บทที่ 59 ซื่อจื่อวางอำนาจปกป้องภรรยา สั่งสอนคนไปหนึ่งฉาก

"พ่อ ท่านรีบลองชิมชานมที่ข้าทำดูสิ ลุงโจว ช่วยไปเอาถ้วยเปล่ามาเพิ่มอีกสักสี่ห้าใบ ให้พวกพี่ใหญ่ลองชิมดูด้วย" หยุนถิงเอ่ยปาก

"ขอรับ"

หลังจากนั้นไม่นาน พ่อบ้านก็นำถ้วยหลายใบเข้ามา หยุนถิงเทชานมใส่ถ้วยทีละใบ ๆ

“พี่ใหญ่ ท่านก็ลองชิมด้วยสิ รสนี้เป็นข้าปรุงขึ้นด้วยตัวเองเชียวนะ” หยุนถิงยกถ้วยชาใบหนึ่งยื่นส่งให้เขาด้วยตัวเอง

"ได้" หยุนไห่เทียนก็ไม่มัวเกรงใจแล้ว ยกขึ้นมาดื่มทันที: "รสชาติไม่เลวเลยจริง ๆ มิน่าล่ะ พวกลูกน้องของข้าหลายคนต่างก็บอกว่าพอถึงวันหยุด พวกเขาจะไปดื่มชานมที่หอใต้หล้า"

" ถ้าพี่ชายชอบล่ะก็ วันพรุ่งนี้ข้าจะสั่งคนมาส่งให้พี่กับพ่อคนละถังนะ" หยุนถิงพูด หยุนไห่เทียนมองไปที่นาง: " น้องสาว ฟังจากน้ำเสียงของเจ้า หรือชานมพวกนี้เจ้าเป็นคนทำเองทั้งหมด?"

"ใช่แล้วล่ะ เป็นสูตรของข้าเอง ทำเสร็จเอาไปวางขายในร้านสุราของซื่อจื่อ"

หยุนไห่เทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย กวาดตามองสำรวจน้องสาวที่อยู่ตรงหน้า เห็น ๆ อยู่ว่านางก็ยังมีใบหน้าที่น่าเกลียด ยิ้มหัวเราะอย่างคนไร้หัวใจไม่เปลี่ยน แต่เขามักจะรู้สึกว่าน้องสาวที่อยู่ต่อหน้าเขาไม่ค่อยเหมือนกับเมื่อก่อน แต่จะให้เจาะจงบอกออกมาเลยว่าอะไรที่ไม่เหมือน เขาก็ไม่สามารถบอกได้เช่นกัน

แต่ติดที่ว่า ทำไมจู่ ๆ นางก็รู้วิธีทำชานมและเริ่มทำธุรกิจอย่างจริงจังได้ล่ะ?

ด้วยเหตุเพราะจวินหย่วนโยวก็อยู่ด้วย ทำให้หยุนไห่เทียนไม่สะดวกที่จะถามอะไรมาก: "เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นก็ต้องรบกวนน้องสาวด้วยล่ะ"

“พี่ชายจะเกรงอกเกรงใจข้าไปทำไมกัน พี่อยากได้อะไรบอกข้ามาได้เต็มที่” หยุนถิงพูดอย่างใจป้ำ

"พี่หญิงใหญ่ เจ้าทำชานมเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่รึ? ข้าเคยได้ยินพวกพี่สาวน้องสาวหลายคนบอกว่าชานมรสชาติดีมาก ใคร ๆ ก็ชอบ" หยุนหลิง คุณหนูรองมองมาอย่างสงสัยใคร่รู้

"พี่หญิงใหญ่ ข้าขอชิมชานมนี้หน่อยได้หรือไม่? พ่อไม่อนุญาตให้ข้าไปร้านสุรา ข้ายังไม่เคยดื่มชานมนี่มาก่อนเลย" หยุนหลี คุณหนูสี่เดินเข้ามา ไม่รอฟังคำตอบจากหยุนถิง ก็ยกถ้วยชานมขึ้นดื่มทันที

หยุนถิงชำเลืองมองพวกนางสองคน หยุนหลิงคิ้วตาคมคาย ใบหน้าได้รูป ผมยาวตรงดูนุ่มสลวย สวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองนวลสบายตา ตรงตามแบบฉบับคุณหนูลูกผู้ดี

หยุนหลีสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วง ใบหน้าเนียนใสกระจ่าง แต่ที่หว่างคิ้วดูมีความเย่อหยิ่งอวดดีชอบวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่หลายส่วน เป็นคนที่มีนิสัยใจร้อนปากไวคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้เคยถูกหยุนหลิงใช้เป็นเครื่องมือต่อกรหยุนถิงอยู่หลายครั้ง ดังนั้นสองศรีพี่น้องคู่นี้จึงมักถูกหยุนถิงบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้

“ชานมนี้อร่อยจริง ๆ พี่หญิงใหญ่ พี่ให้คนมาส่งให้ข้าด้วยถังหนึ่งได้หรือไม่? ชานมนี้คงจะทำเงินให้พี่ได้ไม่น้อยเลยสินะ?” หยุนหลีถามด้วยความสงสัย

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาทุกคนในห้องโถงสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาทันที

หยุนเฉิงเซี่ยงจ้องนางตาเขม็ง ทำไมเขาถึงมีลูกสาวที่ไร้หัวจิตหัวใจทั้งยังโง่เขลาขนาดนี้ได้นะ? อยู่ต่อหน้าซื่อจื่อแท้ ๆ ยังกล้าพูดถึงเรื่องเงินอีก นี่ไม่เท่ากับเสนอหน้าออกมาทำให้เขาอับอายหรอกรึ?

“พอได้แล้ว! พี่หญิงใหญ่ของเจ้ากลับมาสักครั้งก็เหนื่อยมากแล้ว รีบไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย แต่ละคน ๆ แต่งตัวอย่างกับขอทาน ใครไม่รู้จะคิดว่าเฉิงเซี่ยงเช่นข้าไร้ความสามารถไร้สง่าราศี กลับไปแต่งเนื้อแต่งตัวให้เป็นผู้เป็นคนซะ อีกเดี๋ยวในงานเลี้ยงต้อนรับ อย่าได้ทำให้ข้าต้องอับอายขายหน้าอีก” หยุนเฉิงเซี่ยงสั่งด้วยสีหน้าที่หนักอึ้งดำทะมึน

บรรดาลูกสาวลูกชายตระกูลหยุนรีบคำนับพ่อกับซื่อจื่อเพื่อขอตัว แล้วแยกย้ายกันกลับห้องตัวเอง

หยุนถิงชำเลืองมองคุณหนูซูที่เงียบมาตลอดค่อย ๆ ก้าวเดินจากไป ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“นายท่าน พวกท่านคุยกันไปก่อนนะ ข้าจะไปที่ครัวหลังบ้านเพื่อดูว่ามีอะไรต้องทำบ้าง ยากนักที่ซื่อจื่อจะมีโอกาสแวะมาสักครั้ง อย่างไรก็ไม่ควรมีสิ่งขาดตกบกพร่อง” นางจ้าวรีบพูดอย่างรวดเร็ว

"ไปเถอะ"

ชั่วขณะนั้นในห้องโถงใหญ่พลันเงียบลง เหลือเพียงจวินหย่วนโยว หยุนถิง หยุนไห่เทียน และหยุนเฉิงเซี่ยง

“พ่อ ในเวลาปกติท่านก็อย่าโหมทำงานหนักจนเกินไปเลย ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้พี่ใหญ่ไปทำ หรือไม่ก็มาหาข้าก็ได้ อายุมากขนาดนี้แล้วก็ควรใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้แล้ว ” หยุนถิงพูดอย่างเป็นห่วง