บทที่ 755 คอยอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไม่ห่างไปแม้เพียงก้าวเดียว

โม่หลานตัวแข็งค้างไปเลย มองดูใบหน้าโม่ฉือชิงที่จู่ๆก็ขยายใหญ่ขึ้นมาอย่างตะลึง สมองพลันว่างเปล่า ลืมตอบสนองไปเลย

นางเพียงรู้สึกว่าแก้มร้อนผ่าวยิ่งนัก หัวใจเต้นรัวรวดเร็ว ตัวชาไปหมดราวกับโดนพิษ นางกำหมัดแน่นไม่รู้ตัว

เพียงแต่ครั้งนี้โม่หลานไม่ได้ทำร้ายโม่ฉือชิง หมัดเมื่อครู่นางก็ไม่ได้ตั้งใจ หากเป็นตอนนี้ น่ากลัวว่าท่านพ่อกับพี่ใหญ่คงรีบมาอัดนางแน่

“โม่หลาน ข้ารักเจ้า” โม่ฉือชิงพึมพำเสียงเบา อุ้มโม่หลานเดินไปที่เตียงทันที

โม่หลานรู้สึกเพียงโลกหมุน ยังไม่ทันรู้ตัว ก็โดนโม่ฉือชิงอุ้มวางนอนบนเตียงแล้ว

“อย่าเล่น เจ้าไม่ต้องออกไปอยู่เป็นเพื่อนแขกเหรื่อ?” โม่หลานนึกขึ้นมาได้ ถามออกมาทันที

“ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาทำไม อยู่กับเจ้าสิ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้แต่งงานกับเจ้า ย่อมต้องอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไม่ห่างไปแม้เพียงก้าวเดียวสิ” โม่ฉือชิงพูดจบ โหมร่างเข้าไปทันที

ในห้องอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงบรรยากาศวาบหวาม มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของโม่ฉือชิงดังมาเป็นระยะๆ

อีกด้าน ในโรงเตี๊ยม

พวกหยุนถิงนั่งอยู่ในห้องส่วนตัว บนโต๊ะใหญ่นี้ล้วนเป็นคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น

จวินหย่วนโยวอุ้มจวินเสี่ยวเทียนจวินเสี่ยวเหยียน ฉินจิ้งอี๋และจ้าวเคอพาลูกมา ซูชิงโยวและหยุนไห่เทียนพาหยุนซือถิง ยังมีหยุนหลี เสวี่ยเชียนโฉว หยุนเฉิงเซี่ยงและคนอื่นอีก

“ข้าว่า พอต่อไปเด็กเหล่านี้โตแล้ว คงจะรวมกันเป็นโต๊ะหนึ่งได้เลย” ซูชิงโยวพูดล้อเล่นขึ้น

“ใช่สิ พอเด็กๆโตขึ้น พวกเราก็แก่แล้ว” ฉินจิ้งอี๋เห็นด้วย

“พวกเจ้าจะเกี่ยวดองกันไหม เด็กพวกนี้เติบโตมาด้วยกัน ต้องสนิทกันมากแน่” หยุนหลีเสนอ

“อย่าเลย มีแต่ลูกชาย มีจวินเสี่ยวเหยียนเป็นเด็กหญิงคนเดียว มิต้องชกกันหัวร้างข้างแตกรึ”

“ข้าว่าได้ ให้ลูกสาวข้าเลือกให้ดี” จวินหย่วนโยวบอกอย่างภูมิใจ

“พวกเจ้าที่ยังไม่แต่งงานก็รีบแต่งซะ ที่แต่งแล้วก็รีบมีลูกซะ มีแล้วมีอีก จะได้เตรียมไว้พร้อมสรรพ ไม่แน่ถึงเวลานั้นพวกเราอาจจะได้เกี่ยวดองกันนะ” หยุนถิงกระเซ้า

“ฮะฮะ เรื่องนี้ได้!”

ทุกคนหัวร่อต่อกระซิกกัน อารมณ์ดียิ่งนัก

โม่เหลิ่งเหยียนเดินเข้ามาจากด้านนอก “พอดีในวังมีเรื่อง ข้าเลยมาช้า”

“ท่านอา!” จวินเสี่ยวเหยียนลงจากอ้อมกอดจวินหย่วนโยวทันที ก้าวเท้าน้อยๆไปหาโม่เหลิ่งเหยียน

“เสี่ยวเหยียน!” โม่เหลิ่งเหยียนยื่นมืออุ้มนางขึ้นมา ระยะนี้ไม่ได้เจอนังหนูนี่เลย อ้วนขึ้นหน่อยแล้วนะ

“ท่านอา นั่งเร็ว กิน!” จวินเสี่ยวเหยียนประจบ

“ได้” โม่เหลิ่งเหยียนเดินเข้ามานั่งลง

ทุกคนต่างรู้กันดีว่า จวินเสี่ยวเหยียนชอบโม่เหลิ่งเหยียน พอเห็นนางเกาะติดโม่เหลิ่งเหยียน และมองสีหน้าบูดบึ้งของจวินหย่วนโยว ทุกคนยิ่งหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง

ระยะนี้โม่เหลิ่งเหยียนมัวแต่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องค่ายทหาร นับตั้งแต่เรื่องทางลับครั้งก่อน ระยะนี้โม่เหลิ่งเหยียนจับไส้ศึกได้ห้าคน และจัดระเบียบค่ายทหารใหม่เสียยกหนึ่ง ดังนั้นถึงพึ่งมาปรากฏตัวเอาตอนนี้

“กินทั้งที่ยังร้อนเลย พวกเราก็พึ่งเริ่มกิน” หยุนถิงบอก

“ได้!”

“ซวนอ๋อง ข้าขอคารวะเจ้าหนึ่งจอก!” จวินหย่วนโยวยกจอกเหล้าขึ้น

“ได้” โม่เหลิ่งเหยียนยกจอกเหล้าขึ้น กำลังจะดื่ม ก็โดนจวินเสี่ยวเหยียนห้ามไว้ “ไม่ดื่ม ปวดหัว อย่าดื่ม!”

โม่เหลิ่งเหยียนหัวเราะเบาๆ “ฟังเสี่ยวเหยียนนะ อาไม่ดื่ม!”

หน้าจวินหย่วนโยวดำกว่าเดิม คนเขาว่ากันว่า ลูกสาวเป็นปุยนุ่นน้อยของพ่อ ปุยนุ่นน้อยของเขาคนนี้กลับเป็นของโม่เหลิ่งเหยียนไปเสียได้

“เสี่ยวเหยียนชอบซวนอ๋องมากนะ พี่เขยซื่อจื่อ พ่อแท้ๆอย่างท่านยังต้องหลบไปเลย!” หยุนหลีเย้า

จวินหย่วนโยวปรายตาคมดุจใบมีดไปหา หากเป็นคนอื่นคงกลัวแน่ แต่หยุนหลีไม่กลัวเลยสักนิด “ข้ามีพี่หญิงใหญ่ ข้ากลัวใครล่ะ!”

คำพูดเดียวทำจวินหย่วนโยวหน้าบึ้งกว่าเดิม คนอื่นพากันหัวเราะครืน

ทุกคนหัวเราะกัน กินดื่มกัน นานแล้วที่ไม่ได้รวมตัวกันมากมายขนาดนี้ ดียิ่งนัก