บทที่ 593 ท่านอา ข้าเจ็บมือ

เสวี่ยเชียนโฉวไม่คิดเลยว่า คุณหนูสี่แห่งจวนตระกูลหยุนอย่างนางจะพูดจาเช่นนี้ออกมา มันทำให้เขาต้องมองนางใหม่จริงๆ

ลั่วรื่อไป๋ที่อยู่ข้างๆมองหยุนหลีอย่างตกตะลึง ไม่เคยมีใครพูดกับเขาเช่นนี้มาก่อน ตั้งแต่เล็กจนโต ครอบครัวเขาก็บอกให้เขาประจบเอาใจเสวี่ยรั่วหย่า ต้องนอบน้อมต่อนาง ห้ามขัดใจนางเด็ดขาด ดังนั้นต่อให้เสวี่ยรั่วหย่าจะฟาดแส้ทำร้ายตน ลั่วรื่อไป๋ก็ไม่กล้าขัดขืนอยู่ดี

ตอนนี้มาเห็นชายร่างผอมบางตรงหน้า ลั่วรื่อไป๋ทั้งตื้นตัน ทั้งซาบซึ้งใจ

เขาเป็นคนแรกที่เป็นห่วงตน นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนออกหน้าสู้เพื่อตน และเป็นครั้งแรกที่มีคนคิดถึงเขา

เสวี่ยรั่วหย่าเจ็บปวดมาก มีหรือจะมีแก่ใจย้อน นางไม่คิดเลยว่าไอ้หนูที่หน้าตาอัปลักษณ์นี่จะแย่งแส้ตนไปและฟาดใส่อย่างหนักเยี่ยงนี้

นางสาบานในใจ จะต้องจับหยุนหลีสับเป็นหมื่นๆชิ้น เอาให้เละไม่มีชิ้นดีเลย

เสวี่ยรั่วหย่าที่กำลังร้องโหยหวน เหลือบไปเห็นเสวี่ยเชียนโฉวทางด้านนี้พอดี นางพลันมีสีหน้าราวกับเจอพระมาโปรดก็ไม่ปาน “พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย รีบฆ่าไอ้สารเลวนี่ซะ เขารังแกข้า!”

พอได้ยินคำนี้ หยุนหลีก็หันมามองทางนี้เหมือนกัน คนที่มาใส่ชุดคลุมสีดำแขนเสื้อปักลวดลายก้อนเมฆ ที่เอวห้อยป้ายหยกสีเขียวดำชิ้นหนึ่ง ดูองอาจเย็นชา

ใบหน้าเย็นชาอำมหิต เหลี่ยมคางชัดเจน โดยเฉพาะดวงตาดำขลับคู่นั้นอำมหิตนัก มีแววเย็นเยียบ เหินห่างเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวแข็งกล้านัก ทำให้คนไม่กล้าดูถูก

เพียงแต่ใบหน้าคนผู้นี้ทำไมดูคุ้นตานัก หยุนหลีนึกขึ้นมาได้ทันที “ท่านอา!”

เสวี่ยเชียนโฉวหน้าทะมึนทันที เขาดูแก่ชราเพียงนั้นรึ นังหนูน่าตายนี่กล้าเรียกตนว่าท่านอา

คำว่าท่านอาคำเดียวทำให้ทุกคนพากันตกตะลึง ขนาดเสวี่ยรั่วหย่าที่อยู่บนพื้นยังตะลึงไปด้วยเลย

“พี่ใหญ่ ท่านรู้จักเขารึ?” เสวี่ยรั่วหย่าถามอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

เสวี่ยเชียนโฉวยังไม่ทันได้ตอบ หยุนหลีก็พูดแทรกขึ้นมาว่า “รู้จักอยู่แล้ว ข้าเคยช่วยชีวิตท่านอาไว้นะ” พูดพลางเดินไปหาเสวี่ยเชียนโฉว

เสวี่ยเชียนโฉวไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ยอมรับ เพียงสีหน้าบูดบึ้งมากขึ้นกว่าเดิมเท่านั้น นังหนูน่าตายนี่ยังกล้าพูดว่าช่วยตนไว้ มีใครเขาช่วยคนแบบนี้บ้างกัน

หยุนหลีเดินเข้ามา มองดูใบหน้างดงามเย็นชานั้นอย่างยินดีปรีดา วินาทีต่อมานางยกมือขึ้นไปหยิกแก้มสองข้างเสวี่ยเชียนโฉวเสียดื้อๆ

“ท่านอา ไม่คิดว่าพอใบหน้าท่านสะอาดหมดจดแล้วจะหล่อเหลาปานนี้ ผิวนี้เรียบเนียนนุ่มลื่นเสียยิ่งกว่าผิวสตรีเสียอีก ท่านว่ามาสิว่า ทำไมครั้งก่อนที่ข้าช่วยท่านไว้ ใบหน้าท่านถึงได้สกปรกยิ่งนัก ถ้ารู้ว่าท่านหล่อเหลาขนาดนี้แต่แรก ข้าก็ไม่ขายท่านไปหรอก!” หยุนหลีพูดอย่างยินดีปนเสียดาย

ทำเอาทุกคนตะลึงไปตามๆกัน นั่นน่ะเจ้าอุทยานที่อำมหิตกระหายเลือดคนนั้นของพวกเขา เป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของตระกูลเสวี่ย

อำมหิตโหดเหี้ยม ดุดันรุนแรง เย็นชากระหายเลือด กระหายเลือดเด็ดขาด ฝีมือในการทรมานคนยิ่งทำให้คนที่ได้ฟังสะท้านเยือกอย่างหวาดหวั่น เจ้าอุทยานที่เป็นราวกับพญายม บัดนี้กลับมาโดนสาวน้อยคนหนึ่งหยิกแก้ม หากให้บรรดาผู้อาวุโสเหล่านั้นเห็นเข้า คงตกใจจนอ้าปากค้างแน่

องครักษ์ลับและเจ๋ออวี่พากันตะลึงอึ้ง และแอบปาดเหงื่อแทนหยุนหลี นังหนูนี่หาเรื่องตายชัดๆ

เสวี่ยเชียนโฉวเองก็ไม่คิดว่าหยุนหลีจะใจกล้าปานนี้ กล้าหยิกแก้มตน พอเห็นนางจ้องมองตนด้วยสายตาสนใจ ดวงตาดำขลับดุจราตรีของเสวี่ยเชียนโฉวพลันถลึงตาใส่อย่างเดือดดาล

“ปล่อยมือ!”

“ไม่ปล่อย ท่านอาท่านอย่างกได้หรือไม่ แค่หยิกนิดเดียวไม่สึกหรอหรอก ใบหน้าท่านนี่เนียนจริงๆ!” หยุนหลียิ้มแหะๆ

วินาทีต่อมา เสวี่ยเชียนโฉวลงมือสะบัดมือหยุนหลีออกอย่างไม่ไว้หน้า “ห้ามเหลวไหล!”

“อ๊า เจ็บนะ ไม่หยิกก็ไม่หยิกสิ ท่านตีข้าทำไมกัน ขี้งก!” หยุนหลีเบ้ปาก เดือดดาลและไม่พอใจ

เสวี่ยเชียนโฉวมุมปากกระตุก หรือว่าไม่ให้นางหยิกแก้มตนนี่เป็นความผิดตนอีกรึ