บทที่ 655 พระองค์ทรงไร้เยื่อใยปานนี้เชียวหรือ

“ข้าไปกับเจ้าเอง!” จวินหย่วนโยวเอ่ยปาก

“ไม่ต้องหรอก ท่านพี่ท่านอยู่ที่นี่ดูลูกๆ พวกเขามองไม่เห็นพวกเราทั้งคู่ต้องร้อนใจแน่ ให้หลงยีกับหลงซานไปกับข้าก็พอแล้ว” หยุนถิงกล่าว

“ได้ เช่นนั้นเจ้าระวังด้วย จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัย!”

“วางใจเถิด ข้าไปเตรียมพร้อมเสียหน่อย” หยุนถิงหมุนตัวไปที่ห้องด้านข้างแล้ว นำผงยาของหญ้าซูร่าพวกนั้นที่หยิบมาเมื่อครู่นี้ใช้จิตสำนึกเอาเข้าสู่มิติ ทำขึ้นอีกเป็นจำนวนมากแล้ว

หยุนถิงเพิ่มยาหลายอย่างเข้าไปในนั้นด้วย ในเมื่อมู่เซียวเซียวโหดเหี้ยมต่อเด็กทั้งสองถึงเพียงนี้ด้วยการใช้ยาพิษเยี่ยงนี้ เช่นนั้นนางจะไม่ปรานีโดยเด็ดขาด

ยามค่ำคืนอันมืดมิด พอผ่านหลังตีหนึ่งไปหยุนถิงรีบให้หลงยีใช้วิชาตัวเบาพาตนเองไปที่พระราชวัง หลงซาน หลงซื่อ และหลงหวู่ตามติดอยู่ด้านหลัง

องครักษ์เงามังกรและคนอื่นจดจำแผนที่ของพระราชวังแคว้นเทียนจิ่วได้อย่างชัดเจนดี ดังนั้นหลงยีพาหยุนถิงมุ่งตรงไปที่ตำหนักของฮองเฮา

“หลงซานเจ้าไปที่ตำหนักและห้องทรงพระอักษรของฮ่องเต้ นำผงยาพวกนี้โรยบนเสื้อผ้าของเขา โดยเฉพาะเน้นที่เสื้อตัวในและกางเกงชั้นใน

หลงซื่อเจ้าไปที่ห้องพระเครื่องต้น เซียวเฟยได้รับความโปรดปรานเยี่ยงนี้นางต้องรับประทานเพียงผู้เดียวแน่ นำยาพวกนี้โรยบนฝา อย่าทำหกใส่ในถ้วยหรือในหม้อ เพียงแค่โรยด้านในฝา

หลงหวู่เจ้าไปหาฮวนกุ้ยเหริน บอกนางว่าผงยาพวกนี้สามารถทำให้ตายทั้งเป็นได้ หนำซ้ำยังไร้สีไร้กลิ่นแม้แต่หมอหลวงก็ตรวจไม่เจอ” หยุนถิงรีบแบ่งผงยาและยาที่ปรุงให้ทุกคน

หลังจากหลงซานและคนอื่นรับไป จึงรีบแบ่งงานกันทำ

“หลงยีเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าเข้าไปเองก็พอ” หยุนถิงเอ่ยปาก

“ซื่อจื่อเฟยระวังด้วยขอรับ หากมีอันตรายท่านแค่ตะโกนเรียก ข้าจะรีบพุ่งเข้าไปทันทีขอรับ” หลงยีพูดอย่างเป็นห่วง

“ได้!”

ภายในตำหนัก ถึงแม้เป็นช่วงกลางดึกแล้ว แต่เดิมทีฮองเฮายังไม่ได้บรรทม ในห้องจุดเทียนสีแดงไว้เล่มหนึ่ง

เห็นแสงเทียนลุกไหม้ขึ้น น้ำตาเทียนหยดย้อยลง ฮองเฮาทอดถอนใจหลายที

“คงทรงได้ยินเพียงเสียงหัวเราะของคนใหม่ จักทรงได้ยินเสียงร้องไห้ของคนเก่าที่ใดเล่า ฝ่าบาทพระองค์ทรงไร้เยื่อใยปานนี้เชียวหรือ?” เสียงของฮองเฮาสะอึกสะอื้นไปหมด

นางสมรสกับฮ่องเต้เดิมก็คือฮ่องเต้องค์ก่อนจัดการให้ เพื่อความมั่นคงของแผ่นดินฝ่าบาท ไม่ได้มีความรักอะไรกับฝ่าบาท ก่อนหน้านี้วันที่หนึ่งและสิบห้าของแต่ละเดือนฝ่าบาทยังทรงเสด็จมาหาตนเอง ทว่าตั้งแต่เซียวเฟยเข้าวังมา แม้แต่สามวันนี้ล้วนไม่มาอีกแล้ว

ฮองเฮาจะไม่รู้หรือว่าลับหลังพระสนมคนอื่นถกเถียงถึงตนเองว่าอย่างไร แต่ในเมื่อนางเป็นฮองเฮาสามารถมีวิธีอะไรได้ ในใจของฝ่าบาทไม่มีนาง นางจะทำเช่นไรได้

เริ่มแรกฮองเฮาก็ไม่ได้คิดมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแต่ละปีในวังจะมีคนใหม่เข้าวังมา ฝ่าบาททรงโปรดปรานอยู่สักพักหนึ่งก็ทรงเบื่อแล้ว แต่นี่เป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว เซียวเฟยผู้นี้มีฝีมือดีตามคาด

ก่อนหน้านี้ฮองเฮาใช้ข้ออ้างหาเรื่องเซียวเฟย เพียงแค่ลงโทษนางให้คุกเข่าสองชั่วยาม ฮ่องเต้ก็รีบรับสั่งให้เซียวเฟยไม่ต้องมาแสดงความเคารพต่อตนเอง

ฮองเฮาตกตะลึง แต่นางกลับได้เพียงอดกลั้นไว้

แต่นางต้องอดกลั้นไปถึงเมื่อไร หรือว่าต้องยอมสละตำแหน่งฮองเฮาของตนเองให้นางหรือ?

“ฮองเฮาเหนียงเหนียงดึกปานนี้ยังไม่บรรทมอีก น่าจะเป็นเพราะเซียวเฟยกระมัง” เสียงที่เย็นเยือกลอยมา หยุนถิงกระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง

ฮองเฮามองเห็คนที่ปรากฏตัวกะทันหัน สวมชุดตัวทั้งตัว บนหน้าคลุมผ้าสีดำไว้ มองเห็นใบหน้าไม่ชัด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเย็นเยือกและแหลมคม ราวกับสามารถมองทะลุใจคนได้

“เจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดถึงมาปรากฏตัวที่นี่ เข้ามา------” ฮองเฮาตกใจกลัวอย่างยิ่ง กำลังอยากตะโกนเรียกคน

“หม่อมฉันกับฮองเฮาเหนียงเหนียงมีศัตรูร่วมกัน หม่อมเป็นเพียงผู้เดียวที่ช่วยพระองค์กำจัดเซียวเฟยได้เพคะ ถ้าเหนียงเหนียงไม่ต้องการ ทรงเรียกคนเข้ามาได้ทันทีเพคะ!” หยุนถิงขัดจังหวะนาง

ฮองเฮาถึงหยุดปากไว้ ทำหน้าหวาดระแวง มองทางหยุนถิงอย่างระวัง “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดถึงอะไร?”