ตอนที่ 113
บทที่ 113 คุณหนูเกาที่โอหังมีอคติ!
October 22, 2026
ใบหน้าสวยของเกาเยว่หรูดูไม่ดี มองดูเย่อู๋เทียนด้วยความนิ่งอึ้ง
ถึงได้เข้าใจ ที่แท้หมอนี่ ก็คือลูกเขยของหวงต้าไห่นี่เอง!
ยิ่งไปกว่านั้น…….
คฤหาสน์บนยอดเขา เขาเป็นคนซื้อเหรอ?
หมอนี่ เป็นใครกันแน่?
แต่เมื่อเกาเยว่หรูคิดอย่างนั้น ซุนอีหมิงพูดกับเธออย่างอึดอัดว่า: “คุณเกา ในเมื่อคุณมาหาผม งั้น เชิญคุณตามผมไปคุยกันที่บริษัทเถอะ”
หมายความว่า พวกเราอย่ารบกวนประธานเย่ที่นี่เลย
แต่เกาเยว่หรูกลับได้ยินเช่นนี้ก็ดีใจ
คาดไม่ถึง ตัวเองจะโชคดีได้คุยกับซุนอีหมิงเป็นการส่วนตัว นี่ก็แสดงให้เห็นว่า รับเหมาก่อสร้างสถาบันเจิ้นกั๋ว มีหวังอย่างแน่นอน
แต่ตอนที่เกาเยว่หรูอยากจะตามซุนอีหมิงไป ทันใดนั้นเกาเม่ยหลิงก็นั่งรถมอเตอร์ไซค์ของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดที่ประตูของจวนทะเลหมอกมา
ที่เชิงเขาเมื่อกี้นี้ เกาเยว่หรูโยนบัตรประชาชนของเกาเม่ยหลิงออกไปนอกรถในทันที เกาเม่ยหลิงนิ่งอึ้งอยู่เป็นเวลานาน
ในใจก็ไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
เธอออกจากตระกูลเกาไปสามสิบปีแล้ว คนในตระกูลเกา ไม่นึกเลยว่าก็ยังเฉยเมยต่อเธอได้ขนาดนี้
ตอนนี้ แม้แต่เด็กอย่างเกาเยว่หรู ก็ไม่ให้ความสำคัญกับเธอเลย
เกาเม่ยหลิงแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยน้อยอกน้อยใจที่เชิงเขาเมื่อกี้นี้
หวงต้าไห่เห็นเกาเม่ยหลิงน้อยอกน้อยใจไม่ได้ที่สุด ถึงได้ไล่ตามรถของเกาเยว่หรูมาก่อน และมาถึงที่คฤหาสน์ยอดเขา
ในเวลานี้ เกาเม่ยหลิงได้ลงมาจากมอเตอร์ไซค์แล้ว เผชิญหน้ากับฉากตรงหน้านี้ ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่า หวงต้าไห่คงจะบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่เชิงเขาเมื่อกี้นี้กับเย่อู๋เทียนอย่างแน่นอน
เกาเม่ยหลิงรีบเดินไปตรงหน้าของเย่อู๋เทียน ฝืนฉีกยิ้ม และพูดว่า: “เทียน แม่ออกจากบ้านแม่มาสามสิบปีแล้ว นี่ก็เห็นว่าลูกกับรั่วเชิงจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ ถึงได้ตัดสินโทรศัพท์ไปหาคุณตาของรั่วชิงเอง……เยว่หรูเธอ เธอก็ไม่ได้ทำอะไรแม่หรอก ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่แม่แต่งงานกับพ่อของลูก เยว่หรูยังไม่ได้เกิด ลูกอย่าได้ถือสาเธอเลย”
เย่อู๋เทียนนิ่งไป และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “แม่ครับ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แม่ก็ไม่ว่าอะไร ผมก็ยิ่งว่าอะไรไม่ได้หรอกครับ”
จากนั้น เย่อู๋เทียนมองไปทางหวงต้าไห่ และพูดโน้มน้าวว่า: “พ่อครับ พ่อใจเย็นๆหน่อย”
หวงต้าไห่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม ชี้ไปที่เกาเยว่หรู และพูดอย่างโกรธเคือง: “เมื่อกี้นี้หล่อนทำให้แม่ของลูกแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว!”
เย่อู๋เทียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “งั้นเดี๋ยวผมจะทำให้หล่อนร้องไห้ ระบายความโกรธให้กับแม่”
หวงต้าไห่นิ่งไป และทำอะไรไม่ถูก
ใบหน้าสวยของเกาเยว่หรูดูไม่ดีอีกครั้ง ไม่อยากที่จะถือสาเศรษฐีใหม่พวกนี้ มองไปทางซุนอีหมิง และฝืนยิ้ม: “คุณซุน พวกเราไปคุยกันที่บริษัทของคุณเถอะค่ะ นั่งรถของฉัน แบบนี้ก็จะประหยัดเวลาด้วย”
ซุนอีหมิงทำอะไรไม่ถูกไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
เกาเม่ยหลิงได้ยินว่าเกาเยว่หรูกำลังจะไป รีบจับมือของเธอไว้ และพูดขึ้นมาว่า: “เยว่หรู ป้ารู้ว่า เธอไม่เคยเจอป้ามาก่อน คุณปู่คุณยายของเธอก็ยังโกรธป้าอยู่ แต่ไม่เป็นไร ต่อไปป้าจะพยายามชดเชยให้พวกเธอ เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก ไป ถึงเวลากินข้าวแล้ว จะไปบริษัททำไม ไปนั่งในบ้านสักพัก พูดคุยกับป้าหน่อยนะ”
ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้เกาเยว่หรูรู้สึกอะไร
เกาซื่อ อสังหาริมทรัพย์ กรุ๊ป!
มูลค่าตลาดอย่างเดียวมากกว่าสองแสนล้าน!
ต้องการให้หญิงชราที่แต่งงานกับคนฆ่าสัตว์อย่างแกมาชดเชยเหรอ?
แกเป็นใครกัน?
นอกจากนี้ ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้า ซุนอีหมิงจะคุยกับตัวเองตามลำพัง!
ผู้หญิงโง่ๆอย่างแก กำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้?
ต้องการพูดคุยเรื่องครอบครัวกับตัวเอง?
แกกำลังจะทำลายเรื่องดีของฉันชัดๆ!
ซุนอีหมิงเห็นว่าเกาเม่ยหลิงในฐานะแม่ยายของเย่อู๋เทียนจะรั้งเกาเยว่หรูให้อยู่ต่อ จะพูดอะไรได้ ทำได้เพียงพยายามรักษารอยยิ้มเท่านั้น และพูดกับเกาเยว่หรูว่า: “คุณเกา งั้นพวกเราไว้นัดกันวันหลังนะ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องงาน อันที่จริงก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น จัดการเรื่องในครอบครัวก่อนต่างหากที่เป็นสิ่งสำคัญ”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ใบหน้าของเกาเยว่หรูก็ซีดเผือด
เพราะว่าเธอได้ยินคำพูดนี้ของซุนอีหมิง กลายเป็นความหมายอื่นไปโดยสิ้นเชิง
ซุนอีหมิงคุณซุน นี่คงจะหงุดหงิดแล้วแน่ๆ!
เกาเม่ยหลิงที่อยู่ข้างๆก็จับมือของเกาเยว่หรูอีกครั้งแล้วพูดว่า: “เยว่หรู ไปกันเถอะ อย่ายืนที่หน้าประตูเลย เข้าไปคุยกัน”
เกาเยว่หรูสะบัดมือของเกาเม่ยหลิงในทันที และมองเธออย่างชั่วร้าย ต่อจากนั้น พยายามที่จะรักษาท่าทีของตัวเอง มองไปทางซุนอีหมิง และฝืนยิ้มพูดว่า: “คุณซุน ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าอายแล้ว ในสายตาของฉันมีแต่งาน ไม่มีเรื่องของครอบครัวหรอกค่ะ”
ซุนอีหมิงมองไปทางเย่อู๋เทียนอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และพูดอย่างช่วยไม่ได้: “ประธานเย่ คุณว่า……”
เย่อู๋เทียนขมวดคิ้ว
พูดในใจว่าผู้หญิงอย่างเกาเยว่หรู สมองมีปัญหาหรือเปล่า?
แต่เกาเยว่หรูได้ยินว่าซุนอีหมิงเรียกเย่อู๋เทียนว่าประธานเย่ นิ่งไปเล็กน้อย ถามซุนอีหมิงอย่างคนตีสองหน้าในทันที: “คุณซุน คุณกับพี่เขยของฉัน เป็นเพื่อนสนิทกันเหรอ…….?”
ซุนอีหมิงพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ไม่กล้า ไม่กล้าหรอกครับ ผมไม่คู่ควร”
เกาเยว่หรูตกตะลึง
คำพูดนี้ หมายความว่ายังไงที่บอกว่าคุณไม่คู่ควร?
นี่คงจะอารมณ์ร้อนขึ้นมาสินะ!
ซุนอีหมิงมองไปทางเย่อู๋เทียนอีกครั้ง และพูดอย่างทำอะไรไม่ถูก: “ประธานเย่ ผมว่าผมอยู่ที่นี่ต่อไป คงจะยิ่งอยู่ยิ่งวุ่นวายอย่างแน่นอน แบบนี้ ถ้าคุณไม่มีเรื่องอื่นจะสั่งการ ผมขอตัวเองก่อนครับ”