บทที่ 933 ข้าติดค้างคำขอโทษเจ้า

“หลายวันมานี้เด็กคนนี้ร้องไห้งอแงอยู่ตลอด นอนหลับไปแล้วก็ยังร้องไห้จนตื่น กินก็น้อยลงไปกว่าแต่ก่อนมาก หมอหลวงในโรงหมอหลวงก็หาหมดแล้ว หมอก็ไปหาแล้วเช่นกัน แต่ก็ยังตรวจไม่พบปัญหาใดๆ ข้าจนหนทางแล้วจริงๆได้แต่มาหาเจ้าเท่านั้น!” โม่ฉือหานลดท่าทีลงมาตอบ

อย่างไรเสียก่อนหน้านี้เขากับหยุนถิงก็ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงมาก่อน ความจริงเขาก็ไม่แน่ใจว่าหยุนถิงจะช่วยตัวเองหรือไม่

“อุ้มเด็กมาให้ข้าดูหน่อย” หยุนถิงเอ่ยปากทันที

โม่ฉือหานชะงักงัน คิดไม่ถึงว่าหยุนถิงจะรับปากอย่างง่ายดายเช่นนี้ รีบอุ้มเด็กเข้ามาทันที

หยุนถิงจับชีพจรให้เด็ก แล้วก็ตรวจสอบอีกครั้ง ก็ไม่ได้พบว่าเด็กมีความผิดปกติตรงไหน

“เป็นอย่างไรบ้าง เด็กคนนี้เป็นอะไรกันแน่?” โม่ฉือหานถามด้วยความเป็นห่วง

“ตอนนี้ยังไม่เห็นความผิดปกติ ข้าต้องกลับไปตรวจให้เขาอย่างละเอียดที่จวนซื่อจื่อ ท่านตามข้าไปที่จวนซื่อจื่อเถอะ” หยุนถิงตอบ

“ตกลง ขอบคุณมาก” โม่ฉือหานกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

จวินหย่วนโยวก็ไม่ได้พูดอะไร อย่างไรเสียเด็กก็เป็นผู้บริสุทธิ์ “หลิงเฟิง รีบกลับไปเร็ว”

“ขอรับ!”

จวนซื่อจื่อ

เมื่อรถม้าหยุดลง หยุนถิงก็อุ้มเด็กลงจากรถม้าทันที “เสี่ยวเทียนกับเสี่ยวเหยียนไปเล่นกันท่านพ่อก่อน แม่จะตรวจรักษาให้น้องชายน้อยคนนี้ก่อน”

“ขอรับท่านแม่ ท่านไปทำธุระเถอะ ต้องรักษาน้องชายน้อยให้หายดีให้ได้นะ” จวินเสี่ยวเทียนเอ่ยปาก

“ใช่แล้วท่านแม่ รอให้เขาหายดีแล้วยังสามารถเล่นกับเราอีกด้วย” จวินเสี่ยวเหยียนคล้อยตาม

โม่ฉือหานได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก มองดูท่าทางที่ไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ของเด็กน้อยสองคน รู้สึกละอายใจไม่สิ้นสุด

หากพวกเขารู้ว่า ตนเองเคยทำเรื่องเช่นนั้นกับท่านแม่ของพวกเขามาก่อน ไม่รู้ว่ายังจะพูดเช่นนี้อยู่อีกหรือไม่

“ตกลง แม่จะทำอย่างสุดความสามารถ” หยุนถิงพูดจบ ก็อุ้มเด็กเดินตรงไปทางลานหลัง

โม่ฉือหานก้าวเท้าเดินตามไป จวินหย่วนโยวมองดูครู่หนึ่ง ให้ซูหลินกับเยว่เอ๋อร์พาเด็กสองคนไปพักผ่อน ตัวเองก็ตามไปเช่นกัน เขาไม่ไว้ใจโม่ฉือหานหรอก ถ้าหากเขามาหาเรื่องล่ะ

หยุนถิงกลับไปที่เรือนไผ่ อุ้มเด็กเข้าไปในห้องผ่าตัด และหยิบอุปกรณ์ทางการแพทย์ออกมาตรวจให้เด็กทันที

และกู้จิ่วเยวียนก็ย้ายจากเตียงผ่าตัดเข้าไปในห้องนั่งเล่นด้านในแล้ว เริ่นเซวียนเอ๋อร์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็เดินออกมาทันที ทันทีที่เห็นหยุนถิงอุ้มเด็กสองคนเข้ามา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“หยุนถิง เด็กคนนี้คงจะไม่ใช่ลูกของเจ้ากับจวินหย่วนโยวใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ เขาเป็นลูกชายของโม่ฉือหาน!” หยุนถิงตอบ

“อะไรนะ เจ้าถึงกับช่วยรักษาลูกชายของโม่ฉือหาน เจ้าลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เขาทำให้เจ้าอับอายอย่างไร?” เริ่นเซวียนเอ๋อร์ถามขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ

เพราะกลัวรบกวนการพักผ่อนของกู้จิ่วเยวียน ดังนั้นจึงไม่ได้ส่งคนเฝ้ารักษาการณ์ที่เรือนไผ่ โม่ฉือหานที่เดินมาถึงหน้าประตูได้ยินคำพูดของเริ่นเซวียนเอ๋อร์เข้าพอดี

เท้าที่ยกขึ้นมาของเขาค้างอยู่กลางอากาศ อยากจะรู้คำตอบของหยุนถิงเช่นกัน

“บุญคุณความแค้นระหว่างผู้ใหญ่เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ ตอนนี้ลูกของเขามีความผิดปกติ คนอื่นๆไม่สามารถรักษาได้ ในเมื่อมาขอร้องข้า ข้าย่อมไม่สามารถนั่งดูเฉยๆได้อยู่แล้ว

ตอนนั้นเขาปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้น มันเกินไปจริงๆ แต่ข้าก็ไม่ใช่คนที่ยอมอะไรง่ายๆ ข้าก็แก้แค้นไปแล้ว ดังนั้นระหว่างข้ากับเขาไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว

ชีวิตหนึ่งของคนเราก็ยืนยาวได้แค่นี้ ข้าไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับความเกลียดชังในอดีตไปตลอด ตอนนี้ข้ามีท่านพี่ที่รักและทะนุถนอมข้า ยังมีลูกสองคน ข้าพอใจมากแล้ว” ขณะที่ตอบ หยุนถิงก็ตรวจรักษาให้เจ้าเด็กน้อยไปด้วยทันที

“ที่พูดมาก็ถูก เอาแต่ใช้ชีวิตอยู่ในความโกรธแค้นและความเจ็บปวดในอดีตมันเสียเวลาชีวิตจริงๆ เจ้าเป็นคนที่เปิดใจได้กว้างจริงๆ” เริ่นเซวียนเอ๋อร์กล่าวด้วยความนับถือ

“มีลูกแล้วเจ้าก็จะพบว่า เรื่องอื่นๆไม่มีอะไรสำคัญเลย กำลังกายกำลังใจทั้งหมดของเจ้าจะไปอยู่ที่ลูก ไม่มีเวลาและพลังไปคิดเรื่องอื่นเลยด้วยซ้ำ” หยุนถิงกล่าว