บทที่ 116 ตระกูลหานแห่งตี้ตู หานจิ่วฉอง!

นอกจากความเป็นไปได้แบบนี้ เกาเยว่หรูก็คิดไม่ออกว่าจะใช้สถานการณ์ใดมาเพื่ออธิบายสถานการณ์ตรงหน้านี้

แต่ถ้าหากพี่เขยเย่อู๋เทียนเป็นลูกนอกสมรสของฝ่าบาทผู้สูงส่งจริงๆ…….

ถ้าอย่างนั้นในสายตาของเย่อู๋เทียน คนอย่างซุนอีหมิงนั้น ไม่คู่ควรที่จะกล่าวถึงจริงๆ!

ในเวลานี้ เย่อู๋เทียนเดินเข้ามาแล้ว

เห็นฝ่าบาทผู้สูงส่งไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น เย่อู๋เทียนถามเสิ่นรั่วชิงประโยคหนึ่ง: “รั่วชิง เหล่าโล่ล่ะ?”

เสิ่นรั่วชิงตอบว่า: “เพิ่งจะขึ้นไปชั้นบน”

เย่อู๋เทียนพยักหน้า และพูดว่า: “งั้นพวกเธอคุยกันก่อน ฉันไปคุยงานเรื่องบางอย่างกับเขาที่ชั้นบน”

เสิ่นรั่วชิงยิ้ม: “โอเค เดี๋ยวตอนที่กินข้าว เรียกพวกพี่”

เย่อู๋เทียนตอบรับ และตรงขึ้นไปที่ชั้นบน

ในเวลานี้ เกาเยว่หรูอยากจะถามอะไรบางอย่างจริงๆ แต่ก็ไม่กล้าถาม

คนทั้งคนแทบจะตกอยู่ในสภาวะเดินละเมอ

แม้ว่าเกาเม่ยหลิงและเสิ่นรั่วชิงจะพาเธอไปที่โซฟาแล้ว เธอก็ยังไม่สามารถที่จะตั้งสติได้

น่าตกใจเกินไปแล้ว

ในบ้านของเย่อู๋เทียน ไม่นึกเลยว่าเธอจะเจอกับตัวของฝ่าบาทผู้สูงส่งของประเทศหลง!

ถ้าอยู่ในสมัยโบราณ นี่ก็คือเข้าเฝ้าจักรพรรดิสินะ?

อารมณ์ของเกาเยว่หรูไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน แต่ก็ยังคงแอบเตือนตัวเอง ใจเย็น จะต้องใจเย็น!

สามารถที่จะเป็นญาติกับคนอย่างเย่อู๋เทียนได้ ไม่เพียงแต่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับตัวเอง แต่ยังเป็นโอกาสที่ไม่เคยมีมาก่อนสำหรับทั้งเกาซื่อ อสังหาริมทรัพย์ กรุ๊ปด้วย!

หากสามารถรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่อู๋เทียนได้ ทั้งตระกูลเกา จะต้องประสบความสำเร็จมากๆอย่างแน่นอน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ท่าทีของเกาเยว่หรูที่มีต่อเกาเม่ยหลิง ก็เปลี่ยนไปเป็นอย่างมากในทันที และเรียกคุณป้า อย่าให้พูดเลยว่าเรียกได้สนิทสนมมากแค่ไหน

ชั้นบน

เย่อู๋เทียนมาถึงที่ห้องทำงานห้องหนึ่งแล้ว

ฝ่าบาทผู้สูงส่งกำลังคุยกับใครบางคนทางโทรศัพท์ สีหน้าดูจริงจังมากๆ

เย่อู๋เทียนเห็นว่ามีการ์ดเชิญสีบรอนซ์วางอยู่บนโต๊ะ โดยมีตัวอักษรขนาดใหญ่ห้าตัวเขียนอยู่ โรงประมูลชุนชิว

ดูเหมือนจะไม่มีอะไร

ปัญหาคือ ดูจากสไตล์การประดิษฐ์ตัวอักษร น่าจะมาจากนักเขียนอักษรพู่กันคนหนึ่ง

ถึงกับลี้ลับมหัศจรรย์กว่าการเขียนอักษรพู่กันของโจงไป๋เซิง

ฝ่าบาทผู้สูงส่งวางสายไปแล้ว และเห็นว่าเย่อู๋เทียนกำลังมองดูการ์ดเชิญนั้นอย่างจริงจัง ก็อธิบายด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า: “สิ่งนี้ค้นออกจากตระกูลถัง แต่ฉันส่งคนไปตรวจสอบแล้ว กลับพบว่า ภายในประเทศหลง ไม่ได้มีร้านประมูลดังกล่าว”

เย่อู๋เทียนพูดอย่างราบเรียบว่า: “ดูลายมือบนการ์ดเชิญใบนี้ น่าจะเขียนโดยผู้แข็งแกร่งศิลปะการต่อสู้ ยิ่งไปกว่านั้นผลการฝึกตนของคนคนนี้ อย่างน้อยๆก็บรรลุถึงพลังมืดแล้ว!”

ฝ่าบาทผู้สูงส่งตกตะลึงชั่วขณะหนึ่ง: “พลังมืด?”

เย่อู๋เทียนพูดด้วยสีหน้าอย่างเคร่งขรึม: “ดูเหมือนว่า เจ็ดปีที่ฉันจากไป ศิลปะการต่อสู้ของประเทศหลง มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริงๆ หรือว่า ศิลปะการต่อสู้ของประเทศหลง ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่าพวกเราไม่ได้ใส่ใจอย่างจริงจังเท่านั้นเอง!”

ฝ่ายบาทผู้สูงส่งก็ตกตะลึง และพูดขึ้นมาว่า: “ถังเจิ้งเฟิง ก็เกือบจะก่อกวนประเทศหลง ถ้ามีผู้แข็งแกร่งศิลปะต่อสู้ที่น่ากลัวกลุ่มหนึ่งอีก ถ้าอย่างนั้นประเทศหลงที่สง่าผ่าเผย เกรงว่าจะอาจไม่สงบสุขอีกต่อไป”

เย่อู๋เทียนถามว่า: “ตอนนี้ตระกูลถังเป็นยังไงบ้าง?”