บทที่695 ข้าไม่วางใจเจ้า

หยุนถิงตรงไปที่ห้องหนังสือ "ท่านพี่ จิ่งไป๋ถูกคนลักพาตัวไปแล้ว!"

สีหน้าของจวินหย่วนโยวตึงเครียด "เกิดอะไรขึ้น?"

"เสี่ยวลิ่วบอกว่าระหว่างทางกลับไปที่ค่ายทหาร มีคนจงใจทำให้ม้าคลั่งและวิ่งเตลิด ฉวยโอกาสลักพาตัวจิ่งไป๋ไป!" หยุนถิงตอบ

"เจ้าใจเย็นๆก่อน ถามสถานการณ์กับหลงยีก่อน หลงยี!" จุจวินหย่วนโยวตะโกน

หลงยีปรากฏตัวทันที "จวินซื่อจื่อมีเรื่องสั่งการใดหรือขอรับ？"

"สถานการณ์ของตระกูลจิ่งตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว？" หยุนถิงถามทันที

"เรียนซื่อจื่อเฟย เมื่อสองสามวันก่อนผู้นำตระกูลจิ่งได้เสียไปอย่างกะทันหัน ท่านรองกับท่านสามของตระกูลจิ่งพยายามจะยึดอำนาจ จิ่งฮูหยินไม่อนุญาต ร่วมมือกับลูกชายและลูกสาวจัดการกับพวกเขา ตอนนี้ตระกูลจิ่งอยู่ในความโกลาหล

ข้าน้อยได้รัับข่าวมาว่า เช้าวันนี้จิ่งฮุยประสบอุบัติเหตุ และตกอยู่ในอาการโคม่า จิ่งฮูหยินได้เชิญหมอทั้งหมดไปแล้ว แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร" หลงยีตอบด้วยความเคารพ

"ดังนั้นพวกเขาจับจิ่งไป๋ไปเพื่อให้เขาสืบทอดตระกูลจิ่ง หรือต้องการฆ่าเขา?" หยุนถิงพูดอย่างกังวล

เมื่อสามปีก่อน หยุนถิงพบร่างของจิ่งไป๋ที่ในป่า ตัวเต็มไปด้วยเลือด และใกล้ตายแล้วจึงได้ช่วยเขากลับมา หยุนถิงไม่เคยถามประวัติของจิ่งไป๋มาก่อน ทว่าตอนนี้ดูท่าแล้วตระกูลจิ่งจะเป็นที่ไม่ดียิ่งนัก

“อันนี้ข้าน้อยก็พูดไม่ถูก ข้าน้อยได้ยินเพียงว่าจิ่งฮูหยินผู้นี้ใช้อำนาจบาตรใหญ่ ไม่อาจทนต่อเรื่องที่ไม่ถูกใจนางได้

ตอนนั้นจิ่งฮูหยินรู้ว่าผู้นำตระกูลจิ่งโปรดปรานสาวรับใช้จนมีลูก จึงข่มเหงทุกข์ทรมานด้วยทุกวิถีทาง ต่อมายังส่งคนไปตามฆ่านาง

เพียงแต่ว่าต่อมาจิ่งไป๋ถูกซื่อจื่อเฟยช่วยเอาไว้ บางทีอาจเป็นเพราะกลัวอำนาจของจวนซื่อจื่อ ดังนั้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้พวกเขาจจึงสงบลง

แต่ตอนนี้จิ่งฮุยลูกชายคนเดียวนี้ประสบอุบัติเหตุ จิ่งไป๋ก็เป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของผู้นำตระกูลจิ่ง คนเหล่านั้นจึงได้เล็งเป้าหมายมาที่เขา " หลงยีอธิบาย

หัวใจทั้งดวงของหยุนถิงตึงแน่น หลังจากอยู่ด้วยกันมานาน หยุนถิงเห็นจิ่งไป๋เป็นเหมือนน้องชายของตัวเองนานแล้ว

"ท่านพี่ ข้าอยากไปตระกูลจิ่ง ตอนนั้นข้าเป็นคนช่วยจิ่งไป๋กลับมาเอง ข้าจะทนเห็นเขาเป็นอะไรไปไม่ได้" หยุนถิงกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

"อืม ข้าไปกับเจ้า!" จวินหย่วนโยวพูดด้วยความกังวล

“ไม่ต้องแล้ว ร่างกายของท่านพึ่งหายดี อยู่ดูแลลูกสองคนดีกว่า ตอนนี้ตระกูลจิ่งเป็นที่ที่อันตราย และเก่งการใช้อาวุธลับ เอาลูกไปด้วยไม่ปลอดภัย ข้าเป็นห่วง!” หยุนถิงเสนอแนะ

“แต่ข้าก็เป็นห่วงเจ้า!”

“ข้าไม่เป็นไร ให้หลงเอ้อไปกับข้าก็ได้แล้ว ไม่ง่ายเลยที่ลูกๆจะได้กลับมา ท่านอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาดีๆสักหน่อย ข้าจะทำให้เสร็จโดยเร็ว!” หยุนถิงสัญญา

จวินหย่วนโยวรู้ว่าสิ่งที่หยุนถิงตัดสินใจนั้น จะไม่เปลี่ยนแปลง เขาเองก็เป็นห่วงลูกที่เดินทางอย่างเหนื่อยมาเกือบครึ่งเดือนนั้น หากไปที่ตระกูลจิ่งอีกแล้วเหนื่อยจนป่วยก็ไม่ดีแล้ว

"อืม งั้นเจ้าระวังตัวด้วย!" จวินหย่วนโยวพูดอย่างเป็นห่วง

“อย่ากังวลไปเลย ข้าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างแน่นอน” หยุนถิงเรียกหลงเอ้อมาทันที ทั้งสองขึ้นหลังม้าและจากไป

จวินหย่วนโยวรีบให้หลงซานพาองครักษ์เงามังกรครึ่งหนึ่งไปปกป้องอย่างลับ ๆ ทันที แค่สองคนจะพอได้อย่างไร

………………

ตระกูลจิ่ง

จิ่งไป๋ตื่นขึ้นด้วยความงุนงง และเห็นรอบๆที่ยุ่งเหยิงนั้น แถมยังมีเศษไม้จำนวนมาก ซึ่งดูเหมือนห้องเก็บฟืน

เขาจำได้ชัดเจนว่าตัวเองจะไปที่ค่ายทหารกับเสี่ยวลิ่ว ระหว่างทางก็มีม้าบ้าคลั้งตัวหนึ่งพุ่งออกมา จากนั้นเขาก็จำไม่ได้แล้ว ใครกันแน่ที่จับตัวเองมาขังไว้ในที่นี่?

จิ่งไป๋พยายามลองขยับดู แต่มือและเท้าถูกเชือกมัดเอาไว้ ไม่สามารถหลุดพ้นได้ เขากลัวแต่ไม่ได้ตื่นตระหนก หลายปีมานี้อยู่ข้างซื่อจื่อเฟยกับหยุนเสี่ยวลิ่ว จิ่งไป๋ก็ได้เรียนรู้ความสามารถต่างๆไปมากมาย

มือซ้ายของเขาไปกดกำลังมือที่มือขวา นั่นเป็นอาวุธลับที่คุณหนูหลีส่งให้เขา กำลังมีมีดใบเล็กๆปรากฏขึ้นทันที จิ่งไป๋ใช้ใบมีดตัดเชือกด้วยทันที