บทที่ 134 อาจารย์ของแก.....ตกลงเป็นใครกันแน่?

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา บรรยากาศก็เงียบเหมือนป่าช้า

ในโลกปัจจุบัน ใครกล้าพูดกับหานเฟิงอี้แบบนี้?

และในเวลานี้ หานหยุนเฟยที่ถูกเฉียนเป่ยเฉินต่อยกระเด็นออกไปด้วยหมัดเดียว ค่อยตกลงมาจากเสาของบริเวณอาคารผู้โดยสารขาออก

ตุ้ม!

คนทั้งคนเหมือนกับหมาตัวหนึ่ง กระแทกลงกับพื้น

หานเฟิงอี้มองตาม ตกใจจนสูดปาก เพราะเห็นว่า หลังจากที่หานหยุนเฟยตกลงพื้น กลับยากที่จะลุกขึ้นยืน

สภาพแบบนั้น เห็นได้ชัดว่ากระดูกซี่โครงถูกต่อยจนหักแล้ว

แต่ถ้าแค่นี้ ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้หานเฟิงอี้ตกตะลึง

ยอดฝีมืออย่างหานหยุนเฟย เว้นแต่ว่าจุดถานจงจะถูกทำลาย ไม่อย่างนั้น.....

ต่อให้ซี่โครงถูกต่อยจนหัก ยังคงมีแรงสามารถต่อสู้ได้

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า.....

หานหยุนเฟยสูญเสียพลังต่อสู้อย่างสมบูรณ์

หานเฟิงอี้มองไปทางเฉียนเป่ยเฉินอีกครั้ง ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเหมือนพลิกน้ำพลิกทะเล

เจ้าหมอนี่ เป็นใครกันแน่?

มองดูแล้วผอมกะหร่องก่อง สภาพเหมือนคนป่วย ทันทีที่ลงมือ ทำไมถึงน่ากลัวแบบนี้?

และยังมีอีก!

เขาเรียกเฉิงโม่หนงว่าอะไรนะ?

อาจารย์อา?

นั่นก็หมายความว่า ผู้ชายที่เหมือนป่วยคนนี้ เขายังมีอาจารย์อีกคนหนึ่ง และต้องน่ากลัวกว่าแน่นอน

เพียงแต่.....

เฉิงโม่หนงเป็นเพื่อนกับคนน่ากลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ถ้าหากเฉิงโม่หนงมีศิษย์น้องที่มีพลังทะลุฟ้าคนหนึ่งจริงๆ อย่างนั้นความแข็งแกร่งของเธอเอง ก็น่าจะน่ากลัวอย่างมากเหมือนกันถึงจะถูก

ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าว ทำไมหลังจากที่เธอถูกหานจื่อหยวนตบไปหนึ่งที กลับไม่ทำอะไรเลยล่ะ?

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ สายตาที่เฉิงโม่หนงมองไปทางผู้ชายที่ดูเหมือนป่วยคนนี้ เต็มไปด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดอย่างมาก เธอไม่รู้จักผู้ชายที่ดูเหมือนมีอาการป่วยคนนี้

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หานเฟิงอี้บังคับจิตใจให้สงบ มองไปทางเฉียนเป่ยเฉินอย่างเย็นชา ประกาศตระกูลของตัวเอง : “ตี้ตูตระกูลหาน หานเฟิงอี้! ไม่ทราบว่าน้องชายคนนี้ อาจารย์ของคุณเป็นใคร? ปรากฏตัวที่เจียงไห่ เพื่อต้องการเข้าร่วมการแข่งขันวันที่ห้าของเดือนถัดไป การแข่งขันการประลองฝีมือที่จัดขึ้นในคฤหาสศ์กู่ฉวนเจียงหนานใช่หรือไม่?”

เฉียนเป่ยเฉินพูดอย่างโกรธเคือง : “การประลองบ้าบออะไรไร้สาระ ไม่เคยได้ยินมาก่อน และยังมีตี้ตูตระกูลหาน ฉันก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน!”

หานเฟิงอี้เต็มไปด้วยความโกรธ

เฉียนเป่ยเฉินชี้ไปที่จมูกของหานเฟิงอี้และพูด : “ผมไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร ต่อจากนี้ ดูแลหมาของคุณให้ดี!”

สีหน้าของหานเฟิงอี้ ดูแย่อย่างมาก

เฉียนเป่ยเฉินไม่อยากสนใจหานเฟิงอี้อีกต่อไป หันหน้ามองไปทางเฉิงโม่หนง ยิ้มเล็กน้อยและพูด : “ไปกันเถอะ อาจารย์อา ผมพาคุณกลับบ้าน”

จนถึงตอนนี้ ในหัวของเฉิงโม่หนงยังคงเต็มไปด้วยคำถาม

คิดว่าข้างในนี้ต้องมีอะไรเข้าใจผิดเหมือนกัน เพราะว่าตัวเองไม่รู้จักผู้ชายร่างผอมคนนี้เลยด้วยซ้ำ

แต่เรื่องถึงขั้นนี้แล้ว สามารถทำได้แค่ตามเขาออกจากสถานที่ผิดถูกแห่งนี้ก่อน!

จากนั้น ท่ามกลางสายตาของคนมากมาย เฉียนเป่ยเฉินพาเฉิงโม่หนงและซูชิงหลวนออกจากสถานที่ที่วุ่นวายแห่งนี้

มองดูหลังที่จากไปของทั้งสามคน หานเฟิงอี้ก็โกรธจนเกือบจะกระอักเลือดออกมา

กลับเห็นเหล่านักธุรกิจคนใหญ่คนโตที่อยู่ในที่นั้น

ต่างพากันไม่กล้าหายใจแรงด้วยว้ำ

ใครก็คิดไม่ถึง หานเฟิงอี้ของตี้ตูตระกูลหาน เพิ่งมาถึงเจียงไห่ ก็มาพบเจอกับเรื่องแบบนี้!

อันที่จริงคนที่อารมณ์สับสนที่สุดคือ ซุนอีหมิงและเกาเยว่หรูที่อยู่ในที่เกิดเหตุ

คนอื่นไม่รู้ตัวตนเฉพาะเจาะจงของเฉียนเป่ยเฉิน เกาเยว่หรูและซุนอีหมิงกลับรู้จัก.....

นอกจากนี้ ตอนที่ทั้งสองคนไปที่บนยอดเขาวิลล่าบนเขาทะเลหมอก ก็เคยเห็นเฉียนเป่ยเฉิน

ตอนนี้จิตใจของทั้งสองคนล้วนแล้วเหมือนกระจกเหงา อาจารย์คนนั้นที่เฉียนเป่ยเฉินพูดถึง ก็คือเย่อู๋เทียนไม่ใช่เหรอ?

แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ ตอนนี้ทั้งสองคนก็ไม่กล้าส่งเสียง

โดยเฉพาะเกาเยว่หรู ถึงตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจ เย่อู๋เทียน ต่างหากที่เป็นเจ้านายที่อยู่เบื้องหลังของเทียนจวิน กรุ๊ป

และก็เป็นเพราะตระหนักได้ถึงจุดนี้ เกาเยว่หรูตกอยู่สภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของเกาซื่อ อสังหาริมทรัพย์ กรุ๊ป เป็นหารซื่อ กรุ๊ป แห่งตี้ตู

ตอนนี้ ลูกศิษย์ของเย่อู๋เทียน อยู่ต่อหน้าคนมากขนาดนี้ จัดการคนของหานเฟิงอี้!

สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร?