บทที่ 790 เจ้ากับนางมันเป็นไม่ได้

ก่อนหน้านี้ล้วนมาช่วงกลางคืน ดังนั้นจึงเห็นไม่ชัดเจน เวลานี้เป็นช่วงกลางวันมองเห็นหมอกพิษพวกนั้น หยุนถิงขมวดคิ้วแล้ว

ที่นี่หญ้ารกปกคลุม พุ่มไม้ที่มีหนามกระจายไปทั่ว บางทีเป็นเพราะสาเหตุของพิษที่อยู่มาหลายปี ดังนั้นด้านในหญ้ารกจึงมีพวกพืชเป็นพิษมากมาย

หยุนถิงรีบกินยาถอนพิษและยาป้องกันพิษทันที ถึงแม้นางไม่อาจถูกพิษใดๆ ทำร้ายได้ แต่พิษที่นี่รุนแรงเกินไป ถ้าไม่ระวังแล้วหมดสติไปจะแย่เอา

ทางเล็กๆ เส้นหนึ่งคดเคี้ยวขึ้นไป มองออกว่าเป็นทางที่มักจะเดินเหยียบย่ำผ่านไปบ่อยๆ หยุนถิงรีบติดตามไปตลอดทาง

เดินมาเป็นเวลาครู่หนึ่ง หยุนถิงก็มองเห็นที่ดินว่างเปล่าตรงหน้าผืนหนึ่ง บริเวณไม่ไกลนักมีปากทางเข้าถ้ำ ส่วนหน้าประตูก็มีหมาป่าอยู่สามตัว

คืนนั้น หยุนถิงกับจวินหย่วนโยวก็มาถึงตรงนี้แล้ว จากนั้นถูกหมาป่าเห่าหอน กลัวจะดึงดูดความสนใจจากคนถึงต้องจำยอมกลับไป

คราวนี้ หยุนถิงเตรียมตัวมาพร้อม นางรีบหยิบกระดูกติดเนื้อที่แช่ยาเอาไว้สองสามชิ้นออกมาจากในมิติแล้วโยนเข้าไป

หมาป่าพวกนั้นเห่าขึ้นมาสองสามที แล้วล้อมกระดูกติดเนื้อบนพื้นวนเวียนอยู่หลายรอบ ดมกลิ่นอย่างระวัง แตะต้องนิดหน่อย สุดท้ายถึงกินขึ้นมา

กินคราวนี้ หมาป่าสองสามตัวนี้ก็หยุดไม่ได้แล้ว รสชาติเหมือนจะดียิ่งกว่าก่อนหน้านี้ที่เจ้านายให้พวกมันกิน

หยุนถิงมองอย่างพึงพอใจ รอจนกระทั่งหมาป่าสองสามตัวนั้นล้มลง ถึงได้วิ่งเข้าไป

หน้าถ้ำไม่มีประตู ฉะนั้นหยุนถิงก็เข้าไปอย่างราบรื่นมากแล้ว

เป็นขั้นบันไดที่แคบมากแถวหนึ่ง ด้านในมืดและชื้นอยู่บ้าง พอเดินเข้าไปข้างในอีกกลิ่นเหม็นเน่ายิ่งชัดเจน ทำให้หยุนถิงขมวดคิ้ว

เดินลงจากขั้นบันได ก็มองเห็นประตูลับบานหนึ่งเปิดออก หยุนถิงวิ่งเข้าไปอย่างระวัง พอมองเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ด้านในจนมึนงงไปทั้งตัวแล้ว

พื้นที่ว่างด้านในใหญ่มาก เป็นห้องลงโทษ บนโครงไม้มัดคนเอาไว้หลายคน สภาพเละเทะไปทั้งตัว ล้วนเคยโดนลงโทษมาทั้งสิ้น หนำซ้ำบนตัวของพวกเขามีหนอนสารพัดไต่เต็มไปหมด น่าขยะแขยงมาก

ด้านข้างยังมีไหใหญ่ห้าอัน ด้านบนสุดของไหนั้นคือศีรษะคน ไม่ใช่วางเอาไว้ แต่ว่านำคนเป็นๆ ยัดไว้ในไหแล้วเผยเพียงศีรษะคนออกมา

การลงโทษอย่างทรมานที่ก่อนหน้านี้เคยเห็นแต่ในโทรทัศน์หรือในนิยาย ปัจจุบันนี้กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าหยุนถิง แม้นางใจเย็นแค่ไหน ก็ตกใจอยู่ดี

บนหน้าของคนเหล่านั้นถูกกรีดเป็นรอยแผลมากมาย มีหนอนไต่บนบาดแผลเหมือนกัน ราวกับหนอนแมลงวัน น่าสะอิดสะเอียนที่สุด

และหากเข้าไปด้านในอีกก็คือคุกใต้ดิน ขังคนไว้มากมาย เพียงแต่น่าแปลกมาก คนมากขนาดนี้คาดไม่ถึงไม่มีส่งเสียงร้องออกมาสักคน เห็นชัดว่าเจ็บปวดสุดจะทน สภาพปางตาย กลับไม่มีคนร้องโหยหวน

ชั่วขณะนั้นหยุนถิงตระหนักได้ว่า บางทีพวกเขาคงถูกวางยาพิษจนเป็นใบ้แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนมากขนาดนี้ แม้ว่าภูเขาด้านหลังจะกว้างใหญ่แค่ไหน ถ้าร้องโหยหวนพร้อมกัน จะต้องมีคนได้ยินแน่

ที่แท้ นี่ถึงเป็นโฉมหน้าแท้จริงของเรือนอวี๋ ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลาเสียจริง

มีหลายคนพบเห็นหยุนถิง มองทางนางอย่างตื่นตกใจและแปลกใจ อยากจะตะโกนกลับตะโกนไม่ไหว สายตาเต็มไปด้วยความกลัวและความตกใจ

ทันใดนั้นหยุนถิงได้ยินเสียงฝีเท้า รีบหาที่หลบทันที จากนั้นก็มองเห็นฉินเจี่ยเดินออกมาจากในคุกใต้ดิน

ใส่ชุดขาวทั้งตัว หน้าตาสดใส ยังมีลักษณะโอบอ้อมอารีเพียงนั้นอีก ดูจิตใจดี กลับทำเรื่องที่ชั่วร้ายที่สุดบนโลกนี้ น่ารังเกียจที่สุดจริงๆ

“ผู้ใดกัน!” ทันใดนั้นฉินเจี่ยชายตามองยังทางหนึ่งด้วยสายตาแหลมคม ยกเท้าเดินเข้ามา

หยุนถิงตัวสั่นเทา หรือว่าตนเองถูกพบเข้าแล้ว รอบด้านนี้มีเพียงทางลับเส้นเดียว นางจำเป็นต้องรีบหนีไป

นางเพิ่งอยากหลบเข้าในมิติ ปรากฏว่าแขนไปโดนกลไกบนฝาผนังเข้าโดยบังเอิญ ลูกธนูห้าดอกยิงเข้ามาทางนาง

สำหรับหยุนถิงที่ไม่มีวิชาตัวเบาและกำลังภายในนั้น นี่อันตรายถึงชีวิตจริงๆ

“ฉึกๆๆ!” เสียงธนูโจมตีโดนอาวุธลอยมา หยุนถิงเห็นคนที่ปรากฏตัวตรงหน้ากะทันหัน ตกใจค้างแล้ว

จิ่วฟ่าง ทำไมถึงเป็นเขา?

ลูกธนูตกพื้น ส่วนฉินเจี่ยที่อยู่ด้านในก็เดินออกมาแล้ว ในพริบตาเดียว จิ่วฟ่างผลักหยุนถิงไปหลังเสาด้านข้าง หมุนตัวแล้วเดินเข้าไป