บทที่696 ยังคิดจะวิ่งหนี

เขาย่อตัวลงทันที และหยิบหมูกระตุกชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าอย่างระมัดระวัง นั่นเป็นสิ่งที่งูชอบมากที่สุด ก่อนหน้านี้ซื่อจื่อเฟยเคยฝึกเขากับเสี่ยวลิ่วควบคุมฝูงงู และทำให้พวกเขาโดยเฉพาะ

"เจ้างูน้อย รีบลองกินดู อร่อยมากเลยนะ" จิ่งไป๋โยนหมูกระตุกนั้นไป

งูน้อยอ้าปากและรับเอาไว้ กลืนมันในอึกเดียว ดูเหมือนว่ายังไม่เลว และพยักหน้าให้เสี่ยวลิ่ว

“เจ้างูน้อย เจ้างูน้อย ขอร้องละไปหาซื่อจื่อเฟยหน่อย ให้นางมาช่วยข้า รอข้าได้รับความช่วยเหลือแล้วข้าจะให้หมูกระตุกมากมายแก่เจ้า!” เสี่ยวลิ่วพูดเกลี้ยกล่อม

งูน้อยเหลือบมองเขา หันหลังกลับและคลานออกไป

จิ่งไป๋ตกตะลึง งูน้อยนี้กินของตัวเองก็จะจากไปโดยตรงเช่นนี้หรือ

เขาสามารถควบคุมฝูงงูได้ แต่หากส่งเสียงก็จะดึงดูดคนเหล่านั้นมาอย่างแน่นอน ดังนั้นจิ่งไป๋จึงไม่สามารถส่งเสียงได้

แม้ว่าเขาจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็กๆ แต่เนื่องจากสถานะที่น่าอาย จึงถูกจิ่งฮูหยินขังไว้ในลานเล็กมาโดยตลอด ไม่ให้เขากับแม่ออกไปไหน บอกว่าพวกเขาออกไปก็จะทำให้ตระกูลจิ่งขายหน้า

นี่เป็นครั้งแรกที่จิ่งไป๋เห็นตระกูลจิ่งที่แท้จริง แต่เขาไม่มีใจที่จะชื่นชม หลบหนีคนที่ลาดตระเวนอย่างระมัดระวังตามความทรงจำของเขา และกลับไปในลานที่ตัวเองกับแม่เคยอาศัยอยู่มาก่อน

ลานนั้นหญ้ารกร้าง ประตูและหน้าต่างทรุดโทรม โต๊ะและเก้าอี้ข้างในเสียไปหมด และมีใยแมงมุมขนาดใหญ่ห้อยอยู่บนหลังคา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าตั้งแต่พวกเขาจากไปก็ไม่เคยมีใครมาอยู่เลย

ในใจของจิ่งไป๋เต็มไปด้วยความเศร้า นี่คือสถานที่ที่เขาเกิด เติบโต และอาศัยอยู่กับแม่

ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว เห็นสถานที่แห่งนี้ จิ่งไป๋รู้สึกเศร้าใจ และน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างเงียบๆ

“ท่านแม่ท่านไว้ใจได้ สักวันหนึ่งข้าจะล้างแค้นให้ท่านด้วยมือของข้าเอง!” จิ่งไป๋สาบาน

ทางนี่ จิ่งฮูหยินไปที่ห้องโถง ก็เห็นท่านจิ่งรอง ท่านจิ่งสามใส่ชุดสีขาว ด้วยใบหน้าที่โกรธจัด

“ท่านรอง ท่านสามมามีเรื่องอะไรหรือ？”

“พี่สะใภ้ใหญ่ ตอนนี้พี่ใหญ่จากไปแล้ว จิ่งฮุยก็หมดสติไปยังไม่ฟื้น ต่อให้ฟื้นแล้วก็เป็นคนไร้ประโยชน์ ทั้งชีวิตนี้ก็ไม่สามารถฝึกวรยุทธได้อีกต่อไป ดังนั้นพี่สะใภ้ใหญ่ก็ควรมอบป้ายอาญาสิทธิ์ผู้นำออกมาโดยเร็วเถอะ!" ท่านจิ่งรองพุดตามตรง

"ใช่ พี่สะใภ้ใหญ่ เจ้านะเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่มีความสามารถในการดูแลตระกูลจิ่งที่ใหญ่เช่นนี้ได้หรอก!" ท่านจิ่งสามพูดคล้อยตาม

จิ่งฮูหยินโกรธจนหน้าซีดตัวสั่น "ผู้นำยังเสียไปได้ไม่ถึงเจ็ดวันเลย ท่านรองกับท่านสามก็บังคับหญิงเฒ่าอย่างข้าเช่นนี้ พวกเจ้าคิดว่าเหมาะสมหรือไม่？"

ท่านจิ่งรองกับท่านจิ่งสามทำหน้าเขินอาย เจ้ามองข้า ข้ามองเข้า สีหน้าไม่ค่อยดี

"พี่สะใภ้ใหญ่ พวกข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อตระกูลจิ่ง ตระกูลลั่วกับตระกูลสือกำลังจ้องมองตระกูลจิ่งอย่างละโมบ ตอนนี้พี่ใหญ่จากไปแล้ว จิ่งฮุยก็เกิดเรื่อง หากพวกเขาสองตระกูลร่วมมือจัดการกับตระกูลจิ่ง เช่นนั้นตระกูลจิ่งของพวกข้าก็แย่แล้ว”ท่านจิ่งรองกล่าว

"พี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่พวกข้าสองพี่น้องบังคับเจ้า ทั้งหมดก็เพื่อตระกูลจิ่ง บ้านมิอาจอยู่อย่างไร้ผู้ตัดสินได้ เรื่องนี้ตัดสินใจให้เร็ว!"ท่านจิ่งสามถอนหายใจ

“ฮุยเอ๋อร์เป็นบุตรชายคนเดียวของผู้นำ ทุกอย่างรอเขาตื่นมาแล้วค่อยทำการตัดสิน!” จิ่งฮูหยินทิ้งประโยคหนึ่งไว้แล้วจากไปโดยตรง

“พี่รอง ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี？” ท่านจิ่งสามถาม

ดวงตามืดทึบของท่านจิ่งรองมีเล่ห์เหลี่ยมแวบผ่านไป "เช่นนั้นก็ให้เวลานางอีกสองสามวัน อย่างไรก็ตามจิ่งฮุยก็เป็นคนไร้ประโยชน์อยู่แล้ว ฟื้นขึ้นมาก็ไม่หายดี ดูว่าถึงตอนนั้นนางยังจะมีข้ออ้างอะไรมาปฏิเสธที่จะมอบป้ายอาญาสิทธิ์ผู้นำ!"

“ตามที่พี่รองว่า”

จิ่งฮูหยินอดกลั้นความโกรธมานาน จากนั้นก็นึกถึงจิ่งไป๋ ไอ้ลูกของนางแพศยานั้น ทำไมเขาถึงสบายดี แต่กลับตัวเองกลับเกิดอุบัติเหตุ

จิ่งฮูหยินรู้แก่ใจว่า ร่างกายของจิ่งฮุยนั้นร้ายแรงมาก ต่อให้ฟื้นขึ้นมาก็เป็นคนนไร้ประโยชน์

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ จิ่งฮูหยินก็ตรงไปที่ห้องเก็บฟืน อยากจะสั่งสอนจิ่งไป๋สักหน่อย แต่กลับพบว่าเขาหายตัวไป

"คนล่ะ พวกเขาเฝ้ายังไง แม้แต่ลูกของนางแพศยาคนหนึ่งก็เฝ้าไว้ได้ ไปหาเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องหาให้เจอ!" จิ่งฮูหยินพูดอย่างโกรธเคือง

ผู้เฝ้าพิทักษ์ที่หน้าประตูตกใจแทบตาย รีบเรียกคนไปช่วยหา