ตอนที่ 118
บทที่ 118 เกาเยว่หรูหาคู่ครองที่เก่งกว่า!
October 22, 2026
หานจิ่วฉองทนกับความเจ็บปวด ลุกขึ้นอย่างยากเย็น และจ้องมองไปที่เย่อู๋เทียนอย่างไม่วางตา
สีหน้าที่แสดงออก ยากที่บรรยายออกมาด้วยคำว่าดูไม่ดีแล้ว เสียงที่เปล่งออกมา ราวกับปีศาจที่มาจากโลกใต้พิภพ
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ฉันฝึกวิชาโลหะมาสามสิบเจ็ดปีแล้ว! หมัดโลหะที่ใช้ เป็นเทคนิคลับสุดยอดตระกูลของฉัน นายสู้เป็นได้ยังไง?”
“จะต้องเป็นนังผู้หญิงสารเลวหานหว่านเอ๋อร์นั้นแน่ๆ หล่อนคงเป็นคนที่ขโมยมาในปีนั้นแน่ๆ……”
แต่ไม่รอให้หานจิ่วฉองพูดจบ เย่อู๋เทียนเคลื่อนไหวในทันที และปรากฏตัวตรงหน้าของหานจิ่วฉอง
ยกมือขึ้นแล้วตบลงไป
เพียะ!
ตบใบหน้าของหานจิ่วฉองฝ่ามือหนึ่ง
ในชั่วพริบตา
หานจิ่วฉองตกลงไปหลายเมตรอีกครั้ง
เย่อู๋เทียนพูดออกมาอย่างเย็นชา
“กล้าที่ดูหมิ่นแม่ของฉันอีก แก ตายแน่!”
ใบหน้าครึ่งหนึ่งของหานจิ่วฉอง บวมราวกับซาลาเปาในทันที ยิ่งไปกว่านั้นฟันหักไปสามซี่
เลือดไหลออกจากปากของหานจิ่วฉอง
หานจิ่วฉองไม่กล้าพูดคำดูหมิ่นหานหว่านเอ๋อร์อีก
เย่อู๋เทียนสายตาลุกเป็นไฟ และพูดต่อ
“ถ้าไม่ใช่เห็นแก่ว่าแกแซ่หาน ฉันคงทำลายขี้เถ้าของแกไปแล้ว!”
ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หานจิ่วฉองก็สั่นสะท้านจากก้นบึ้งของหัวใจ
แต่ในไม่ช้า ก็ตั้งสติได้ คิดว่าสาเหตุที่เย่อู๋เทียนแข็งแกร่งขนาดนี้ แค่ฝึกฝนหมัดโลหะตระกูลหานของพวกเขาเท่านั้นเอง
คิดได้เช่นนี้ หานจิ่วฉองก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย
“ดี! ดีมาก! แต่ว่า แกแค่เคราะห์ดีชนะเท่านั้นเอง !”
“ฉันหานจิ่วฉอง อายุมากสู้คนอายุน้อยไม่ได้ พ่ายแพ้ให้กับหมัดโลหะตระกูลหานของฉัน ไม่ใช่แกเย่อู๋เทียน!”
“เทียบกับถังเลี่ยนลูกศิษย์ของฉัน แกยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้! เดือนหน้าวันที่ห้า เมืองเจียงไห่ คฤหาสศ์กู่ฉวนกล้ารับคำท้ามั้ย?!”
เย่อู๋เทียนแสยะยิ้ม มองลงไปที่หานจิ่วฉอง
“ถังเลี่ยน งั้นเหรอ?”
หานจิ่วฉองดูชั่วร้าย
“ฉันถามแค่ว่า กล้าที่จะสู้กับลูกศิษย์ของฉันมั้ย!”
เย่อู๋เทียนเงียบไปครู่หนึ่ง และค่อยๆพูดขึ้นมา
“จะสู้จนจบ!”
หานจิ่วฉองถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างโหดเหี้ยม ลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก และออกจากคฤหาสน์ยอดเขา
การต่อสู้ครั้งนี้ ก็จบลงแบบนี้แล้ว
ทันใดนั้น เย่อู๋เทียนสั่งการเผยจื่อตง ให้เขาประคองผิงปู๋จิ้วกับเฉียนเป่ยเฉินเข้าไปที่ชั้นสามของคฤหาสน์ และเริ่มช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของพวกเขา
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
เย่อู๋เทียนเก็บเข็มเงินและเทียนเนยทอง และพูดกับผิงปู๋จิ้วว่า: “พักผ่อนหนึ่งเดือน อย่าเพิ่งใช้อารมณ์”
จากนั้น เย่อู๋เทียนก็สั่งการเฉียนเป่ยเฉินที่อยู่ข้างๆอีก
“ส่วนนาย ควรที่จะฝึกฝนยังไงก็ฝึกฝนอย่างนั้น ร่างกายของนาย ได้รับบาดเจ็บมากเท่าไหร่ ศักยภาพก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!”
เฉียนเป่ยเฉินคำนับด้วยความเคารพ
“ครับ อาจารย์!”
ผิงปู๋จิ้วมองดูขวดเทียนเนยทองที่เย่อู๋เทียนวางอยู่ข้างๆอย่างไม่กะพริบตา และถามอย่างตื่นเต้น
“ท่านเจ้าหอ นี่คือ……เนยปราณของสำนักลีลับแห่งชายแดนเหนือเหรอ?”
เย่อู๋เทียนนิ่งเล็กน้อย ยิ้มเล็กน้อย
“ดูเหมือนว่า นายเปิดประสบการณ์มากมายจริงๆ”
ในดวงตาของผิงปู๋จิ้วเต็มไปด้วยความตื่นเต้น และหัวเราะ
“เนยปราณนี้ เป็นสิ่งที่ต้องใช้ในการฝึกฝน สามารถใช้ฝึกฝนกล้ามเนื้อกระดูกและเยื่อหุ้มเซลล์ ดูแลทั้งภายในและภายนอก! หานจิ่วฉองไปขอยาจากฉันที่หอร้อยยา คาดการณ์ว่าอยากจะกลั่นเนยปราณ! น่าเสียดาย สุดท้ายเขาก็ทำไม่สำเร็จ!”
เย่อู๋เทียนหัวเราะหึ
“ต่อให้หานจิ่วฉองได้เนยปราณนี้ไป เขาก็ฝึกฝนหมัดโลหะไม่ได้! เพราะว่าต่อให้เขาจัดเนยปราณของแบบนี้ได้ สิ่งที่ได้มาก็เป็นแค่ยาพิษ!”
ผิงปู๋จิ้วนิ่งอึ้งอยู่พักหนึ่ง
“จะเป็นไปได้ยังไง? ฉันเห็นวิชาโลหะของเขา บรรลุถึงแดนระดับสูงสุดแล้ว!”
เย่อู๋เทียนถามกลับ
“ใช้หมัดโลหะเหมือนกัน งั้นทำไมเขาถึงได้พ่ายแพ้ให้กับฉัน?”
ผิงปู๋จิ้วดูประหลาดใจ
“แดน แดนของคุณสูงนะสิ!”
เย่อู๋เทียนส่ายหน้า และค่อยๆอธิบาย
“ต่อสู้กับเขาเมื่อกี้นี้ ฉันตั้งใจลดระดับแดนลงเล็กน้อย เป็นสภาวะที่เท่าเทียมกับเขา”