บทที่181 กระหม่อมเสนอแนะคุณหนูหยุนเป็นผู้ได้ที่หนึ่งของการแข่งขันในรอบแรก

โม่ฉือหานโมโหเป็นอย่างยิ่ง "นี่ไม่ใช่ห้องครัวบ้านเจ้า ไม่อาจปล่อยให้เจ้าบังอาจได้เช่นนี้"

"คำพูดนี้ของหลีอ๋องไม่ถูก ห้องครัวของจวนซื่อจื่อดีกว่านี้ตั้งเยอะเลย" หยุนถิงกล่าวอย่างดูถูก

"ฮูหยินของข้าไม่ได้ละเมิดกฎ เกรงว่าคงเป็นเพราะหลีอ๋องอิจฉาที่ข้าได้กินขนมดอกท้อที่ฮูหยินข้าทำ จึงรู้สึกเจ็บใจ" จวินหย่วนโยวตอบกลับอย่างดุดัน

“ข้าไม่อยากกินของที่หยุนถิงทำซะหน่อย” โม่ฉือหานตะโกนด้วยความโกรธ

"เช่นนี้ก็ดีที่สุดแล้ว" หยุนถิงไม่ได้รู้สึกโกรธสักนิดเลย กลับไปตักน้ำแกงดอกท้อและเหล้าดอกท้อมาอีกชาม

นางไม่ได้ให้จวินหย่วนโยวกินเอง แต่เป็นคนป้อนให้เขา จวินหย่วนโยวมองดูสีหน้าที่ผิดหวัง อิจฉา และใจแตกสลายของผู้ชายทุกคนที่อยู่ในนี้ โดยรู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง

หยุนถิงกลับไป นำขนมดอกท้อยกไปให้หยุนหลี ตักน้ำแกงดอกท้อในหม้อใหญ่นั้นแล้วแบ่งให้กับหลิงเฟิงและคนอื่นๆ ส่วนเหล้าดอกท้อก็ให้องค์ชายสี่ไป

ทุกคนกินแล้วต่างก็ชมไม่ขาดปาก ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

"พี่ใหญ่ ฝีมือของเจ้ายอดเยี่ยมยิ่งนัก นี่เป็นขนมดอกท้อที่อร่อยที่สุดเท้าที่ข้าเคยกินมา" หยุนหลีพูดชมเชย

"พี่ใหญ่ทำได้อร่อยมาก" หยุนซูกล่าว

โม่หลานไม่มีแม้แต่เวลาพูดเลย กินหมดชิ้นหนึ่งก็จะกินอีกชิ้น แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นสีหน้าที่มืดครึ้มของพี่ชายตัวเอง จึงค่อยมอบอีกชิ้นให้พี่ชายอย่างไม่เต็มใจ

องค์ชายสี่ที่อยู่ในตำแหน่งผู้ตัดสินนั้นได้ใจยิ่งนัก คนอื่นไม่มี ให้เพียงเขาผู้เดียว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าหยุนถิงยังถือว่ามีน้ำใจอยู่เล็กน้อย

เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วดื่มไปสองคำ ก็เห็นหน้าที่มืดครึ้มของเสด็จพี่ และยิ้มอย่างเขินอาย "เสด็จพี่ เหล้าดอกท้อข้าดื่มไปแล้ว หากเจ้าไม่รังเกียจ ข้าเหลือไว้ให้เจ้าหน่อย"

จักรพรรดิเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในแผ่นดิน ปกติแล้วทั้งของกินและของดื่มก็ต้องตรวจพิษและลองกินดูก่อน จะกินของเหลือของคนอื่นได้อย่างไร

“ไม่เป็นไร เจ้าดื่มเองเถอะ” ฝ่าบาททำเสียงเชอะ

องค์ชายสี่ยกขึ้น เงยหน้าดื่มหมดเลยในทีเดียว

หยุนถิงเก็บของกินหนึ่งส่วนไว้โดยเฉพาะ และแบ่งให้กับอู่เสี่ยวหร่านและมู่ซิวหลัน

“คุณหนูหยุน ท่านเอาของกินแบ่งให้พวกข้ากินหมด จะเอาอะไรไปแข่ง?” อู่เสี่ยวหร่านพูดด้วยความเป็นห่วง

“อย่ากังวลไป ข้ามีวิธีอยู่แล้ว รีบกินตอนร้อน เย็นแล้วจะไม่อร่อย” หยุนถิงกล่าว

อู่เสี่ยวหร่านเห็นเช่นนี้ ก็รีบกินทันที "อร่อยยิ่งนัก ข้าไม่เคยกินขนมดอกท้อที่อร่อยเช่นนี้มาก่อนเลย"

คนอื่น ๆ ต่างก็อิจฉายิ่งนัก ต่างก็เริ่มเสียใจในขณะนี้ หยุนถิงอุตส่าห์ทำอาหารรสเลิศมากมายเยี่ยงนี้ แต่พวกเขากลับไม่สามารถลิ้มรสได้ ทำไมเมื่อครู่พวกเขาถึงไม่ช่วยสักหน่อยล่ะ

มู่ซิวหลันกินไปสองสามคำอย่างตื่นเต้น จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป "จบแน่ สิ่งที่ข้าทำนั้นเทียบกับของคุณหนูหยุนแล้ว แตกต่างกันราวกับฟ้ากับดินเลยทีเดียว ข้าคงเข้ารอบก่อนชิงที่หนึ่งไม่ได้แน่เลย"

หยุนถิงเหลือมองน้ำแกงดอกท้อที่มู่ซิวหลันทำ ไม่ว่าจะเป็นสีหรือความเข้มข้นต่างก็ไม่มีอะไรพิเศษ หยิบช้อนขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

“คุณหนูหยุน มันแย่มากเลยใช่หรือไม่？” มู่ซิวหลันถามด้วยน้ำเสียงที่เบา

"พูดตามตรง ธรรมดามาก หากอยากผ่านการแข่งขันรอบแรกเกรงว่าคงยากหน่อย" หยุนถิงตอบตามความเป็นจริง

มู่ซิวหลันทำหน้าผิดหวัง "แต่เดิมข้าก็ไม่เก่งเรื่องการทำอาหารอยู่แล้ว ท่านพ่อข้าต่างหากที่บอกให้ข้ามาเข้าร่วม"

หยุนถิงกำลังคิดว่าจะปลอบนางยังไง ก็เห็นไม้แกะสลักที่อยู่ข้างๆ "นี่คืออะไร？"

“ข้าแกะสลักของหลายอย่างไว้เอง และนี่คือหนึ่งในนั้นที่ข้าชอบที่สุด ดังนั้นข้าจึงพกติดตัวไว้” มู่ซิวหลันอธิบาย

หยุนถิงหยิบไม้แกะสลักขึ้นมา เป็นพระพุทธรูปองค์เล็กๆองค์หนึ่ง เขานั่งบนใบบัวขนาดใหญ่ โดยนั่งพับขาทั้งสองข้าง และมีชามเปล่าวางอยู่ตรงกลาง มือซ้ายเหยียดออกโดยไม่ได้ถืออะไร มือขวาปิดปากไว้ แต่ตรงหัวกลับมีรูเล็กๆ รูหนึ่ง