บทที่ 932 ข้าชอบท่านมาหลายปีแล้ว

ใบหน้าของเริ่นเซวียนเอ๋อร์แดงก่ำในชั่วพริบตา รู้สึกเขินอายอย่างมาก แต่กลับกล่าวอย่างกล้าหาญ “สิ่งนี้สามารถมีได้ ต่อไปเราก็ให้กำเนิดหลายๆคน จะให้น้อยกว่าจวินหย่วนโยวและหยุนถิงไม่ได้เด็ดขาด”

มุมปากของกู้จิ่วเยวียนกระตุกขึ้นมา “เรื่องนี้สามารถแข่งได้ด้วยหรือ?”

“ทำไมจะไม่ได้ ขอเพียงเสด็จอาเก้าท่านพยายามมากพอ เราต้องไม่แพ้ให้กับจวินหย่วนโยวแน่นอน” เริ่นเซวียนเอ๋อร์โต้กลับ

กู้จิ่วเยวียนยิ้มออกมาอย่างจนใจ “ตกลง ฟังคำของเจ้า เจ้าอยากมีลูกกี่คนก็ได้ตามที่เจ้าต้องการเลย”

“ค่อยยังชั่วหน่อย ดังนั้นเสด็จอาเก้าท่านต้องพักฟื้นให้ดีๆ ว่ากันว่ามีแต่เรี่ยวแรงของผู้ชายเท่านั้นที่รับไม่ไหว ไม่มีผู้หญิงคนไหนมีปัญหาเรื่องร่วมหอมากเกินไป!” เริ่นเซวียนเอ๋อร์กล่าวเย้าแหย่

ใบหน้าของกู้จิ่วเยวียนแดงก่ำมาถึงลำคอในชั่วพริบตา นังหนูคนนี้ไม่พูดให้คนตกตะลึงถึงตายก็ไม่คิดจะหยุดพักจริงๆ

“เซวียนเอ๋อร ต่อไปคำพูดแบบนี้ห้ามพูดส่งเดชอีก โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น” กู้จิ่วเยวียนกล่าวกำชับ

“ข้ารู้ ข้าแค่พูดต่อหน้าเสด็จอาเก้าเท่านั้น”

“เจ้ารีบเดินทางมาที่แคว้นต้าเยียน เช่นนั้นแคว้นเทียนจิ่วจะทำอย่างไร?” กู้จิ่วเยวียนถามถึงเรื่องจริงจัง

“วางใจเถอะ ข้าให้ป๋อจิ้งช่วยข้าดูแลราชกิจชั่วคราว เขาเป็นคนมากความสามารถ แถมยังเป็นคนที่ท่านแนะนำ ต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ข้าอยู่ดูแลท่านให้หายดีแล้วค่อยกลับไปพร้อมกัน” เริ่นเซวียนเอ๋อร์ตอบ

กู้จิ่วเยวียนพยักหน้าเบาๆ “เช่นนี้ย่อมดีที่สุด”

“พูดตามตรงข้าไม่อยากเป็นฮ่องเต้เลยแม้แต่นิดเดียวเสด็จอาเก้า เดิมทีคิดเอาไว้ว่าจะลักพาตัวท่านไปอยู่อย่างสันโดษในป่าลึก หมักสุราอยู่กระท่อมมุงหญ้าคา อยู่อย่างอิสระกลางภูเขาและแม่น้ำ” เริ่นเซวียนเอ๋อร์ทอดถอนใจ

“วันเวลาเช่นนั้นทำให้คนอิจฉาจริงๆ และมันก็เป็นสิ่งที่ข้าต้องการเช่นกัน แต่ว่าในตอนนั้นเจ้าก็เฝ้าแต่คิดถึงข้าแล้วหรือ?” กู้จิ่วเยวียนเลิกคิ้วมองมา

“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าชอบท่านมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่กล้าสารภาพรักกับท่าน กลัวท่านรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย ดังนั้นข้าก็เลยตระเวนไปทั่วทั้งสี่แคว้นเพื่อค้นหายาที่มีชื่อเสียงในใต้หล้า คิดเอาไว้ว่ารักษาท่านให้หายดีแล้วค่อยทำให้ท่านเป็นของข้า ถึงเวลานั้นท่านก็ปฏิเสธข้าไม่ได้แล้ว” เริ่นเซวียนเอ๋อร์หัวเราะแฮะๆ

ในใจของกู้จิ่วเยวียนเต็มไปด้วยความประทับใจและความอบอุ่น ถึงแม้คำพูดของนังหนูคนนี้จะหยาบมาก แต่สิ่งที่นางทำเพื่อตัวเองในหลายปีมานี้ กู้จิ่วเยวียนเห็นอยู่ในสายตาทั้งหมด

“สิ่งที่เจ้าต้องการ ข้าจะทำให้เจ้าสมความปรารถนา”

“ตกลง ข้าจะรอ” เริ่นเซวียนเอ๋อร์กล่าวด้วยความพอใจ

ด้านนอก หยุนถิงกำลังเล่นกับลูกๆทั้งสอง

จวินหย่วนโยวเดินเข้ามา “ถิงเอ๋อร์ วัวที่เจ้าให้คนเลี้ยงก่อนหน้านี้มีหลายตัวให้กำเนิดลูกวัวน้อยแล้ว ตอนนี้พวกมันก็เติบโตแล้ว จะพาลูกๆไปดูหน่อยไหม?”

“ให้กำเนิดลูกวัวน้อยแล้วหรือ ข้าเกือบจะลืมไปแล้ว วันนี้อากาศดีพอดีเลย เราไปเที่ยวฟาร์มวัวในหนึ่งวันกันเถอะ” หยุนถิงกล่าวอย่างมีความสุข

เมื่อจวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียนได้ยินว่าจะไปดูวัว ก็ดีใจอย่างมาก รีบจูงมือท่านพ่อท่านแม่ก็จะไปทันที

หนึ่งชั่วยามให้หลัง รถม้าก็จอดที่ด้านหน้าฟาร์มวัว

“ที่นี่ก็คือฟาร์มวัวที่ท่านแม่พูดถึงหรือ ดูใหญ่โตและน่าสนุกมากเลย” จวินเสี่ยวเหยียนกล่าวด้วยความดีใจ

“น้องสาว เราไปดูลูกวัวน้อยกันเถอะ” จวินเสี่ยวเทียนเสนอแนะ

“ตกลง” เจ้าเด็กน้อยสองคนจูงมือกันเดินเข้าไป

เมื่อผู้ดูแลเห็นจวินซื่อจื่อกับซื่อจื่อเฟยมา ก็คำนับด้วยความเคารพนบนอบทันที “ข้าน้อยคำนับจวินซื่อจื่อ ซื่อจื่อเฟย”

“ลุงจางไม่ต้องเกรงใจ ได้ยินซื่อจื่อบอกว่าวัวคลอดลูกวัวแล้ว บังเอิญวันนี้มีเวลาว่างพอดี ข้ากับซื่อจื่อจึงพาเด็กๆมาเที่ยวเล่น” หยุนถิงตอบ

“เรียนซื่อจื่อเฟย ตอนนี้มีลูกวัวสิบกว่าตัวแล้ว โปรดตามข้ามา เวลานี้พวกมันกำลังกินหญ้าอยู่ในฟารม์ด้านหลัง” พ่อบ้านจางรีบนำทางทันที

“ขอบคุณท่านปู่มาก!” จวินเสี่ยวเทียนกับจวินเสี่ยวเหยียนกล่าวอย่างมีมารยาท

พ่อบ้านจางตกใจจนเท้าพลิก เกือบจะล้มลงไปกับพื้น ดีที่ได้หลิงเฟิงประคองเข้าเอาไว้ “ระวังหน่อย”

ซื่อจื่อน้อยจวิ้นจู่น้อยทำให้ข้าน้อยอายุสั้นแล้วจริงๆ ข้าน้อยรับคำว่าท่านปู่คำนี้ไม่ไหวหรอก” พ่อบ้านจางตกใจแทบตาย เขาไม่กล้าอาจเอื้อมหรอกนะ