บทที่ 895 นางยอมรับแล้วจริงๆ

นั่นเป็นสิ่งที่ท่านแม่ให้เขา บอกให้เขามอบให้กับภรรยาในภายภาคหน้า ดังนั้นวินาทีที่เจ้าห้าแน่ใจว่าเป็นหงหลิงแล้ว จึงมอบกำไลนี้ให้หงหลิง

แต่ไม่คิดเลยว่า นางจะปัดกำไลตกแตกอย่างใจดำเยี่ยงนี้ และยังเหยียบมันด้วย

วินาทีนี้ หัวใจของเจ้าห้าราวกับโดนมีดแหลมกระซวกเข้าอย่างแรง เจ็บจนเลือดไหล เสียดแทงเข้ากระดูกเลยทีเดียว

วินาทีนี้เจ้าห้ารู้สึกเพียงว่าตนนั้นเป็นเหมือนเรื่องตลก เขารักใคร่หงหลิงอย่างจริงจัง จะแต่งงานกับนางเท่านั้น แต่สุดท้ายนางกลับบอกว่าทั้งหมดนั้นแค่หลอกตน นางวางแผนมาเอง เพียงเพื่อให้ได้แต่งเข้าตระกูลหยุน

นางไม่เคยรักตนเลย สิ่งที่นางรักคือฐานะคุณชายห้าแห่งตระกูลหยุนของตน บัดนี้เห็นตนลำบากแล้ว จะต้องโดนเนรเทศไปชายแดน นางถึงมาตัดขาดสัมพันธ์แบบนี้

เจ้าห้าย่อเอวลงหยิบเศษกำไลที่แตก ไม่ทันระวังโดนกำไลบาดฝ่ามือ แต่เจ้าห้าไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด เขายกมือกำเศษกำไลไว้แน่น

เลือดสดไหลจากฝ่ามือเขา หยดลงพื้น ดูสะดุดตาน่าหวาดเสียวนัก

จากนั้นคุกหลวงก็มีเสียงหัวเราะเย็นชาของเจ้าห้าลอยมา เพียงแต่เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเย้ยหยัน หดหู่ยิ่งนัก

บนหลังคาคุกหลวง องครักษ์ลับที่โม่เหลิ่งเหยียนส่งมาแอบลอบสังเกตการณ์เห็นภาพหงหลิงตัดขาดสัมพันธ์กับเจ้าห้าชัดเจน พอเห็นหงหลิงออกไป ก็รีบพุ่งไปจวนซวนอ๋องทันที

พอซวนอ๋องได้ยินดังนั้น สีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง “นางยอมรับออกมาแล้วจริงๆ”

“ท่านอ๋อง นำคุณชายห้าออกมาจากในคุกก่อนดีหรือไม่ สภาพเขาดูอนาถนัก” องครักษ์ลับกระซิบเสียงเบา

“ไม่ต้อง ให้เขาอยู่สักหลายวัน เวลานี้สิ่งที่เขาต้องมิใช่เตียงและที่นอนอบอุ่น แต่เป็นการยอมรับความจริง แบบนี้จะได้ไม่เสียแรงที่หยุนถิงตั้งใจทำเพื่อเขา” โม่เหลิ่งเหยียนตอบ

“ขอรับ”

องครักษ์ลับอีกคนหนึ่งก็นำนกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งเข้ามา “ท่านอ๋อง”

โม่เหลิ่งเหยียนรับมาดูและเปิดออกอ่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แคว้นเป่ยลี่มีอำนาจลึกลับเกิดขึ้นอำนาจหนึ่ง ร่องรอยลึกลับประหลาดนัก ขนาดคนของเรายังสืบไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่!”

“งั้นจวินซื่อจื่อและซื่อจื่อเฟยจะมีอันตรายหรือไม่ พวกเขาอยู่กันที่แคว้นเป่ยลี่นี่นา?” องครักษ์ลับโพล่งถามออกมาทันที

โม่เหลิ่งเหยียนคิ้วขมวดมุ่น “ถ่ายทอดคำสั่งข้าออกไป ให้หมิงจิ่วซางรีบไปรับมือทันที หากหยุนถิงมีอันตรายใดๆ จะต้องคุ้มครองนางอย่างไม่ต้องเกรงกลัวอะไรใดๆทั้งสิ้น ช่างเถอะ ข้าไปด้วยตัวเองแล้วกัน”

“ขอรับ!”

อีกด้านหนึ่ง หงหลิงออกจากคุกด้วยหน้าตาน่าสงสาร ดวงตาแดงเรื่อ

หยุนซูมองมาอย่างตกใจ “หงหลิงเจ้าเป็นอะไรน่ะ ร้องไห้ทำไม พี่ชายห้าพูดอะไรกับเจ้ารึ?”

“คุณชายห้าบอกว่าจะตัดขาดสัมพันธ์กับข้า บอกว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับข้าอีก” หงหลิงร้องไห้บอก

“พี่ชายห้าน่าจะไม่อยากให้เจ้าลำบากไปด้วย ตอนนี้ก็ดึกมาแล้ว ข้าส่งเจ้ากลับไปก่อนแล้วกัน” หยุนซูบอก

หงหลิงพยักหน้าเบาๆ “เช่นนั้นรบกวนคุณหนูสามแล้ว”

ทั้งสองคนขึ้นรถม้าจากไป หงหลิงมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนตระกูลฟู่ “คุณหนูสาม ท่านกลับไปก่อนเถอะ”

“ได้!” หยุนซูให้คนขับควบรถม้าจากไป

หงหลิงเห็นรถม้าแล่นไปไกล ถึงได้วางใจ นางไม่ได้คิดจะเข้าไปในจวนตระกูลฟู่ เพราะนางรู้ดีว่า หากตนเข้าไปก็คงไม่มีโอกาสออกมาอีกแน่

ดังนั้นพอหงหลิงเห็นรอบข้างไม่มีคน ก็รีบจากไปอย่างรวดเร็วที่สุด นี่เป็นโอกาสเดียวของนางแล้ว

แต่หงหลิงไม่รู้เลยว่า ทุกอย่างที่นางทำนั้นถูกองครักษ์ลับที่อยู่ในที่มืดเห็นอย่างชัดเจน

พวกเขาไม่ได้ตามไปจับตัวหงหลิง องครักษ์ลับคนหนึ่งตามนางไป อีกคนเข้าจวนไปรายงานสถานการณ์ทันที

พอฮูหยินเฒ่าฟู่ได้ยิน สีหน้าก็เย็นชาลงฉับพลัน “ในที่สุดนางก็เผยหางจิ้งจอกออกมาจนได้ ดูท่าคืนนี้นางคงเผยไต๋กับเจ้าห้าในคุกหลวงแล้ว”