บทที่ 791 เจ้าเป็นใครกันแน่

พอหยุนถิงออกไป ก็หันมองในเรือนข้างๆ นางไม่ได้เดินเข้าไป แต่กลับหมุนตัวเดินออกไป

ศิษย์เฝ้ายามพอเห็นนางถือเครื่องกระเบื้องนั้นเข้ามา ก็อดสงสัยไม่ได้ “เจ้ามาส่งยาให้ศิษย์พี่มิใช่รึ ทำไมไม่วางลงเล่า?”

“ศิษย์พี่ไม่อยู่ในเรือน ข้าเองก็ไม่กล้าเข้าห้อง เลยยืนรอเขาหน้าประตู รออยู่นานก็ไม่เจอศิษย์พี่ ข้านำกลับไปก่อนแล้วกัน ไว้วันหลังค่อยมาส่งให้ศิษย์พี่ใหม่ เพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาสั่งให้ข้าทำขึ้นเอง!” หยุนถิงพูดด้วยสีหน้าเข้มงงวด

“เอาเถอะ เจ้ากลับไปก่อนแล้วกัน!” ศิษย์เฝ้ายามปล่อยให้เข้า

ในเมื่อเป็นยาที่ศิษย์พี่กำชับให้เขาปรุง ย่อมต้องสำคัญมากแน่ หากตนไปรับมาแทน เกิดทำหายไป มิเท่ากับต้องรับผิดชอบรึ ดังนั้นศิษย์เฝ้ายามเลยไม่ได้รับฝากยานั้นไว้

หยุนถิงยกยากลับไป ระหว่างทางเจอกับจิ่วฟ่าง

จิ่วฟ่างมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ “ว่ามา เจ้ามาสำนักหมอเทวดาด้วยจุดประสงค์ใดกันแน่ เหตุใดต้องเข้าคุกมืดด้วย?”

ต่อให้เป็นหยุนถิง ก็ยังอดสะท้านเยือกกับดวงตาเย็นเยียบทะมึนของจิ่วฟ่างไม่ได้ รู้สึกว่าเขาน่ากลัวกว่าจวินหย่วนโยวเสียอีก

จวินหย่วนโยวคือเย็นชากระหายเลือด แต่จิ่วฟ่างไม่เพียงแค่เย็นชาเท่านั้น ยังเหี้ยมโหดแบบไม่กลัวความเป็นตาย

“ศิษย์พี่จิ่วฟ่าง ข้าไปส่งยาให้ศิษย์พี่ฉินเจี่ย เห็นเขาไปภูเขาด้านหลังพอดี เลยเข้าไปด้วยความอยากรู้น่ะ!” หยุนถิงตอบ

มีดสั้นในมือจิ่วฟ่างพาดที่คอหยุนถิงทันที “หากไม่พูดความจริงอีก ข้าจะฆ่าเจ้าซะตอนนี้เลย!”

“หากท่านฆ่าข้า ก็ไม่มีวันได้เจอจิ่นฉิงของท่านตลอดกาลแล้ว!”

น้ำเสียงเย็นชาเพียงประโยคเดียว ทำเอามือที่ถือมีดสั้นของจิ่วฟ่างสั่นสะท้านทันที “เจ้ารู้จักจิ่นฉิงได้อย่างไรกัน เจ้าได้ยินคำพูดของข้ากับฉินเจี่ย อย่าคิดเปลี่ยนเรื่อง”

“ศิษย์พี่ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว ตอนที่ท่านพูดกับศิษย์พี่ฉินเจี่ยน่ะพูดแค่นาง มิได้เอ่ยชื่อเลย ไม่เชื่อท่านลองนึกดูดีๆสิ!” หยุนถิงย้อนถาม

จิ่วฟ่างย้อนนึกดู เหมือนจะไม่มีจริงๆ “ตอบมาตามตรง เจ้าไปรู้ชื่อจิ่นฉิงจากที่ไหนกัน?”

“ข้าได้ยินฉินเจี่ยพูดถึง เขาพูดออกมาหนึ่งคำหลังจากท่านเดินไปแล้ว ข้าได้ยินมาน่ะ”

“เป็นไปไม่ได้ ตอนข้าออกไปไม่เห็นเจ้าเลย” จิ่วฟ่างมองมาอย่างสงสัย

หยุนถิงยิ้มมุมปาก “ตอนนั้นข้าซ่อนตัวอยู่ กว่าจะเข้าไปในนั้นได้มันไม่ง่ายนะ ย่อมต้องอยากดูให้ชัดเจนก่อนสิ”

“ฉินเจี่ยพูดว่าอะไร?” จิ่วฟ่างเริ่มรำคาญแล้ว

“ศิษย์พี่ฉินเจี่ยพูดว่า จะโทษก็ต้องโทษที่จิ่นฉิงเป็นยอดนักปรุงยาที่พันปีก็ยากจะเจอสักครั้ง อาจารย์มีหรือจะยอมปล่อย” นี่เป็นคำพูดเดิมของศิษย์พี่

จิ่วฟ่างมองมายังหยุนถิงอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลย “ไม่ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ตอนนั้นจิ่นฉิงจากไปเอง จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?”

“ข้าจะหลอกศิษย์พี่ให้ได้อะไรขึ้นมา ยังไงซะนี่เป็นคำพูดของศิษย์พี่ฉินเจี่ย หากศิษย์พี่ไม่เชื่อก็ไปสืบเองแล้วกัน!” หยุนถิงตอบเสียงเรียบ

จิ่วฟ่างเห็นนางสีหน้าเรียบเฉย แม้มีมีดสั้นพาดที่คอ ยังคงไม่หวาดไม่หวั่น ยิ่งสงสัยมากขึ้น “เจ้าเป็นใครกันแน่?”

“ข้ากับพี่ใหญ่ยังมีน้องสาวอีกคนหนึ่ง สองปีก่อนจู่ๆก็หายตัวไป พวกเราตามหาทุกที่แล้วแต่ก็ไม่พบเลย

ข้าบังเอิญได้ยินว่าสำนักหมอเทวดาใช้คนเป็นมาฝึกหนอนกู่ ทำยา ถึงนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนน้องสาวอายุห้าขวบ เคยมีศิษย์สำนักหมอเทวดาอยากรับนางเป็นศิษย์ บอกว่านางหน่วยก้านกระดูกพิเศษ แต่ตอนนั้นพวกเราปฏิเสธไปแล้ว

ตอนนั้นน้องข้ายังเล็กมาก พวกเราไม่วางใจให้นางจากเราไปเพียงลำพัง ดังนั้นเลยมิได้รับปาก ตอนนี้มาคิดดูแล้ว บางทีน้องสาวข้าอาจจะโดนจับตัวมาสำนักหมอเทวดาก็ได้