บทที่ 894 ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านหรอก

“ข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า บางทีอาจเพราะก่อนหน้านี้ร่างกายนางไม่ดี เลยฟื้นตัวได้ช้าหน่อย” หมอยมบาลตอบ

ตาเฒ่าเหอที่เดินเข้ามารีบบอก “พวกเจ้าบอกว่า เจ้าห้าปกติน่ะไม่มีปากมีเสียง ทำไมถึงได้ทำเรื่องก่อกบฏเช่นนี้ออกมาได้ล่ะ?”

ฮูหยินเฒ่าฟู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เจ้าห้านี่เหลวไหลจริงๆ แต่ฝ่าบาทคงไม่ถึงกับจะริบทรัพย์หรอก หยุนเฉิงเซี่ยงน่ะเป็นขุนนางเก่าแก่ หยุนถิงเองก็เป็นองค์หญิงที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งเอง และยังมีจวินซื่อจื่ออีก

จากที่ข้าเข้าใจฝ่าบาทนะ คาดว่าฝ่าบาทจะเลือกตัดส่วนน้อยออกไป ให้ตระกูลหยุนตัดขาดสัมพันธ์กับเจ้าห้า และเนรเทศเจ้าห้าไป เพราะอย่างไรการก่อกบฏก็เป็นโทษหนัก”

“แล้วนังหนูนี่จะทำอย่างไรล่ะ?” หมอยมบาลโพล่งถามทันที

“คงได้แต่โทษนังหนูนี่ที่โชคไม่ดี เจ้าห้าก่อรเอง หากนางแต่งงานกับเจ้าห้า ก็ต้องโดนเนรเทศด้วย เพราะเจ้าห้ายังไม่ได้แต่งงาน ข้าว่าหยุนเฉิงเวี่ยงต้องให้เจ้าห้าแต่งงานกับหงหลิง แบบนี้ก็จะได้เหลือสายเลือดของเจ้าห้าไว้” ฮูหยินเฒ่าฟู่ถอนหายใจบอก

“น่าสงสารจริง หากนังหนูนี่ไปจากเจ้าห้า ก็จะรักษาชีวิตไว้ได้งั้นสิ?” ตาเฒ่าเหอถาม

“แน่นอนอยู่แล้ว หากนางแต่งงานกับเจ้าห้าก็ต้องตามไปติดไปด้วยไม่ว่าเป็นหรือตายแน่ ต่อให้ตาย กระดูกก็ต้องถูกฝังไว้ในสุสานตระกูลหยุน หากหงหลิงตัดขาดกับเจ้าห้า นางก็จะเป็นอิสระ ก็จะไม่โดนหางเลขของตระกูลหยุนไปด้วย

แต่ก่อนหน้านี้เจ้าห้าเคยพูดว่า ชาตินี้จะไม่แต่งงานกับผู้ใดนอกจากหงหลิง หากเขาขอร้องหยุนเฉิงเซี่ยงให้ช่วยเขาสมปรารถนาเรื่องการแต่งงาน ข้าว่าหยุนเฉิงเซี่ยงต้องรับปากแน่ๆ เพราะลูกชายจะโดนเนรเทศอยู่แล้ว เวลานี้ใครจะยอมแต่งงานกับเจ้าห้าล่ะ” ฮูหยินเฒ่าฟู่ตอบ

หงหลิงที่อยู่บนเตียงได้ยินคำนี้เข้า มือที่ซ่อนอยู่ในผ้าห่มกำแน่น

นางยังไม่อยากตาย ยังใช้ชีวิตไม่พอ ดูท่านางต้องทำให้เจ้าห้าตัดใจจากตนถึงจะได้ มีเพียงอย่างนี้นางถึงจะมีชีวิตต่อไปได้

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเรากลับไปกันก่อนเถอะ รอนังหนูนี่ฟื้นก่อนค่อยว่ากัน” หมอยมบาลเสนอ

“ได้!”

พวกเขากำลังจะออกไป หงหลิงที่อยู่บนเตียงพลันลืมตาขึ้น “ผู้อาวุโส ฮูหยินเฒ่า ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?”

“ก่อนหน้านี้เจ้าสลบไปในวัง ดังนั้นหยุนซูเลยส่งเจ้ามาที่นี่” หมอยมบาลตอบ

“ต้องโทษร่างกายที่อ่อนแอของข้า ผู้อาวุโส ขอร้องท่านช่วยข้าด้วยเถิด ข้าอยากเจอคุณชายห้าสักหน่อย” หงหลิง พูดพลางลุกขึ้นจากเตียงมาคุกเข่าลงพื้นทันที

“นังหนูนี่รีบลุกขึ้นเร็ว ร่างกายยังไม่หายดีเลยนะ” หมอยมบาลบอก

“ข้าอยากเจอคุณชายห้าสักครั้ง!” หงหลิงอ้อนวอน

“เจ้าอยากเจอ ข้าหาทางให้เจ้าก็ได้”

“ขอบคุณผู้อาวุโส ขอบคุณมาก”

ฮูหยินเฒ่าฟู่รีบให้คนไปบอกหยุนซูทันที ไม่นานหยุนซูก็รีบมา และพาหงหลิงไปที่คุกหลวงในวัง

“คุณหนูสาม เหตุใดวันนี้ถึงเข้าวังมาตอนกลางวันล่ะ?” หงหลิงถาม

“พี่หญิงใหญ่ขอร้องฝ่าบาท ให้ข้ามาเยี่ยมพี่ชายห้า เจ้าฟื้นขึ้นมาพอดี ข้าเลยพาเจ้ามาด้วย” หยุนซูตอบ

หงหลิงมีหรือจะมีแก่ใจมานึกสงสัย นางแค่อยากรีบตัดขาดสัมพันธ์กับเจ้าห้าให้เร็วที่สุด

ในคุกหลวง

ได้เห็นเจ้าห้าในชุดเปื้อนเลือดแต่ไกล สีหน้าซีดเผือดยิ่งนัก ไม่มีความอ่อนโยนสง่างามอย่างปกติ นอนหายใจรวยริน บรรยากาศทะมึน ทำเอาหงหลิงหวาดหวั่นยิ่งนัก

“พี่ชายห้า เหตุใดท่านบาดเจ็บขนาดนี้เล่า?” หยุนซูถามอย่างเป็นห่วง

เจ้าห้าได้ยินเสียงนี้ ก็รีบหันมามองทันที และลุกขึ้นจากพื้นอย่างตื่นเต้น แต่ร่างกายอ่อนเพลียมากเกินไป เจ็บปวดยิ่งนัก พอจะลุกขึ้นมาเลยล้มไปอีกครั้ง เจ็บจนสีหน้าขาวซีด