บทที่26 สวยแต่รูป จูบไม่หอม

ทุกคนมองดูหยุนถิงกับเยว่เอ๋อร์ออกไป ต่างก็อิจฉาไม่ไหว

“จวินซื่อจื่อมีเงินเยอะจริงๆ ให้เงินหยุนถิงมาเยอะขนาดนั้น เมื่อกี้ข้าเห็นเงินทุกใบเป็นหนึ่งหมื่นตำลึงทั้งหมดเลย น่าจะมีเป็นแสนได้” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างอิจฉา

“ซื่อจื่อรักหยุนถิงมาก แต่งงานกันแค่วันเดียวก็ดีกับนางขนาดนี้ ถึงแม้นางจะเป็นแค่อนุภรรยา แต่ก็ดีกว่าภรรยาเอกาก ถึงจะเป็นซื่อจื่อเฟยก็ไม่ได้รับความรักขนาดนี้หรอก”

“ทำไมข้าถึงโชคดีเหมือนนางบ้างนะ สามีที่มีเงินขนาดนี้ ข้าก็อยากได้เหมือนกัน”

“จวินซื่อจื่อไม่ใช่คนทั่วไปที่จะคุมได้นะ ข้าอิจฉาข้ารับใช้คนนั้นมากกว่า คุณหนูแบบนี้ส่งให้ข้าสักโหลเถอะ”

“สินค้าที่แพงที่สุดในร้านก็มีราคาตั้งห้าพันกว่าตำลึง หยุนถิงกลับซื้อแล้วให้ข้ารับใช้โดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ รวยจริงๆ ข้าอยากไปเป็นข้ารับใช้ของนางจริงๆ”

ทุกคนต่างก็รู้แล้วว่าจวินซื่อจื่อรักนางมากแค่ไหน แค่หยุนถิงให้ของขวัญทุกคน ก็สร้างฐานคนติดตามที่ชื่นชอบนางได้ไม่น้อยแล้ว ทุกคนต่างก็ปรับเปลียนทัศนคติที่มีต่อนางกันหมด

นางงามลั่วที่นั่งโกรธอยู่บนพื้นจนสีหน้าซีดเซียว มองดูทุกคนเอ่ยชมหยุนถิงไม่หยุด ต่างก็อิจฉาจวินซื่อจื่อที่รักนาง พอนึกถึงหลีอ๋องที่เอาแต่ด่าและเหยียดหยามตัวเอง นางงามลั่วก็โกรธจนเป็นลม

ออกจากร้านเครื่องสำอาง เยว่เอ๋อร์ก็มองคุณหนูอย่างนับถือ: “คุณหนูเก่งมากเลย หล่อมาก นางงามลั่วสมควรแล้วเจ้าค่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ต่อไปมีแต่ข้ารังแกคนอื่น เจ้าต้องจำไว้นะ ถ้าใครรังแกเจ้า ก็โต้กลับไปเลย โต้ให้สุด ถึงฟ้าจะถล่มก็ยังมีซื่อจื่อคอยแบกไว้” หยุนถิงพูดอย่างสะใจ

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะคุณหนู แต่นางงามลั่วกลับไปจะต้องฟ้องหลีอ๋องแน่ พวกเราจะเป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?” เยว่เอ๋อร์พูดอย่างกังวล

“กลัวอะไร ข้าไม่กลัวว่าจะวุ่นวายหรอกนะ ทหารมาใช้ขุนพลต้านรับ ไป! ไปใช้เงินต่อ” หยุนถิงพาเยว่เอ๋อร์เดินเที่ยวต่อ

เรื่องที่หยุนถิงสั่งสอนนางงามลั่วก็แพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว เกิดประเด็นร้อนทั้งเมือง

เพราะยังไงการจะบอกว่าหลีอ๋องนกเขาไม่ขัน ทั้งเมืองคงมีแต่หยุนถิงคนเดียว ไม่รู้ว่านางพูดจริง หรือเกาะซื่อจื่อได้แล้วตั้งใจใส่ร้ายหลีอ๋องกันแน่

พวกชาวบ้านต่างก็สนใจประเด็นที่หลีอ๋องนกเขาไม่ขัน ทั้งเมืองต่างพากันพูดเรื่องนี้กัน และแพร่ไปถึงจวนซื่อจื่ออย่างรวดเร็ว

จวินหย่วนโยวเพิ่งทำงานเสร็จ ได้ยินข้ารับใช้มารายงาน เล่าเรื่องที่หยุนถิงสั่งสอนนางงามลั่วในร้านเครื่องสำอาง

นึกถึงท่าทางที่แผลงฤทธิ์ของหยุนถิง จวินหย่วนโยวก็ยิ้มอย่างเอ็นดู

ผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนเม่น องค์ชายสี่ถูกนางสั่งสอนต่อหน้าทุกคน และถ้ายิ่งเป็นนางงาม และยังเป็นคนของหลีอ๋องอีก

“ซื่อจื่อ ฮูหยินสั่งสอนนางงามของหลีอ๋อง เกรงว่าหลีอ๋องคงจะไม่ยอมง่ายๆ จะส่งคนไปปกป้องฮูหยินไหมขอรับ?” หลิงเฟิงถาม

“เจ้าไปปกป้องนาง ถ้ามีคนคิดทำร้ายนาง ไม่ต้องคิดมาก ฆ่าได้ทันที ถ้าไม่มี นางสั่งสอนคนจนเหนื่อยแล้ว เจ้าค่อยช่วยนาง” จวินหย่วนโยวสั่ง

หลิงเฟิงกระตุกมุมปาก เป็นครั้งแรกที่ซื่อจื่อให้องครักษ์ประจำกายไปปกป้องฮูหยิน

แต่สำหรับคำสั่งของซื่อจื่อแล้ว หลิงเฟิงพร้อมทำตามเสมอ: “ขอรับ”

พ่อบ้านเข้ามาได้ยินที่พวกเขาพูดกันพอดี ในใจก็อดไม่ไหวจนต้องบ่น ฮูหยินเป็นแบบนั้นใครจะกล้ารังแกนาง ซื่อจื่อกลับส่งหลิงเฟิงไปปกป้อง ให้ความสำคัญกับฮูหยินมากเกินไปแล้ว ตอนนี้พ่อบ้านสาบานในใจว่า จะไม่ล่วงเกินฮูหยินเด็ดขาด

“มีอะไรเหรอ?” จวินหย่วนโยวมองไป

พ่อบ้านรีบทำความเคารพ: “ซื่อจื่อ ด้านนอกมีคนส่งของขวัญมาให้ บอกว่าฮูหยินให้พวกเขาส่งมา ข้าน้อยอยากมาถามว่าจะเอาของพวกนั้นไว้ที่ไหน?”

“เอาเข้ามาสิ รอฮูหยินกลับมาแล้วให้นางจัดการเอง”

“ขอรับ”

……