บทที่182 ห้ามใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นมากเช่นนี้อีก

สีหน้าของโม่ฉือหานมืดลงในทันที "จะได้ที่หนึ่งก็ต่อเมื่อเข้าสู่การชิงรอบสุดท้าย พึ่งแข่งไปรอบแรกก็จะตัดสินให้ได้ที่หนึ่งได้อย่างไรกัน อีกอย่างยังไม่ได้ลิ้มรสอาหารของผู้อื่นเลย เช่นนี้มันไม่ยุติธรรม"

"ปีนี้กระหม่อมอายุเจ็ดสิบหกปีแล้ว เคยลิ้มรสอาหารแสนอร่อยของทั่วแคว้นมา สิ่งที่คนอื่นทำส่วนมากก็เป็นขนมดอกท้อ โจ๊กดอกท้อ น้ำแกงดอกท้อ และเหล้าดอกท้อ ของเช่นนี้มีเต็มไปทั่ว ไม่มีอะไรแปลกใหม่ นอกจากโจ๊กน้ำแข็งดอกท้อของคุณหนูหยุนกระหม่อมยังพึ่งเคยเห็นครั้งแรก ดังนั้นจึงคู่ควรที่หนึ่งอยู่แล้ว” ท่านกัวอุทาน

คนอื่นๆ ต่างก็เห็นพ้องต้องกัน พวกเขาไม่เคยเห็นโจ๊กน้ำแข็งดอกท้อเช่นนี้มาก่อนจริง

"เสด็จพี่ แม้ว่าอันดับที่หนึ่งจะถูกตัดสินก็ต่อเมื่อรอบแข่งรอบสุดท้าย แต่หากมีที่หนึ่งในรอบการแข่งขันรอบแรกก็ไม่มีข้อขัดแย้งอะไรกัน เพียงแค่ให้รางวัลเล็กน้อยก็พอแล้ว ข้ากล้ารับรองว่าเพียงแค่โจ๊กน้ำแข็งดอกท้อต่อให้เป็นรอบแข่งรอบสุดท้ายก็ไม่มีใครสามารถทำได้แน่นอน สี่แคว้นยิ่งไม่มีเลย" องค์ชายสี่โม่ฉือเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เบา

ฝ่าบาทคิดแล้วก็รู้สึกว่าจริง หยุนถิงเป็นผู้หญิงที่ไม่ธรรมดา ทุกครั้งนางก็สามารถแก้ไขสถานการณ์ที่วิกฤตด้วยความเฉลียวฉลาดของนาง โดยเฉพาะโจ๊กน้ำแข็งดอกท้อในวันนี้ ทำให้เขาเปลี่ยนแปลงมุมมองใหม่ที่มีต่อนาง

“ฝ่าบาท พอถึงฤดูร้อนก็เสวยโจ๊กน้ำแข็งดอกท้อนี้ คงสดชื่นน่าดู” หลิ่วเฟยพูดไกล่เกลี่ย

"โจ๊กน้ำแข็งดอกท้อถูกใจข้ายิ่งนัก หยุนถิงไม่เพียงแต่ฝีมือการทำอาหารเก่งเท่านั้น ความสร้างสรรค์ก็ไม่เลวนัก เช่นนี้ก็ตัดสินให้โจ๊กน้ำแข็งดอกท้อเป็นที่หนึ่งของการแข่งขันรอบแรกนี้ มอบทองคำร้อยตำลึง” ฝ่าบาทกล่าว

“ขอบพระทัยฝ่าบาท ฝ่าบาททรงมีปรีชาญาณ” หยุนถิงรีบคารวะทันที

ว่าแล้วนางไม่ได้ใส่ใจทองคำร้อยตำลึงนี้เลย แต่สามารถทำให้โม่ฉือหานไม่สบายใจ สะใจยิ่งนัก

ว่าแล้ว สีหน้าของโม่ฉือหานเย็นชาราวกับเกล็ดน้ำแข็ง ดวงตาคู่แดงจ้องมองหยุนถิงด้วยความโกรธ อยากจะหั่นนางให้เป็นชิ้นๆ ผู้หญิงคนนี้น่าเกลียดยิ่งนัก

กงกงคนนหนึ่งยกแท่งทองคำสองแท่งมา หยุนถิงถือแท่งทองคำเอาไว้ เดินกลับไปอย่างได้ใจ

เมื่อเห็นว่าหยุนถิงได้ที่หนึ่ง มู่ซิวหลันและอู่เสี่ยวหร่านต่างก็ดีใจยิ่งนัก เหมือนตื่นเต้นกว่าที่พวกเขาผ่านการแข่งขันรอบแรกด้วยซ้ำ

“คุณหนูหยุน ท่านชั่งเก่งยิ่งนัก” มู่ซิวหลันพูดอย่างตื่นเต้น

"ใช่ ฝีมือการทำอาหารของคุณหนูหยุนนั้นเรียกได้ว่าไม่เคยมีมาก่อนในอดีตและจะไม่มีอีกในในอนาคตอย่างแน่นอน" อู่เสี่ยวหร่านก็นับถือยิ่งนัก

"เรื่องธรรมดา แล้วเจ้าทำอะไรไป？" หยุนถิงมองไปที่อู่เสี่ยวหร่าน

“ที่ข้าทำคือเหล้าดอกท้อ แต่เดิมอยากให้ท่านช่วยข้าดูหน่อย แต่ก็กลัวว่าจะรบกวนท่าน” ”อู่เสี่ยวหร่านพูดอย่างเขินอาย

“ไม่ต้องเกรงใจ มา ข้าดูหน่อย”

อู่เสี่ยวหร่านรีบนำไหสุราออกมาแล้วเปิดฝาทันที

หยุนถิงเข้าใกล้แล้วดม กลิ่นจางไปหน่อย หยิบชามสะอาดจากโต๊ะข้างๆมาหนึ่งชาม ให้อู่เสี่ยวหร่านเทออกมานิดหน่อย หยุนถิงชิมดู

“คุณหนูหยุน ท่านรู้สึกเป็นอย่างไร？” อู่เสี่ยวหร่านถามด้วยความตื่นเต้น

"รสชาติจางไปหน่อย ปกติทุกคนทำเหล้าดอกท้อก็เป็นแบบนี้หรือ?" หยุนถิงมองมา

อู่เสี่ยวหร่านพยักหน้า "ข้าก็ทำตามวิธีทั่วไป ปกติแล้วเหล้าดอกท้อก็ต้องใช้เวลาดองอย่างน้อยสองหรือสามปีถึงจะอร่อย อันนี้ของข้าเทียบไม่ได้อยู่แล้ว"

หลักๆแล้วเหล้าต้องผ่านการหมัก อู่เสี่ยวหร่านใช้ความพยายามมากเช่นนี้ก็มีเพียงรสชาติของจางๆของดอกท้อเท่านั้น บอกว่าเป็นเหล้า บอกว่าเป็นน้ำที่มีกลิ่นเหล้าหน่อยดีกว่า

หยุนถิงหลับตาลง และเข้าไปในมิติทันที หาผงยาเพื่อเร่งการหมัก เพียงชั่วพริบตา เมื่อนางลืมตาขึ้นมาอีกที ในมือก็มีขวดยาหนึ่งขวดแล้ว

"ลองนี่ดูสิ" หยุนถิงเปิดฝา เทผงยาขวดนั้นลงไปแล้วปิดฝา

“อย่าเพิ่งเปิด เดี๋ยวถึงแล้วเจ้าค่อยเปิด” หยุนถิงกล่าว

แม้จะไม่รู้ว่าหยุนถิงเทอะไรลงไป แต่อู่เสี่ยวหร่านก็เชื่อนางอย่างอธิบายไม่ถูก "อืม"

"พ่อหนุ่มสู้ๆนะ" หยุนถิงยิ้มจางๆให้เขา แล้วเดินจากไป