บทที่ 757 นางไม่คู่ควรได้ที่หนึ่ง

“ฮะฮะ เฉินอ๋องแต่งงานแล้ว มีคนคอยควบคุมเขาแล้ว โม่หลาน บัดนี้เจ้าเป็นเฉินหวางเฟยแล้ว กิริยาต้องระวังหน่อย

เจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ข้าแต่งตั้งเอง ฝีมือย่อมไม่ต้องสงสัยอยู่แล้ว เพียงแต่แต่งงานแล้สว ก็ควรจะเห็นแก่ครอบครัวสักหน่อย

กลับไปข้าจะให้เจ้าเลือกรองแม่ทัพสองคน ให้พวกเขาช่วยแบ่งเบาภาระให้เจ้าหน่อย แบบนี้เจ้าก็ไม่ต้องอยู่ค่ายทหารทั้งวัน” ฮ่องเต้บอกอย่างเข้าอกเข้าใจ

“ฝ่าบาท ทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน คนอื่นฝึกฝนข้าก็ไม่วางใจนะ ข้าเป็นแม่ทัพหญิงคนแรกแห่งแคว้นต้าเยียน ย่อมไม่อาจผิดต่อความคาดหวังของฝ่าบาทได้สิ!” โม่หลานย้อน

โม่ฉือชิงหน้าดำมืดแล้ว “โม่หลาน เจ้าโง่หรือเปล่า ความหมายของเสด็จพี่คือให้เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าบ่อยๆ”

“เจ้าเป็นชายอกสามศอก มีอะไรน่าอยู่เป็นเพื่อนกัน?” โม่หลานย้อนถาม

โม่ฉือชิงโกรธจนหน้าดำเมี่ยม นังหนูนี่น่าตีจริงๆ

“ข้าเองก็เป็นคนนะ ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนสิ เจ้าดูหยุนถิงกับจวินหย่วนโยวสิราวกับตังเม อยู่ติดกันไม่ห่าง เจ้าจะอยู่กับข้าหน่อยมิได้รึ?” โม่ฉือชิงบ่น

โม่หลานมองหยุนถิงทันที และมองไปทางจวินหย่วนโยวที่อยู่ไม่ไกลนัก “เขามีลูกกันแล้ว ต้องดูแลลูกนี่นา”

“เจ้าอยากมี เราก็มีกันได้นะ”

“หยุดเลย ข้ายังไม่เคยคิดมาก่อน หากมิใช่เจ้าร่วมมือกับพ่อข้า ข้าก็ไม่อยากแต่งงานกับเจ้าเร็วขนาดนี้ ค่ายทหารคือบ้านของข้า ข้ายังต้องกลับไปฝึกซ้อม ต่อไปนำทัพออกศึก สู้รบไปทั้งสี่แคว้นอีกนะ!” โม่หลานย้อน

โม่ฉือชิงแทบกระอักเลือด หันมองฮ่องเต้อย่างขอร้อง “เสด็จพี่ ท่านสงสารข้าหน่อยเถอะ”

“ฝ่าบาท ข้าสามารถฝึกเหล่าทหารแทนแม่ทัพโม่ ข้ายินดีทุ่มเทรับใช้ฝ่าบาท!” จี้อวี๋พลันโผล่ออกมาจากฝูงชน ถวายบังคมอย่างนอบน้อม

โม่หลานหน้าดำเมี่ยมทันที “จี้อวี๋ เจ้า!”

“ข้าแบ่งเบาภาระให้เจ้านะ เจ้าแต่งงานกับเฉินอ๋องเพราะรักเขา แต่งงานให้กับความรัก ดังนั้นยินดีด้วยนะ!” จี้อวี๋ตอบ

โม่ฉือชิงมองจี้อวี๋อย่างซาบซึ้ง นังหนูพูดความจริงคำโตออกมาจริงๆ

“ในเมื่อจี้อวี๋พูดเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นก็ให้นางรับหน้าที่ฝึกเหล่าทหารชั่วคราว ตำแหน่งแม่ทัพเป็นของโม่หลานตลอดไป แต่ตอนนี้เจ้าพึ่งแต่งงาน แถมยังเป็นสิ้นปีอีก รอหลังปีใหม่ค่อยไปค่ายทหาร!” ฮ่องเต้บอก

“ขอบพระทัยเสด็จพี่ ท่านเป็นพี่ชายข้าจริงๆ!” เฉินอ๋องตื้นตันใจนัก

ถึงโม่หลานจะไม่ค่อยเต็มใจ แต่ก็ไม่ได้ขัดรับสั่งฝ่าบาท “เพคะ!”

“ฝ่าบาท ตัดสินสิบอันดับแรกออกมาได้แล้ว นี่คือรายชื่อ!” ซูกงกงรีบยื่นรายชื่อสิบอันดับแรกที่พวกเหมยเฟยประชุมกันมาให้

ฮ่องเต้รับมาดู “งั้นก็ประการศเถอะ”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ซูกงกงรับรายชื่อมาอ่านทันที

“ที่หนึ่ง องค์หญิงห้า ที่สองจ้าวเทียนเจียว ที่สามอู๋เหวินเยวี่ยน ---ที่สิบหยุนหลี!”

“ข้าได้ที่สิบ ดียิ่งนัก ข้าก็ติดอันดับด้วย ท่านอาได้ยินหรือไม่?” หยุนหลีหวีดร้องอย่างตื่นเต้น

เสวี่ยเชียนโฉวพูดด้วยสีหน้ารักใคร่ “อืม ได้ยินแล้ว เต้าหู้เหม็นของเจ้าน่ะไม่เลวจริงๆ”

“ฮะฮะ แน่นอนอยู่แล้ว”

องค์หญิงห้าพูดอย่างรังเกียจ “ก็แค่ที่สิบ มีอะไรน่าโอ้อวดกัน”

คนได้ที่หนึ่งอย่างนางยังไม่พูดอะไร ดูหยุนหลีดีใจเสียมากมาย กระดิกหางระริกระรี้เชียว

“ข้าพอใจ ข้าภูมิใจข้าได้ที่สิบ เจ้ายุ่งอะไรด้วย ข้าจะอวดน่ะ!” หยุนหลีแลบลิ้นปลิ้นตาใส่นาง

คนอื่นกลัวองค์หญิงห้า หยุนหลีไม่กลัวหรอก

องค์หญิงห้าโกรธแทบตาย หันมองหยุนเฉิงเซี่ยง “หยุนเฉิงเซี่ยง นี่คือลูกสาวที่ท่านอบรมมารึ?”

หยุนเฉิงเซี่ยงพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ “เป็นลูกสาวคนดีของข้าจริงๆ นังหนูนี่ชอบอาวุธแต่เล็ก หลายวันก่อนเข้าครัวเกือบเผาห้องครัวที่บ้านไปแล้ว บัดนี้ได้ที่สิบ ไม่เลวเลยจริงๆ”