้า

“ฮูหยินเฒ่าฟู่?” หยุนถิงขมวดคิ้ว

"เข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ" จวินหย่วนโยวเอ่ยเตือน

"ถูกแล้วล่ะถิงเอ๋อ หาได้ยากที่เจ้าจะได้กลับมาบ้าน มีซื่อจื่ออยู่ด้วย มีอะไรจะพูดก็เข้าไปพูดกันข้างในเถอะ พวกเราครอบครัวเดียวกันจะได้ค่อย ๆ พูดคุยกัน" ฮูหยินเฉิงเซี่ยงนางจ้าวพูดขึ้น

หยุนถิงชำเลืองมองผู้หญิงวัยประมาณสี่สิบที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นางแต่งตัวหรูหรา คิ้วตางดงามประณีต ดูแล้วได้รับการบำรุงดูแลผิวพรรณอย่างดี แต่หว่างคิ้วมีร่องรอยของคนช่างคิดช่างวางแผน ดูแล้วชาญฉลาดไม่ธรรมดา

นี่คือนางจ้าว ภรรยาที่พ่อแต่งเข้ามาใหม่หลังจากที่ท่านแม่ตายจากไป ตอนนี้มีฐานะเป็นฮูหยินเฉิงเซี่ยง ให้กำเนิดลูกสาวสองคน ลูกชายหนึ่งคน ตอนนี้เป็นที่โปรดปรานอย่างยิ่ง

และก็เป็นนางจ้าวคนนี้เช่นกัน ที่รักใคร่ตามใจเจ้าของร่างเดิมเกินไปตั้งแต่นางยังเด็ก แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะทำอะไรผิด ไปก่อปัญหาสร้างเรื่องเดือดร้อนอะไร นางก็ไม่เคยตำหนิ ทั้งยังปกป้องเข้าข้างแบบไม่สนถูกผิด นี่เป็นสาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมให้การยอมรับนาง จนถูกพูดจาหลอกล่อเอาป้ายขนหงส์ ไปจากเจ้าของร่างเดิมได้

เพราะมีคำยืนยันจากเจ้าของร่างเดิม เฉิงเซี่ยงจึงสามารถยกฐานะของนางจนเลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินเฉิงเซี่ยงได้

เมื่อก่อนเจ้าของร่างเดิมโง่เขลาเบาปัญญา จึงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มาตอนนี้พอได้เห็นนางจ้าวคนนี้ ในหัวของหยุนถิงก็นึกถึงคำสองคำขึ้นมาทันที: เชือดนิ่ม ๆ