บทที่25 ซื่อจื่อเป็นที่รักในหัวใจของข้า

หยุนถิงเหลือบไปมองหน้าประตู หญิงสาวชุดชมพูเดินเข้ามา กระโปรงผ้าโปร่งสีเขียวอ่อนปักด้วยดอกโบตั๋นสีแดงขนาดใหญ่ และเข็มขัดผ้าไหมด้ายทองผูกรอบเอวของนาง ทำให้รูปร่างของนางโค้งมนงดงามได้สัดส่วน

สายตามีเสน่ห์ โครงหน้าน่าหลงใหล ระหว่างคิ้วมีความเย่อหยิ่ง ในตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นกำลังมองมาที่นางอย่าเหยียดหยาม

หยุนถิงเลิกคิ้วขึ้น: “เยว่เอ๋อร์ ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงดูคุ้นหน้าจัง?”

“คุณหนู นางคือนางงามลั่วที่หลีอ๋องรักที่สุดเจ้าค่ะ” เยว่เอ๋อร์ตอบเสียงเบา

“โลกนี้ช่างกลมจริงๆเลยนะ” หยุนถิงกวาดตามอง

นางงามลั่วเดินเข้ามาด้วยความโกรธ: “หน้าตาขี้เหร่ ไม่คู่ควรกับการใช้ของแพงหรอกนะ เจ้ายังมีหน้ามาใช้อีก!”

เมื่อคืนนางงามลั่วไม่ได้ปรนนิบัติหลีอ๋อง โดนหลีอ๋องด่าจนไม่มีชิ้นดี กลางคืนดึกดื่นก็กลับห้องตัวเองอย่างหดหู่ ในวันที่สองก็โดนข้ารับใช้ทั้งจวนหลีอ๋องนินทา หัวเราะเยาะนาง

นางงามลั่วโกรธมากอยู่แล้ว พอเห็นหยุนถิงก็เข้ามาระบายความโกรธทันที

เมื่อคืนนางงามลั่วไม่ได้ออกมา จึงไม่ได้ยินเรื่องที่จวินซื่อจื่อปกป้องหยุนถิง แล้วสั่งสอนองค์ชายสี่ ไม่งั้นตอนนี้นางคงไม่กล้าทำแบบนี้

หยุนถิงไม่โกรธ แล้วมองไปที่นาง: “ข้าก็ต้องมีหน้าอยู่แล้วสิ หรือจะให้เหมือนกับเจ้า คอยเฝ้าผู้ชาย ตอนผู้ชายรักก็บอกว่าเจ้าเป็นที่รักในใจ พอไม่รักเจ้าแล้ว เจ้าก็เป็นได้แค่ขยะ ขนาดถือรองเท้ายังไม่คู่ควรเลย ดูท่าทางเจ้าโกรธขนาดนี้ หรือหลีอ๋องนกเขาไม่ขัน ก็เลยใส่อารมณ์ที่เจ้าแทน?”

พอพูดออกไป ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกันหมด

หลีอ๋องนกเขาไม่ขัน เป็นเรื่องจริงเหรอ นี่เป็นข่าวที่อื้อฉาวที่สุดในแคว้นต้าเยียนแล้วล่ะ

นางงามลั่วถูกพูดแทงใจดำ สีหน้าก็แย่มาก: “หยุนถิง เจ้ากล้าแช่งหลีอ๋องนกเขาไม่ขันงั้นเหรอ รอข้ากลับไปบอกหลีอ๋อง ให้หลีอ๋องมาจัดการเจ้า”

“เหอะ ข้ากลัวจังเลย เจ้ารีบไปเลยนะ หลีอ๋องเป็นแค่เศษขี้ดินในสายตาข้าเท่านั้น ข้าจะกลัวเขางั้นเหรอ ทุกคนต่างก็รู้ว่าเจ้าเป็นสาวที่หลีอ๋องรักที่สุด หากผู้หญิงโกรธขนาดนี้มักจะเกิดจากการที่ไม่พอใจกับความอยาก หลีอ๋องไม่ได้สนองความอยากของเจ้าเหรอ หรือเขาไม่ได้รักเจ้าแล้ว?” หยุนถิงตั้งใจถาม

สีหน้าของนางงามลั่วก็แย่ลงกว่าเดิม มองค้อนอย่างโกรธแค้น: “ยัยผู้หญิงขี้เหร่ ยังไงข้าก็เป็นผู้หญิงที่หลีอ๋องรัก และในคืนที่เจ้าแต่งงานกับหลีอ๋องก็รังเกียจจนไม่แตะต้องเจ้า เจ้าก็เป็นแค่ผู้หญิงที่หลีอ๋องทิ้งไปก็เท่านั้น

ตอนนี้ขึ้นเตียงของซื่อจื่อได้ เจ้าคิดว่าจะได้เป็นหงส์เลยหรือไง อย่าฝันไปหน่อยเลย ซื่อจื่อมีฐานะตำแหน่งที่ส่งสูงแต่ก็เป็นแค่คนป่วยออดแอด ชีวิตสั้น หมอมีชื่อเสียงก็ยังรักษาไม่ได้ ข้าว่าเขาคงจะมีชีวิตไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ไม่แน่อาจจะตายพรุ่งนี้เลยก็ได้” นางงามลั่วกัดฟันพูด

หยุนถิงสีหน้าเย็นชา สายตากวาดมองไปอย่างแหลมคม ยื่นมือไปตบใบหน้าซ้ายขวาของนางงามลั่วอย่างแรง

“กรี๊ด!” นางงามลั่วกรีดร้อง เจ็บแก้มสองข้างมาก: “หยุนถิง เจ้ากล้าตบข้างั้นเหรอ!”

“เจ้าด่าว่าข้ายังไงก็ได้ แต่หากเจ้าไม่เคารพซื่อจื่อ ข้ายอมไม่ได้เด็ดขาด ตอนนี้ซื่อจื่อเป็นสามีของข้า เป็นฟ้าของข้า เป็นที่รักในดวงใจของข้า ข้าจะไม่ยอมให้คนอื่นมาดูถูกเหยียดหยามเขาได้” หยุนถิงตะคอกอย่างโมโห

ตั้งแต่ที่นางงามลั่วแต่งเข้าจวนหลีอ๋อง ก็ได้รับความรักมาตลอด ไม่เคยน้อยใจหรือถูกรังแกขนาดนี้มาก่อน

“ยัยขี้เหร่ เจ้ากล้าตบข้างั้นเรอะ ข้าจะฆ่าเจ้า!” นางงามลั่วกระโจนเข้าไป

แต่ไม่รอนางเข้าใกล้หยุนถิง ก็ถูกหยุนถิงเตะออกไปไกล นางกระเด็นไปชนกันชั้นวางสินค้า ล้มลงพื้นอย่างแรง ของบนชั้นสินค้าก็ตกลงมาหมด และตกลงบนตัวของนางงามลั่วอย่างแรง