บทที่ 117 ไสหัวออกไปซะ!

หานจิ่วฉองเป็นลุงของเย่อู๋เทียนจริงๆ

แต่ว่า กลับเป็นลุง(ลูกชายของพี่ชายของปู่ของแม่)

ยิ่งไปกว่านั้น เย่อู๋เทียนกับเขาเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

ได้เจอกันตอนเด็กที่ตามแม่หานหว่านเอ๋อร์ไปเยี่ยมญาติที่ตี้ตู

ตอนนั้น หานหว่านเอ๋อร์พาเย่อู๋เทียนมาถึงทางเข้าประตูของตระกูลหานแห่งตี้ตู แต่ไม่เปิดประตูให้ด้วยซ้ำ ก็ถูกหานจิ่วฉองปฏิเสธอยู่นอกประตู

เพียงเพราะว่า หานหว่านเอ๋อร์อยู่ในตระกูลหานแห่งตี้ตู ไม่ใช่สายตรงด้วยซ้ำ เป็นเพียงญาติห่างๆ

ครั้งนี้ หานจิ่วฉองมาที่เมืองเจียงไห่ ประเด็นสำคัญเพื่อช่วยระบายความแค้นให้กับถังเจิ้งเฟิงพี่ชายบุญธรรม และสั่งสอนเย่อู๋เทียน!

แน่นอนว่า ยังมีเป้าหมายอื่นด้วย

หานจิ่วฉองจะเอาวัตถุดิบยาบางอย่างของหอร้อยยาแห่งเมืองเจียงไห่

ไม่เคยคิดมาก่อนว่า เมื่อกี้นี้ผิงปู๋จิ้วไม่เพียงแต่ไม่ออกมา ยังให้พนักงานขายยาบอกเขาว่า วัตถุดิบยาของหอร้อยยาไม่ขายยาให้คนนอก!

หานจิ่วฉองโกรธเป็นอย่างมาก ไม่เพียงแต่ฆ่าพนักงานขายคนนั้นตายในทันที ยังลากตัวของผิงปู๋จิ้วออกมาทุบตีด้วย!

ตอนนี้ เจียงฉางเซิงที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูให้กับเย่อู๋เทียนเห็นหานจิ่วฉองลมปราณแข็งแกร่งมาก

อีกฝ่ายยังเป็นลุงของเย่อู๋เทียนด้วย

ไปรายงานในทันที

ในเวลาเดียวกันรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก คาดไม่ถึงว่า ผิงปู๋จิ้วผู้แข็งแกร่งที่สามารถต่อสู้กับเขาได้ ถูกทำร้ายกลายเป็นสภาพนี้

เฉียนเป่ยเฉินซึ่งกำลังชกมวยฝึกวิทยายุทธ์อยู่ไม่ไกล ก็สังเกตเห็นฉากที่ทางเข้าประตูอยู่แล้ว

เห็นผิงปู๋จิ้วล้มลงอยู่บนพื้น ไม่รู้เป็นหรือตาย เฉียนเป่ยเฉินดูวิตกกังวล และรีบเกาไปข้างหน้าเพื่อประคองผิงปู๋จิ้วขึ้นมา

เฉียนเป่ยเฉินถามอย่างวิตกกังวลว่า: “ท่านผิง ท่านเป็นยังไงบ้าง?”

เลือดยังคงไหลออกจากปากของผิงปู๋จิ้ว และไม่มีแรงแม้แต่จะพูด

คนทั้งคน ร่างกายแย่มาก

หานจิ่วฉองเหลือบมองเฉียนเป่ยเฉินอย่างเฉยเมย และพูดอย่างเยือกเย็นว่า: “แกก็คือเฉียนเป่ยเฉินคนที่เอาชนะหลินกู่ฉานได้ด้วยสองหมัดเหรอ?”

เฉียนเป่ยเฉินจ้องมองไปที่หานจิ่วฉองด้วยความโกรธ และถามว่า: “แกเป็นใคร?”

หานจิ่วฉองแสยะยิ้ม: “แกไม่คู่ควรที่จะรู้ แต่ว่า ในเมื่อแกเป็นลูกศิษย์ของไอ้เด็กเวรเย่อู๋เทียน สามารถตายอยู่ในมือของฉันได้!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ หานจิ่วฉองก็พูดเสริมอีกประโยคหนึ่งว่า: “มาเถอะ ให้ฉันดูหน่อยว่า แกมีตรงไหนที่แตกต่างกันแน่”

เฉียนเป่ยเฉินลุกขึ้นมาในทันที โจมตีไปทางหานจิ่วฉอง ในเวลาเดียวกัน ก็ดึงกระบี่มังกรเขียวออกมาจากเอว

“ดูหมิ่นอาจารย์ผู้มีพระคุณของฉัน! ตายซะ!”

โดยไม่คาดคิดว่า ขณะที่เฉียนเป่ยเฉินฟันกระบี่ลงไป

หานจิ่วฉองแค่ยกมือขึ้นเบาๆ ก็จับกระบี่มังกรเขียวไว้ได้ ด้วยสองนิ้ว

ไม่เห็นว่าใช้เรี่ยวแรงยังไง ราวกับเพียงแค่ขยับเบาๆ กระบี่อันดับหนึ่งของโลก‘กระบี่มังกรเขียว’ ก็ได้รับความเสียหายทันที!

เพล้ง!

หลังจากที่หานจิ่วฉองหักกระบี่มังกรเขียว แล้วก็แทงตรงไปที่หน้าอกของเฉียนเป่ยเฉินในทันที

เฉียนเป่ยเฉินกลัวจนหน้าถอดสี หลบออกไปด้วยการตอบสนองอย่างมีเงื่อนไข ถึงได้หลบเลี่ยงการโจมตีร้ายแรงได้ ก่อให้กระบี่หักพุ่งเข้าที่กระดูกไหปลาร้าของเขา

หูเสี่ยวเอ๋อซึ่งอยู่ที่นั่นเห็นฉากนี้

อุทาน!

ตกใจกลัวจนสมองว่างเปล่า

หานจิ่วฉองเตะไปทางท้องของเฉียนเป่ยเฉินแล้ว และพูดเย้ยหยันว่า: “เด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แค่นั้นเอง! กระบี่มังกรเขียว……ใช่มั้ย? หึ หรือว่าเย่อู๋เทียนไม่ได้บอกแกเหรอ ต่อหน้าพลังเด็ดขาด อาวุธเย็นใด ก็ราวกับอาวุธไร้ประโยชน์?”

ตูม!

เฉียนเป่ยเฉินเพิ่งจะตกลงบนพื้น

แต่กลับเป็นสามสิบเมตร ถูกเตะจนปากมีเลือดออก ลำไส้ในท้อง ราวกับถูกเตะออกเป็นชิ้นๆ

โชคดีที่ร่างกายของเฉียนเป่ยเฉินไม่ธรรมดา แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลับยังสามารถลุกขึ้นได้อย่างยากเย็น

ในเวลานี้นี่เอง เย่อู๋เทียนบินมา

เห็นเฉียนเป่ยเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส ผิงปู๋จิ้วก็ล้มลงอยู่ที่หน้าประตูไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย หน้าบึ้งตึงด้วยความโกรธ

หานจิ่วฉองมองไปทางเย่อู๋เทียนอย่างเยือกเย็น และค่อยๆพูดขึ้นมา

“เย่อู๋เทียน แกรู้หรือมั้ย ถังเจิ้งเฟิง เป็นพี่ชายบุญธรรมของฉัน?”

เย่อู๋เทียนไม่ได้พูดอะไร ประคองเฉียนเป่ยเฉินขึ้นมา ตรวจดู โชคดีไม่เป็นอะไร เพียงแค่ภายในได้รับบาดเจ็บเท่านั้นเอง

เย่อู๋เทียนก็เดินไปทางผิงปู๋จิ้ว หลังจากที่ตรวจดู…….

เส้นเมอริเดียนถูกตัด ถ้าหากช้าไปอีกสิบนาที เกรงว่าจะช่วยชีวิตไว้ไม่ได้

ทันใดนั้น เย่อู๋เทียนก็กดจุดสำคัญของผิงปู๋จิ้วหลายครั้ง ใบหน้าของผิงปู๋จิ้วถึงได้มีสีเลือดเล็กน้อย เอ่ยปากเตือนด้วยลมหายใจแขม่วๆ: “ท่านเจ้าหอ ผู้ชายอย่างหานจิ่วฉอง ท่านต้องระวัง ผมไม่เคยเห็นนักรบที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน!”

เย่อู๋เทียนยังไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นมา และสายตาจับจ้องมองไปทางบนตัวของหานจิ่วฉอง

ลมปราณของอีกฝ่าย เปรียบเสมือนภูเขาเหล็ก เมื่อพิจารณาจากท่ายืน น่าจะเป็นยอดฝีมือที่ฝึกวิชา“โลหะ”ท่านหนึ่ง