บทที่ 594 หากข้าไม่กัดคนเล่า

“ท่านอา ทำไมจู่ๆท่านก็จามเล่า?” หยุนหลีมองมาอย่างสงสัย

“ข้าแค่ไม่สบายเล็กน้อยเท่านั้น!” เสวี่ยเชียนโฉวอ้าง เขาจะยอมรับได้อย่างไรว่าตนก็คือไอ้สารเลวที่นางว่าน่ะ

“ท่านต้องใส่เสื้อผ้าให้มากหน่อยนะ ตอนนี้เข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศเริ่มเย็นแล้ว” หยุนหลีปลอบ ไม่ได้คิดอะไรมาก

เสวี่ยเชียนโฉวเห็นนางมิได้ซักไซ้ต่อ ก็แอบถอนหายใจโล่งอก

องครักษ์ลับด้านข้างกับเจ๋ออวี่มองกันอึ้งบื้อไปเลย นี่ยังเป็นเจ้าอุทยานที่เย็นชากระหายเลือดและฝีมือโหดเหี้ยมคนนั้นของพวกเขาอีกรึ เขามิกล้ายอมรับออกมาต่อหน้าสาวน้อยคนหนึ่ง ทำให้ทุกคนตกตะลึงจริงๆ

ไม่นาน เสวี่ยเชียนโฉวพาหยุนหลีมายังห้องตนเอง พลางเดินไปที่หน้าตู้หนึ่งหยิบกล่องหนึ่งลงมา “ นี่เป็นยาที่ช่วยลดอาการบวม ทาเองเถอะ”

“ขอบคุณท่านอานัก!” หยุนหลีรับมา เปิดออก และควักยาในนั้นออกมาละเลงบนมือที่บวมแดงนั่นเสียหลายที จากนั้นท้องนางก็ดังโครกๆ

“ท่านอา ข้าหิวแล้ว!”

“ใครก็ได้!” เสวี่ยเชียนโฉวแค่นเสียงเย็น

องครักษ์ด้านนอกรีบพุ่งเข้ามาทันที “เจ้า----“ คำว่าอุทยานยังไม่ทันพูดออกมา ก็โดนสายตาเย็นเยียบของเสวี่ยเชียนโฉวสะกดไว้ทันที

“เจ้าไปบอกห้องครัว ให้ส่งอาหารเลิศรสมาโต๊ะหนึ่ง!” เสวี่ยเชียนโฉวออกคำสั่ง

“ขอรับ!” องครักษ์รีบออกไปทันที

ไม่นาน องครักษ์ก็พาคนรับใช้ยกอาหารเลิศรสโต๊ะหนึ่งเข้ามา และจัดวางลงเต็มโต๊ะ

“ไอ้โหย ท่านอา อาหารของบ้านท่านอุดมสมบูรณ์มากนี่นา!” หยุนหลีเดินเข้ามา หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มกิน สวาปามยกใหญ่

เสวี่ยเชียนโฉวยิ้มมุมปาก สตรีนางอื่นกินนิดเดียวก็อิ่มแล้ว หรืออาจมิค่อยกล้ากิน นังหนูนี่เสียอีก สวาปามกินคำโต ราวกับไม่ได้กินข้างมาแปดชาติก็ไม่ปาน

หากมิได้รู้มาก่อนว่านางเป็นลูกสาวตระกูลหยุน เสวี่ยเชียนโฉวต้องสงสัยแน่ว่า นังหนูนี่โดนที่บ้านทรมานไม่ยอมให้กินข้าวแน่

“ท่านอา เทน้ำให้ข้าจอกหนึ่งสิ”

นังหนูกล้าใช้ตน แต่เห็นแก่ที่นางกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย เสวี่ยเชียนโฉวก็ไม่ได้ปฏิเสธ นิ้วมือเรียวยาวหยิบกาน้ำชามาเทน้ำหนึ่งจอกยื่นให้หยุนหลี

หยุนหลีรับมาดื่มทันที “ขออีกแก้ว!”

เสวี่ยเชียนโฉวใบ้กิน นังหนูนี่ไม่เห็นตนเองเป็นคนนอกจริงๆ

อาหารมื้อหนึ่ง หยุนหลีกินอย่างพอใจนัก นางลูบหน้าท้องกลมตึงของตนอย่างพึงพอใจ “ในที่สุดก็ได้กินอิ่มสักมื้อหนึ่ง!”

“จวนตระกูลหยุนไม่ให้ข้าวเจ้ากินรึ?” เสวี่ยเชียนโฉวถาม

“ไม่ใช่อยู่แล้ว อาหารของจวนตระกูลหยุนข้ากินมาตั้งแต่เล็กจนโต กินจนเบื่อแล้ว อาหารบ้านท่านนี่รสชาติไม่เลวจริงๆ” หยุนหลีชมเชย

“หากเจ้าชอบ ต่อไปก็มาได้บ่อยๆนะ!” ตอนเสวี่ยเชียนโฉวพูดออกมา เขาเองยังแปลกใจ

ทั้งๆที่เขาให้คนไปจับตัวนางมา คิดจะสั่งสอนนางสักหน่อย สุดท้ายทำไมกลายเป็นว่านังหนูมาเป็นแขกไปเสียได้นี่ เจ้าหนี้อย่างตนนี่ทำหน้าที่ไม่ดีเอาเสียเลยนะ

“ในเมื่อโดนลักพาตัวมา พอฟื้นแล้วเหตุใดจึงมิหนีเล่า?” เสวี่ยเชียนโฉวถามอย่างสงสัย

“ทำไมต้องหนีด้วยเล่า ข้ายังหาตัวไอ้สารเลวที่ลักพาตัวข้ามาไม่เจอเลย ข้าจะต้องจับมันสับเป็นหมื่นๆชิ้นก่อนค่อยกลับไป อีกอย่างมีท่านอาอยู่นี่นา ข้าไม่กลัวดอก!” หยุนหลีเบ้ปากบอก

ตอนนี้เสวี่ยเชียนโฉวไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้วจริงๆ หากนังหนูนี่รู้ว่าตนจับตัวนางกลับมา คงต้องอาละวาดหนักแน่

ด้านนอกเรือน เสียงเอ็ดตะโรดังขึ้น

เจ๋ออวี่เข้ามารายงานว่า “นายท่าน พวกผู้อาวุโสฉีมากันหมดเลย น่ากลัวจะเป็นเพราะเกิดเรื่องไฟไหม้ในเรือน ทำให้พวกเขาตกใจกัน!”