บทที่443 ไม่หาเหาใส่หัวก็จะไม่ตาย

และเป็นเพราะตั้งแต่นั้นมา นิสัยของฮูหยินหานกั๋วก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ฮูหยินท่านก่อนผู้ที่อ่อนโยนและสง่างามนั้นกลับกลายเป็นคนที่ใจดำและโหดร้าย กับซื่อจื่อก็ยิ่งปฏิบัติทุบตีและดุด่าทุกวัน และทรมานซื่อจื่อด้วยวิธีต่างๆ ทุกวัน

สุดท้ายอนุภรรยาคนนั้นก็ถูกฮูหยินหานกั๋วลงโทษในข้อหาคบชู้ แม้แต่หานกั๋วโหวก็ป่วยหนักเป็นอัมพาตไป และอยู่ในอาการโคม่าไปตลอดชีวิต ทั้งจวนหานกั๋วล้วนอยู่ในการควบคุมของฮูหยินหานกั๋ว

แม้จะถูกทรมานตายทั้งเป็น แต่ซื่อจื่อก็ไม่เคยขัดขืนและหลบหนี เพราะเขารู้สึกโทษตัวเองและละอายใจต่อฮูหยินหานกั๋วมาโดยตลอด กล่าวได้ว่าชีวิตในปีนั้นของซื่อจื่อนั้นตายทั้งเป็น

และเป็นเพราะตั้งแต่ปีนั้น ซื่อจื่อก็มีปมในใจต่อผู้หญิง ภายนอกรู้เพียงว่าซื่อจื่อรังเกียจผู้หญิงผู้หญิง แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ซื่อจื่อในตอนเด็กๆนั้นถูกฮูหยินหานกั๋วทุกข์ทรมานจนคนไม่เหมือนคน ผีไม่เหมือนผี เจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

ต่อมาตอนพ่อบ้านไปรับซื่อจื่อ และสภาพที่ซูบผอมเช่นนั้นของซื่อจื่อ ก็ส่งสารและน้ำตาไหลในทันที และถามว่าเกิดอะไรขึ้น ซื่อจื่อก็ไม่พูด บอกเพียงคำหนึ่งว่าไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป

พ่อบ้านพาซื่อจื่อกลับมา และช่วยเขาปรับสภาพร่างกายให้เป็นพิเศษ จากนั้นก็จึงค่อยพบว่าซื่อจื่อถูกวางยาพิษร้ายแรง จากนั้นก็ให้เหล่าองครักษ์ลับไปหาหมอยมบาล โดยบอกว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็จะช่วยแม่ทัพรักษาสายเลือดนี้ไว้ให้ได้

ซื่อจื่อเฟยท่านไม่รู้ ตอนที่ซื่อจื่อกลับมานั้น แม้ว่าข้าจะมีอายุเพียงหกขวบ แต่ข้าเห็นซื่อจื่อเหมือนเด็กขอทานข้างถนน ซูบผอม หน้าเลือก ผอมอย่างกับไม้เสียบ แค่ดูก็รู้ว่าขาดสารอาหาร

ตอนข้าออกเวรกลางคืนนอกห้องของซื่อจื่อ และมักจะได้ยินเสียงร้องอันเจ็บปวดของเขาในกลางดึก แค่ฟังก็รู้สึกเจ็บยิ่งนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซื่อจื่อที่ไปเจอมาด้วยตนเองแล้ว

ข้ายังสงสัยด้วยซ้ำว่า ยาพิษในร่างกายของซื่อจื่อนั้น ฮูหยินหานกั๋วอาจเป็นคนวางให้เขาก็ได้ เพียงแค่ว่าซื่อจื่อขอบคุณสำหรับการเลี้ยงดูของนาง และยิ่งโทษตัวเองที่ทำให้นางต้องสูญเสียลูกไป ดังนั้นจึงทนเอาไว้ไม่พูด" หลงเอ้อพูดทุกสิ่งที่ตัวเองรู้ออกมาหมด

ฟังจนหยุนถิงขมวด และรู้สึกสงสารจวินหย่วนโยวยิ่งนัก

นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าจวินหย่วนโยวยังเคยผ่านเรื่องเช่นนี้มาก่อนด้วย

สำหรับเด็กอายุไม่กี่ขวบแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของเขา แต่ยังไงชามซุปหวานนั้นก็ทำจากมือเขา และคิดว่าซื่อจื่อคงจะรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต

"ถ้าอย่างนั้น พวกข้าก็ไปประเชิญหน้ากับนางดูหน่อย ขอเพียงแค่นางไม่หาเรื่องข้า ข้าก็จะไม่ทำอะไรนาง" หยุนถิงทำเสียงเชอะ

หลงเอ้อตามไปทันที วิธีการของซื่อจื่อเฟยนั้นเขารู้ดีกว่าใครอีก หวังว่าฮูหยินหานกั๋วอย่าหาเหาใส่หัว

ทันทีที่หยุนถิงและหลงเอ้อเดินเข้ามา ก็เห็นฮูหยินคนหนึ่งที่แต่งตัวหรูหรา สง่างามนั่งอยู่ในห้องโถง

อายุประมาณสี่สิบกว่า คิ้วคม ดวงตาแสนสวยนั้นยกขึ้นเล็กน้อย และกำลังมองสังเกตหยุนถิงอย่างไม่เป็นมิตรในขณะนี้ แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่เข้าหาได้ง่าย

ทันทีที่ฮูหยินหานกั๋วเห็นหยุนถิง ก็ตกตะลึงกับความงามของนางเช่นกัน

ว่ากันว่าหลังจากที่หยุนถิงฟื้นคืนรูปร่างเดิมแล้ว สวยงามอย่างน่าอัศจรรย์ งามล่มเมือง และเมื่อเห็นกับตาในตอนนี้ ในขณะที่ฮูหยินหานกั๋วอุทานก็ยิ่งมีความอิจฉามากขึ้นเล็กน้อย

แม้ว่าหยุนถิงจะสวมเพียงชุดยาวสีขาวธรรมดาๆตัวหนึ่ง โดยไม่ได้แต่งหน้าใดๆ แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความงามของนางเลย ผิวขาวดั่งหิมะ คิ้วและดวงตางดงามราวกับภาพวาด ใบหน้าละเอียดอ่อนราวกับรูปปั้น ชุดยาวพลิ้วไหวไปมาเมื่อนางเดิน บริสุทธิ์และมีเสน่ห์ ทำเอาคนหัวใจพลุ่งพล่านไปหมด

ไม่น่าแปลกใจจวินหย่วนโยวที่ป่วยกระเสาะกระแสะและร่างกายอ่อนแอนั้น กลับยอมล่วงเกินหลีอ๋อง ล่วงเกินจักรพรรดิแห่งแคว้นต้าเยียนเพื่อนาง นารีเป็นเหตุชัดๆ

"มีแขกมาบ้านหรือ นี่คือ？" หยุนถิงกล่าว

พ่อบ้านที่อยู่ข้างๆ รีบตอบว่า "ซื่อจื่อเฟย นี่คือฮูหยินหานกั๋ว เมื่อซื่อจื่อยังเด็กนั้นได้รับการดูแลจากฮูหยินหานกั๋วมาเป็นเวลาสองสามปี"

เมื่อพูดถึงประโยคสุดท้ายนั้น น้ำเสียงของพ่อบ้านก็เย็นชาลงเล็กน้อย

พ่อบ้านไม่ลืมเรื่องที่ ตอนเขาไปรับซื่อจื่อกลับมา ซื่อจื่อมักตื่นกลางดึกเพราะฝันร้าย และเป็นพ่อบ้านเองที่ไปนอนเป็นเพื่อนเขา

ทุกเที่ยงคืนที่ซื่อจื่อหลับไป พ่อบ้านก็มักจะร้องไห้คนเดียว

เขาเสียใจ เสียใจที่นำซื่อจื่อให้ฮูหยินหานกั๋วเลี้ยง เขาผิดต่อแม่ทัพและฮูหยินท่านก่อน