บทที่ 656 เจ้าไม่อยู่ ข้าจะหลับลงเช่นไร

มู่เซียวเซียวทำหน้ารังเกียจ ห่างไปไม่กี่เมตรก็คือหน้าประตู เวลานี้ภายนอกและภายในห้องล้วนเป็นกองไฟ ถ้านางพุ่งออกไปยังมีโอกาสรอดชีวิต แต่ถ้าพาฮ่องเต้ไปด้วย ต้องไม่ทันเป็นแน่

ถ้าทิ้งฮ่องเต้ไว้เยี่ยงนี้ ถ้าเกิดพระองค์ถูกเหล่าองครักษ์ช่วยไว้ได้ พระองค์ต้องรอจังหวะแก้แค้นกับตนเองแน่เช่นนั้นนางคงจบเห่แล้ว

ถึงแม้นางจะควบคุมฮ่องเต้ไว้ แต่ผู้คนมากปานนี้มองอยู่ นางก็ไม่อาจหาข้ออ้างได้เหมือนกัน พูดอีกอย่าง ฮ่องเต้ยังมีประโยชน์ต่อนางอยู่

มู่เซียวเซียวที่กำลังลังเลมองเห็นด้านนอกประตู ฮองเฮาวิ่งเข้ามาอย่างผมเผ้ายุ่งเหยิง

“ฝ่าบาท รีบช่วยฝ่าบาทเร็ว เร็ว!” ฮองเฮาร้องตะโกนอย่างลนลาน อยากพุ่งเข้ามา กลับถูกสาวใช้และองครักษ์ดึงไว้

“เหนียงเหนียง ด้านในอันตรายเพคะ เข้าไปไม่ได้!”

“รีบช่วยฝ่าบาท เร็วเข้า!”

ส่วนฮ่องเต้ที่อยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นมา มู่เซียวเซียวตัดสินใจเรียบร้อย คล้องแขนของฮ่องเต้ขึ้นทันใด “ฝ่าบาท รีบหนีออกไปเพคะ!”

“ได้!” ฮ่องเต้เร่งความเร็วขึ้น

ตามองเห็นทั้งสองคนมาถึงหน้าประตูแล้ว บนหลังคามีไม้คานท่อนหนึ่งหล่นลงมา ทั้งที่มู่เซียวเซียวสามารถหลบผ่านได้ แต่นางกลับลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นจึงผลักฮ่องเต้ออกไป

“ฝ่าบาทรีบหนีไป!”

ฮ่องเต้ยังไม่ทันตอบสนองกลับมา ทันใดนั้นถูกผลักมาทีหนึ่ง พุ่งไปยังด้านนอก เกือบจะหกล้มลงพื้น

โชคดีที่องครักษ์ประคองพระองค์ไว้ได้ ฮองเฮาวิ่งเข้ามา “ฝ่าบาท พระองค์ทรงเป็นเช่นไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่เพคะ?”

“อ่า!” ด้านหลังร้องโหยหวนทีหนึ่ง ไม้คานท่อนนั้นฟาดบนตัวของมู่เซียวเซียวโดยตรง ทับจนนางสลบ

ฮ่องเต้หันหน้ามองเห็นเหตุการณ์ฉากนี้ ชั่วขณะนั้นสับสนแล้ว “รีบเข้ามาเร็ว ไปช่วยเซียวเฟย เข้าไปช่วยชีวิตให้หมด!”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าองครักษ์รีบฝ่ากองเพลิงไปช่วยชีวิตคน ช่วยเซียวเฟยที่ถูกทับจนสลบออกมา

“หมอหลวง รีบไปบอกหมอหลวง!” ฮ่องเต้ตกใจยกใหญ่ รีบวิ่งเข้าไปดูเซียวเฟย

“เซียวเอ๋อร์ เจ้าจะต้องอดทนไว้ อย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาด เหตุใดเจ้าถึงโง่ปานนี้เล่า เซียวเอ๋อร์ ถ้าเจ้าตายไปข้าจะอยู่ต่อไปได้เช่นไร?” ฮ่องเต้พูดอยู่น้ำตานองหน้า เสียใจยิ่งนัก

นึกไม่ถึงเซียวเฟยอยากช่วยตนเองโดยไม่สนใจชีวิตตนเอง นี่ทำให้ฮ่องเต้ประทับใจที่สุด

ฮองเฮาที่อยู่ด้านข้างมองเห็นทุกอย่างนี้อยู่ในสายตา ในสายตาของฝ่าบาทมีเพียงเซียวเฟย เช่นนั้นตนเองเล่า เหตุใดพระองค์ถึงมองไม่เห็นการมีอยู่ของตนเองบ้าง

นางได้ยินว่าตำหนักของเซียวเฟยไฟไหม้ นึกถึงว่าฝ่าบาทประทับอยู่ตำหนักของเซียวเฟย จึงรีบเข้ามาทันใด แต่ฝ่าบาทกลับไม่มองนางสักนิด นี่ทำให้ฮองเฮาทั้งปวดใจทั้งอับอายที่สุด

ฮองเฮาชำเลืองมองทางเซียวเฟยที่นอนสลบบนพื้น นัยน์ตาเผยความน่าสะพรึงกลัวและความโหดร้ายออกมา

เซียวเฟยช่วยฝ่าบาทไว้จากการถูกไม้คานทับเข้าพอดี ฮองเฮาที่คุ้นชินกับเล่ห์เหลี่ยมสารพัดในวังหลังไม่เชื่อว่าเรื่องราวจะบังเอิญขนาดนี้

เซียวเฟยผู้นี้หลักแหลมมากพอเสียจริง ดูแล้วถ้าตนเองไม่ลงมืออีก อาศัยที่ว่าวันนี้นางช่วยชีวิตฝ่าบาทไว้แล้ว ทั่วทั้งวังหลังกลัวว่าจะเปลี่ยนแปลงแล้ว

“ฝ่าบาทเพคะ ถ้าไม่เช่นนั้นพาเซียวเฟยไปที่ตำหนักหยาซวนก่อนเถิด ตำหนักนี้ไฟไหม้อยู่ในช่วงสั้นๆ กลัวว่าคงยากจะดับลง ตอนนี้เซียวเฟยหมดสติลงหากเอาแต่นอนบนพื้นตลอดจะเป็นหวัดเอา ตำหนักหยาซวนมีคนทำความสะอาดทุกวัน สามารถเข้าพักได้ทันที หม่อมฉันจะสั่งให้คนนำผ้าห่มและเสื้อผ้าใหม่เข้าไปให้เพคะ” ฮองเฮาเอ่ยปาก

“ได้ เช่นนั้นไปที่ตำหนักหยาซวน” ฮ่องเต้อุ้มเซียวเฟยขึ้นมาจากบนพื้นแล้วเสด็จไป

บางทีเป็นเพราะผ่านกองเพลิงเมื่อสักครู่มา ฮ่องเต้ยืนไม่นิ่งอยู่บ้าง เกือบหกล้ม โชคดีองครักษ์ด้านข้างพยุงไว้ทัน

“ฝ่าบาท ถ้าไม่เช่นนั้นกระหม่อมอุ้มเองพ่ะย่ะค่ะ!”

“ไม่ต้อง ข้าอุ้มได้” ฮ่องเต้อุ้มมู่เซียวเซียวไว้แล้วเดินไป

ฮองเฮามองภาพด้านหลังของฮ่องเต้ มือที่อยู่ในแขนเสื้อกุมหมัดแน่นแล้ว

นางสมรสกับฮ่องเต้มาหลายปี พระองค์ยังไม่เคยอุ้มตนเองมาก่อน ตอนนี้กลับอุ้มเซียวเฟย ฮ่องเต้หลายใจมาตั้งแต่สมัยโบราณตามคาด