บทที่ 114 ไอ้พี่เขยบ้านี่ เป็นใครกันแน่?

แต่ประโยคต่อมาของเกาเม่ยหลิง ก็ทำให้ใบหน้าของเกาเยว่หรูดูแย่

เกาเม่ยหลิงพูดขึ้นมาว่า: “พี่เขยของเธอตอนนี้ว่างอยู่ที่บ้าน แต่ว่าเมื่อก่อนเขาเคยทำงานในกองทัพ มีเบี้ยเลี้ยง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ฉันและลุงของเธอกำลังบริหารตลาดผักเล็กๆแห่งหนึ่ง ถือว่าเป็นเศรษฐีเงินล้านไม่ได้หรอกนะ ก็ยังพอช่วยเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านได้”

เกาเยว่หรูหายใจเข้าลึกๆ พระเจ้ารู้ว่าตอนนี้เธอหงุดหงิดมากแค่ไหน

พี่เขยว่างอยู่ที่บ้านเหรอ?

อาศัยเงินเบี้ยเลี้ยงใช้ชีวิตเหรอ?

นั่นมันเงินแค่เท่าไหร่เอง?

ยิ่งไปกว่านั้น……

อะไรเรียกว่าคุณกับหวงต้าไห่บริหารตลาดผักเล็กๆแห่งหนึ่ง?

จะหาเงินได้เท่าไหร่กันเชียว?

อ้อ พวกคุณอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งมีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งพันล้านหยวน และรายได้ครัวเรือนต่อเดือนมีเพียงไม่กี่หมื่นหยวนเท่านั้นเหรอ?

พอที่จะจ่ายค่าส่วนกลางของคฤหาสน์นี้เหรอ?

เกาเยว่หรูมองออกแล้ว

ทั้งครอบครัวของเกาเม่ยหลิง ไม่พูดความจริงเลยสักประโยคเดียว

คือกลัวว่าตัวเองจะยืมเงินกับพวกเขาหรือว่ายังไงเหรอ?

เกาเยว่หรูฝืนบังคับทำให้สภาพจิตใจสงบลง หันหน้ามองไปทางหูเสี่ยวเอ๋อซึ่งอยู่ไม่ไกล และถามอย่างอดทนว่า: “ครอบครัวของพวกคุณ เกี่ยวข้องกับตระกูลเฉียนได้ยังไง?”

เกาเม่ยหลิงนิ่งไปเล็กน้อย ชี้ไปที่คฤหาสน์หลังเล็กซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์บนยอดเขาด้วยรอยยิ้ม และพูดขึ้นมาว่า: “ตระกูลเฉียนเป็นเพื่อนบ้านของพวกเรา พวกเขาก็เพิ่งจะย้ายมาเหมือนกัน ใช่แล้ว เสี่ยวเฉียนที่กำลังชกมวยอยู่นั้น ชื่อว่าเฉียนเป่ยเฉิน เป็นลูกชายของเฉียนจิ้งคุน ก็คือลูกศิษย์ของพี่เขยเธอด้วย ครอบครัวเรากับครอบครัวพวกเขา ตอนนี้แทบจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”

เกาเยว่หรูก็ยิ่งสงสัยตัวตนของเย่อู๋เทียนเข้าไปใหญ่

ลูกชายของเฉียนจิ้งคุน……

เธอก็เคยได้ยินมาก่อน แต่ป่วยนอนติดเตียงมาตลอดทั้งปีไม่ใช่เหรอ?

ตามข่าวลือ เฉียนเป่ยเฉินเกิดมาก็สมองพิการ ตอนนี้ทำไมถึงได้แข็งแรงขนาดนี้?

แม้จะดูผอมแห้งมาก แต่รัศมีที่ชกมวยนั้น ทะเยอทะยานมากขึ้นจริงๆ เหมือนกับอาการป่วยที่ไหนกัน?

นอกจากนี้ เฉียนเป่ยเฉินทำไมถึงได้กลายเป็นลูกศิษย์ของพี่เขยไปได้?

เครื่องหมายคำถามเต็มอยู่ในหัวสมองของเกาเยว่หรู ทำให้เธอคิดยังไงก็ไม่เข้าใจจริงๆ!

เกาเม่ยหลิงเหมือนจะมองความสงสัยในใจของเกาเยว่หรูออก ก็ชี้ไปที่คฤหาสน์บนยอดเขาที่อยู่ด้านหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “คุณเฉียนจิ้งคุนเมตตาและชอบธรรม ช่วงก่อนเฉียนเป่ยเฉินลูกชายของเขาแทบจะไม่ไหวแล้ว ปรากฏว่าพี่เขยของเธอลงมือ ก็เลยช่วยชีวิตไว้ได้ เอ่อ คฤหาสน์ใหญ่หลังนี้ของพวกเรา คุณเฉียนจิ้งคุนก็เป็นคนมอบให้กับพี่เขยของเธอ”

เกาเยว่หรูแอบประหลาดใจ…….

เฉียนเป่ยเฉินผู้ป่วยสมองพิการ จะปล่อยให้พี่เขยช่วยชีวิตมาได้อย่างไร?

ทักษะทางการแพทย์นั้นน่าทึ่งมากขนาดไหน?

ต่อให้เป็นเพราะเหตุการณ์นี้ ที่ทำให้ทั้งครอบครัวของเกาเม่ยหลิงเข้ามาอยู่คฤหาสน์บนยอดเขา แต่มักจะรู้สึกว่า มีบางอย่างไม่ค่อยชอบมาพากล

ตัวอย่างเช่น พี่เขยมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม และสนิทสนมกับตระกูลเฉียน งั้นเขารู้จักผู้มีอิทธิพลอย่างซุนอีหมิงได้อย่างไร?

เกาเยว่หรูอดไม่ได้ที่จะถามว่า: “คุณหมายความว่า พี่เขยเป็นหมอเหรอ?”

เกาเม่ยหลิงพูดอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า: “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงกับเธอดี สรุปแล้วเหตุผลที่ฉันและลุงของเธอมีชีวิตที่ดีอย่างในตอนนี้ได้ ทั้งหมดก็พึ่งพาบารมีพี่เขยของเธอ”

เกายว่หรูก็ถามอีกว่า: “งั้นคุณรู้มั้ยว่าพี่เขยรู้จักกับซุนอีหมิงได้ยังไง?”

เกาเม่ยหลิงพูดด้วยความมึนงง: “ซุนอีหมิงคือใคร?”

เกาเยว่หรูพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ: “ก็คือคุณซุนที่ประตูเมื่อกี้นี้! นอกจากนี้ ทำไมคุณซุนถึงได้เรียกพี่เขยว่าประธานเย่ด้วย? พี่เขยเป็นประธานบริษัทไหนเหรอ? หงจิ่ง เภสัชกรรม กรุีปทางเมืองเจียงไห่เหรอ? แต่นั่นเป็นบริษัทของตระกูลเหลียน เกี่ยวอะไรกับพี่เขยเหรอ?”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ทำให้เกาเม่ยหลิงมึนงงในทันที

นี่พูดอะไรกันเนี่ย?

แต่ว่า เธอก็มองออกแล้วว่า เหตุผลที่เกาเยว่หรูยอมเข้ามานั่งในบ้าน อันที่จริงก็เพื่อสอบถามข่าวคราวเท่านั้นเอง

เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ เกาเม่ยหลิงก็ถอนหายใจในใจ แล้วพูดว่า: “เยว่หรู เธอไม่ต้องเดามั่วๆแล้ว เรื่องพี่เขยของเธอ ฉันรู้เรื่องไม่มาก แต่เขามีทักษะทางการแพทย์จริงๆ ส่วนคุณซุนที่เธอพูดถึงนั้น ฉันไม่เคยเจอมาก่อน พี่เขยของเธอก็น่าจะเจอเป็นครั้งแรก เมื่อกี้นี้ฉันได้ยินคุณซุนบอกว่า เหล่าเจียงที่ป้อมยามเป็นผู้มีพระคุณของเธอ เหตุผลที่พี่เขยของเธอรู้จักเขา น่าจะเป็นเพราะเหล่าเจียงนะ”