บทที่442 เจ้าอย่าใส่ร้ายป้ายสีท่านอ๋อง

ทหารบางคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับโม่หลานและอีกสองคน สอบถามด้วยความเป็นห่วงทันที

โม่หลานรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก "ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงพวกข้า พวกข้าสามคนนะซวยมากเลย ที่นี่ไม่สะดวกที่จะพูดคุยกัน ทุกคนรีบจากไปกับพวกข้า มิฉะนั้นเป่ยหมิงฉี่คงไม่มีวันปล่อยให้พวกเจ้าได้จากไปอย่างมีชีวิตอยู่แน่นอน"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ ต่างก็ทำหน้าจริงจัง

“คุณหนูโม่ ท่านอย่าปล่อยข่าวลือเขย่าขวัญพวกข้า พวกข้ามาที่นี่ก็เพื่อมาเจรจาสันติภาพกับหลีอ๋อง เป่ยหมิงไท่จื่อต่างหากที่เชิญพวกข้ามา” ทหารคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

“เจ้าโง่หรือ ไม่เคยได้ยินคำว่ากลเล่นจับมาก่อนหรือ ในฐานะรองนายพลถูกเป่ยหมิงฉี่จับมา หลีอ๋องก็ยังเพิกเฉยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ปล่อยให้พวกข้าสามคนตามยถากรรมเอง พวกเจ้าเป็นเพียงทหารธรรมดา โม่ฉือหานยิ่งไม่สนว่าพวกเจ้าจะเป็นหรือตาย บางทีตอนนี้เขาอาจวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปเองแล้วก็ได้ พวกเจ้าไม่ไปข้าจะไปแล้ว รีบหนีไปโดยเร็วก่อนที่เป่ยหมิงฉี่ยังไม่ทันสังเกตเห็น ”โม่หลานทำหน้ากังวล ดึงหยุนเสี่ยวลิ่วกับเสี่ยวอันจื่อไว้แล้ววิ่งหนีออกไปจากประตูด้านข้าง

เมื่อทหารคนหนึ่งเห็นเช่นนี้ ก็รีบตามไปทันที "คุณหนูโม่พูดถูก ชีวิตเป็นของตัวเอง"

คนอื่นๆ ต่างก็หวาดกลัวและตื่นตระหนกกันในทันที เพราะไม่มีใครไม่กลัวตาย ดังนั้นต่างก็หนีตามไปกันหมด

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่โม่หลานกับเป่ยหมิงฉี่ปรึกษาตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว จงใจปล่อยให้ผู้ที่เฝ้าไว้หนีไป เพื่อให้พวกเขามีโอกาสหนี

เป่ยหมิงฉี่ต้องการเพียงโม่ฉือหาน และโม่หลานก็ไม่อยากทำร้ายผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องด้วย ดังนั้นจึงพาพวกเขาไป

เมื่อโม่หลานและคนอื่นๆ กลับมาถึงที่กองทัพนอกเมือง คนอื่น ๆ ก็รวมเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

มีเพียงเหลยถิงเท่านั้นที่มองพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "ท่านอ๋องล่ะ？"

วันนี้หลีอ๋องพาคนไปเจรจาสันติภาพที่จวนไท่จื่อ และให้เหลยถิงอยู่ปกป้องที่นี่ เหลยถิงเป็นทหารที่เชื่อได้ของเขา มอบหมายให้เหลยถิงเท่านั้นถึงจะเชื่อใจได้

โม่หลานชำเลืองมองเหลยถิง "ทำไมฟังจากคำพูดที่เจ้าพูดแล้ว เหมือนไม่อยากให้พวกข้ากลับมา? ไม่แปลกใจเลยที่พวกข้าสามคนถูกจับไปนานขนาดนั้นก็ไม่ส่งคนมาช่วย ที่แท้แล้วเป็นหลีอ๋องนั่นเองที่ไม่อยากช่วยพวกข้า?”

"เจ้าอย่าใส่ร้ายป้ายสีท่านอ๋อง ท่านอ๋องไม่ได้ไม่สนพวกเจ้า วันนี้ท่านอ๋องพาคนไปทำการเจรจาสันติภาพแล้ว" เหลยถิงโต้กลับ

"ถ้าอย่างนั้นพวกข้าก็กลับมาแล้ว ทำไมท่านอ๋องของเจ้ายังไม่กลับมา หรือว่าไปซ่องโสเภณีในระหว่างทางแล้ว？"

“หากเจ้ายังพูดเหลวไหลอีก ก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ” เหลยถิงพูดอย่างสีหน้าเย็นชา

“มาสิ ข้าไม่กลัวเจ้า” โม่หลานพูดขณะที่กำลังจะยกดาบขึ้น

คนอื่นก็รีบห้ามปราม แน่นอนว่าจะปล่อยให้พวกเขาตีกันขึ้นมาจริงไม่ได้

เหลยถิงโมโหยิ่งนัก จับคนหนึ่งคนที่ไปเจรจาสันติภาพกับท่านอ๋องในวันนี้แล้วถาม คนคนนั้นไม่กล้าปิดบังและรีบบอกเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นออกมาทันที

เหลยถิงโกรธมากจนผลักชายคนนั้นออกไป "ไอ้ห่าเอ๊ย หากท่านอ๋องเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปอย่างแน่นอน!"

“เจ้าพูดแบบนี้ข้าไม่ชอบฟังยิ่งนัก ความปลอดภัยของท่านอ๋องเจ้าเป็นสิ่งสำคัญ แล้วความปลอดภัยของทหารไม่สำคัญเลยหรือ ชีวิตของพวกเขาก็ไม่ใช่ชีวิตหรือ!” โม่หลานพูดอย่างเหยียดหยาม

เมื่อหยุนเสี่ยวลิ่วเห็นว่าเหลยถิงกำลังจะชักดาบออกมา ก็รีบพูดทันทีว่า "เจ้ามีเวลามาเถียงกับพี่โม่หลานและคนอื่นๆ ยังไม่ดีกว่าคิดดูว่าจะไปช่วยคนที่จวนไท่จื่ออย่างไร!"

“รอข้ากลับมาค่อยมาจัดการพวกเจ้า!” เหลยถิงตะโกนด้วยความโกรธ และเรียกทหารที่ติดตามหลีอ๋องโจมตีเข้าไปในเมืองหลวงของแคว้นเป่ยลี่ทันที

“ข้าจะรอ!” โม่หลานพูดอย่างเหยียดหยาม

ทหารคนอื่นก็รู้สึกซาบซึ้งโม่หลานในทันที ในสายตาของหลีอ๋องการเสียสละก็ถือเป็นสิ่งที่สมควรอยู่แล้ว แม้ว่าทุกคนจะฝ่าอันตรายมากับเขา แต่กลับไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อนเลย คำพูดของโม่หลานในขณะนี้พูดได้ถูกใจทุกคนยิ่งนัก และทำให้นางมีกลุมแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาในทันที