บทที่24 เขาแค่กำลังทดลองใจข้า

จวินหย่วนโยวไม่ได้เดินเข้าไป แต่กลับหลังหันเดินออกไปแทน

หยุนถิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็ทาครีมถอนพิษไปบนใบหน้า เพิ่งเดินออกมา ก็เหลือบไปเห็นหยกที่วางอยู่บนโต๊ะ

“นี่เป็นของซื่อจื่อสินะ” หยุนถิงหยิบขึ้นมาแล้วเดินออกไป เยว่เอ๋อร์ก็รีบตามออกไป

ห้องรับแขก

ตอนที่หยุนถิงมาถึง จวินหย่วนโยวก็นั่งลงกับที่แล้ว

วันนี้จวินหย่วนโยวใส่ชุดเสื้อคลุมลายงูสีดำ ที่มีลวดลายใบไผ่หรูหราที่แขนเสื้อและเข็มขัดสีเดียวกันรอบเอวของเขา บุคลิกสง่างามและโดดเด่นเกินใคร

จอนแหลมคม คิ้วดำขลับ จมูกเป็นสัน ริมฝีปากคมกริบ โครงหน้างดงามดุจดั่งงานศิลปะที่ได้รับการแกะสลักจากช่างศิลป์ระดับโลก

เย็นชา หล่อเหลา สมบูรณ์แบบจนไร้ที่ติ

หยุนถิงเหม่อมอง แค่เห็นใบหน้านี้ นางก็ไม่รู้สึกเสียเปรียบที่แต่งงานกับจวินหย่วนโยวแล้ว หล่อจริงๆ

“เข้ามานั่งสิ” จวินหย่วนโยวพูดขึ้น

หน้าประตูมีหญิงสาวสวมกระโปรงสีม่วงอ่อนเดินเข้ามา นางไม่มีเครื่องประดับตกแต่งตามร่างกาย เรียบง่ายธรรมดา มีพู่สีม่วงสอดเป็นเส้นทแยงมุมในปอยผมของนาง ดูเรียบง่ายแต่ก็ไม่ดูไร้มารยาท

ใบหน้าดำคล้ำมองไม่เห็นใบหน้า มีเพียงดวงตายาวคู่นั้นที่เปล่งประกาย ใสแจ๋ว ดุจดั่งดวงดาวบนท้องฟ้า ระยิบระยับน่ามอง ทำเอาคนไม่อาจละสายตาหนีออกไปได้

“ขอบพระคุณซื่อจื่อ” หยุนถิงเดินเข้าไป ยื่นหยกในมือออกไป: “ซื่อจื่อ ท่านลืมหยกไว้ในห้อง”

จวินหย่วนโยวเหลือบไปเห็นหยกในมือนาง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางไม่รู้จริงๆเหรอว่าหยกนี้หมายความถึงอะไร

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนทั่วไป เห็นหยกนี้แล้วคงจะเก็บไว้เป็นของตัวเอง

“ถ้าให้เจ้า เจ้าจะเอาไปทำอะไรต่อ?” จวินหย่วนโยวถาม

พ่อบ้านที่ยกอาหารเข้ามาก็ชะงัก อาหารร้อนๆเกือบตกลงพื้น โชคดีที่มีหลิงเฟิงไหวพริบเร็วช่วยรับเอาไว้

“พ่อบ้าน สบายดีหรือเปล่า?” หลิงเฟิงถาม

“ข้าก็อยากสบายดีอยู่หรอก” พ่อบ้านกัดฟันพูด

เขาจะสบายดีได้ยังไง ซื่อจื่อบ้าไปแล้วหรือเปล่า หยกนั่นเป็นสิ่งมีอำนาจที่ราชวงศ์ยังต้องหวาดกลัว และอยากได้มาตลอด เขาเอาให้ฮูหยินง่ายๆแบบนี้ เขาเห็นภาพหลอนแน่ๆ

หลิงเฟิงก็ได้ยินซื่อจื่อพูด สีหน้าของเขาตกตะลึงมาก

แต่เขาเป็นองครักษ์ของซื่อจื่อ หน้าที่คือทำตามคำสั่ง ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมซื่อจื่อต้องทำแบบนี้ด้วย แต่หากซื่อจื่อตัดสินใจแล้ว หลิงเฟิงก็ต้องทำตาม

หยุนถิงไม่ได้ตอบ แต่มองไปยังพ่อบ้าน: “พ่อบ้าน สีหน้าลึกลับของเจ้าหมายความว่ายังไง?”

พ่อบ้านรีบหาข้ออ้าง: “ฮูหยิน ข้าน้อยท้องเสียน่ะ ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นให้ข้ารักษาไหม?” หยุนถิงพูด

“ข้าน้อยไม่กล้ารบกวนฮูหยินหรอก ข้าน้อยกินยาแล้ว หมอบอกว่าอีกสองวันก็หายดีแล้ว” พ่อบ้านยิ้มแห้ง

“งั้นก็ดี พ่อบ้านอายุเยอะแล้ว จะต้องดูแลตัวเองนะ” หยุนถิงพูด แล้วหยิบหยกขึ้นมา: “ซื่อจื่อจะให้ข้าเหรอ?”

“อืม” จวินหย่วนโยวพยักหน้า

พ่อบ้านทำหน้าหมดอาลัยตายอยาก ตายแล้ว ซื่อจื่อหลงเสน่ห์ฮูหยินเข้าแล้วสินะ

หยุนหลิงถูหยกดู ไม่ว่าจะเป็นผิว หรือลวดลายก็เป็นของชั้นดีเลยล่ะ: “หากเอาหยกนี้ไปขาย คงได้เงินไม่น้อยเลยน่ะสิ?”

จวินหย่วนโยวสีหน้าชะงัก: “มีคุณค่าพอสมควร”

“งั้นซื่อจื่อก็เก็บไว้เถอะ ถ้าวันไหนท่านกลายเป็นคนจนแล้ว ยังเอาหยกไปแลกเงินมาซื้อของกินได้” หยุนถิงยื่นหยกคืนให้เขา