ตอนที่ 119
บทที่ 119 ดูถูกผู้อื่น!
October 22, 2026
ในอีกด้านหนึ่ง เย่อู๋เทียนและเสิ่นรั่วชิงได้มาถึงถนนฉาวหลิวแล้ว
เย่อู๋เทียนเพิ่งจะจอดรถ เสิ่นรั่วชิงก็ชี้ไปที่ร้านขายเสื้อผ้าแห่งหนึ่งตรงหน้าซึ่งอยู่ไม่ไกล
“พวกเราไปดูที่ร้านนั้นกันเถอะ ร้านนั้นช่วงนี้ดังมาก ได้ยินมาว่าเสื้อผ้าทุกชุดข้างในนั้นออกแบบโดยเจ้าของร้านเองเลยนะ ฉันดูเว็บไซต์ของพวกเขาแล้ว ชอบมากๆ”
เย่อู๋เทียนยิ้มเล็กน้อย: “สิ่งที่เธอชอบล้ำค่าไม่สามารถใช้เงินทองซื้อได้ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่านี้แล้ว”
เสิ่นรั่วชิงหัวเราะคิกคัก: “พี่พูดเก่งมากขึ้นเรื่อยๆ”
เย่อู๋เทียนพูดรอยยิ้มว่า: “ก็ขึ้นอยู่กับว่าอยู่ต่อหน้าของใคร อยู่ต่อหน้าของเธอ แค่อ้าปากก็พูดออกมาแล้ว ”
เสิ่นรั่วชิงกัดริมฝีปากล่างเบาๆ
ก็ไม่รู้ว่าจู่ๆคิดถึงอะไร ใบหน้าก็แดงเปล่งปลั่งเป็นพิเศษ
เย่อู๋เทียนถึงได้มองไปทางร้านที่เสิ่นรั่วชิงจะไป เห็นชื่อของร้านเสื้อผ้า ในดวงตาก็ประกายสะท้อนด้วยความแปลกประหลาด
คงจะไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกนะ!
ร้านเสื้อผ้าแห่งนี้ ไม่นึกเลยว่าจะชื่อฟิลลิป แฟชั่น…….
เย่อู๋เทียนจำได้ว่า บริษัทของหยางเฟยเอ๋อร์ชื่อว่าฟิลลิป แฟชั่น ตั้งแต่ที่งานสังสรรค์ของเพื่อนร่วมชั้นครั้งก่อน ยังไม่ได้เจอหยางเฟยเอ๋อร์เลย!
ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอเป็นยังไงบ้าง!
หลี่หงเฟยที่น่าเกลียด ก่อนหน้านี้ไม่นึกเลยว่าจะเป็นสุนัขของเย่จื่อหลง และพยายามฆ่าตัวเองด้วยยาพิษ!
ที่น่าเกลียดกว่านั้นคือ……
สุดท้ายคนที่ถูกวางยาพิษ กลับเป็นหยางเฟยเอ๋อร์!
ไม่นาน เย่อู๋เทียนและเสิ่นรั่วชิงมาถึงประตูร้านของฟิลลิป แฟชั่น
แต่ในเวลานี้ ร่างที่สวยงามก็ปรากฏขึ้นอยู่ไม่ไกล
อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่สวยงดงาม สวมกางเกงยีนขาสั้นสีขาวบนท่อนล่าง และสวมเสื้อยืดเรียบง่ายมีสไตล์บนท่อนบน รูปร่างอกเป็นอกเอวเป็นเอว โดยเฉพาะขาเรียวยาวทั้งสองข้างนั้น สะดุดตาเป็นอย่างมาก!
ทันทีที่เธอลงจากรถ ก็ดึงดูดผู้คนมากมายที่สัญจรไปมาในบริเวณใกล้เคียง
“รั่วชิง คิดไม่ถึงเลยนะว่าเธอจะตรงเวลาขนาดนี้!”ขณะที่หญิงสาวเดินมาทางนี้ ก็โบกมือให้กับเสิ่นรั่วชิงไปด้วย
หญิงสาวมีรอยยิ้มที่น่ารัก ดูมีความมั่นใจมาก และก็มีเสน่ห์มาก มีลักษณะที่หญิงสาวในเมืองควรจะมี!
เย่อู๋เทียนกำลังจะถามถึงตัวตนของอีกฝ่าย
เสิ่นรั่วชิงก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อนแล้ว: “พี่เทียน นี่คือเพื่อนสนิทของฉัน อ้ายเสี่ยวเตี๋ย”
จากนั้น เสิ่นรั่วชิงก็เดินไปทางอ้ายเสี่ยวเตี๋ยไม่กี่ก้าว
แต่สายตาของอ้ายเสี่ยวเตี๋ยกลับจ้องมองไปที่บนตัวของเย่อู๋เทียน
รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย……
ไม่เคยคิดมาก่อนว่า สามีของเสิ่นรั่วชิงจะแตกต่างจากคนอื่นขนาดนี้
ไม่เพียงแต่หล่อ ยังมีความเป็นลูกผู้ชายสูงมากอีกด้วย
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยได้ยินเรื่องเย่อู๋เทียนมานานแล้ว ผู้ชายที่ไม่เป็นที่รักที่สุดของตระกูลเย่!
เพียงแต่ว่า อ้ายเสี่ยวเตี๋ยไปต่างประเทศหลังจากจบมัธยมต้น เธอเคยได้ยินเรื่องเย่อู๋เทียนมาก่อน เย่อู๋เทียนกลับไม่เคยได้เรื่องของเธอ
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยฐานะดีอย่างเห็นได้ชัด ทุกการเคลื่อนไหว เป็นท่าทีของหญิงสวยร่ำรวยทั้งหมด
แต่ว่า กลับไม่ใช่หญิงสาวร่ำรวยที่ทำให้ผู้คนเสียความรู้สึกแบบนั้น
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยมองดูเย่อู๋เทียนอย่างยิ้มระรื่น และพูดขึ้นมาว่า: “ให้ฉันเดาสิ นี่จะต้องเป็นพี่เขยแน่ๆ หน้าตาหล่อจริงๆ!”
เสิ่นรั่วชิงเห็นอ้ายเสี่ยวเตี๋ย ดูเหมือนมีความสุขมาก และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ฉันก็ไม่ได้แย่นะ? พวกเราไม่ได้เจอกันสิบปีแล้วนะ? คุยกับฉันเดี๋ยวนี้!”
ทั้งสองไม่ได้เจอกันมาสิบปีจริงๆ ไม่อย่างนั้น หลังจากที่อ้ายเสี่ยวเตี๋ยเจอกับเสิ่นรั่วชิง ก็จะไม่มีท่าทีธรรมดาเช่นนี้ คงจะต้องเป็นห่วงสุขภาพของเสิ่นรั่วชิงอย่างแน่นอน
เป็นเวลาหลายปีแล้ว อ้ายเสี่ยวเตี๋ยไม่รู้เรื่องที่เสิ่นรั่วชิงหมดสติเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลด้วยซ้ำ
ทั้งคู่เป็นเพื่อนเล่นที่ดีที่สุดในโรงเรียนมัธยม มิตรภาพแบบนี้ ก็เหมือนกับว่าจะแยกจากกันนานแค่ไหน ก็ไม่มีทางรู้สึกห่างเหิน
หลังจากที่อ้ายเสี่ยวเตี๋ยได้ยินคำพูดของเสิ่นรั่วชิง ก็ยื่นมือตบไปที่ก้นของเสิ่นรั่วชิง และพูดอย่างโมโห: “เจอกับเธอฉันจะมีอะไรให้ประหลาดใจ ไม่มีอะไรจะคุยกับเธอ ฉันเคยพูดไว้ว่า หลังจากที่เธอโตขึ้น จะต้องเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในเมืองเจียงไห่แน่ๆ!”
เสิ่นรั่วชิงหน้าแดงทันที: “รำคาญ!”
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยมองดูร่างกายส่วนบนของเสิ่นรั่วชิงอย่างมุ่งร้าย และพูดติดตลกว่า: “แม้ว่าพี่เขยจะหน้าตาดี แต่เขาก็……ไม่ได้เรื่องเลยนะ พวกเธออยู่ด้วยกันมานานแค่ไหนแล้ว ตรงนี้ของเธอทำไมยังเป็นแบบนั้นอยู่?”
เสิ่นรั่วชิงเขินอาย: “ว้าย อ้ายเสี่ยวเตี๋ยเธอทำไมยังเป็นแบบนั้นนะ! รับไม่ได้จริงๆ”
เย่อู๋เทียนที่อยู่ข้างๆพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยคนนี้ เปิดกว้างจริงๆ ต่อหน้าของตัวเอง ก็กล้าตบก้นของเสิ่นรั่วชิงอย่างเหิมเกริมแบบนี้…….
ยังคงแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับรูปร่างของเสิ่นรั่วชิง
แต่ว่า…….
หลังจากที่เสิ่นรั่วชิงเจอกับอ้ายเสี่ยวเตี๋ย ดูเหมือนจะมีความสุขจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ
เย่อู๋เทียนรู้สึกปลาบปลื้มใจมาก
เสิ่นรั่วชิงหมดสติไปเจ็ดปี หลังจากที่ฟื้นขึ้นมายังมีเพื่อนสนิทของตัวเองด้วย ซึ่งนี่ก็เป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก
เย่อู๋เทียนยิ้มให้อ้ายเสี่ยวเตี๋ยเล็กน้อย: “สวัสดีครับ”
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยพูดอย่างยิ้มระรื่นว่า: “สวัสดีค่ะ”
เย่อู๋เทียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ไปกันเถอะ ไปซื้อเสื้อผ้า ค่าใช้ของวันนี้ ฉันออกเอง!”
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยพูดอย่างโอ้เว่อร์ว่า: “ว้าว จะได้ยังไงกันค่ะ?”
เสิ่นรั่วชิงพูดขึ้นมาว่า: “ไม่มีอะไรต้องเกรงใจหรอก เขาออกมาซื้อของกับฉัน ก็ต้องจ่ายเงินไม่ใช่เหรอ”