ตอนที่ 135
บทที่ 135 สารเลว เย่อู๋เทียน!
October 22, 2026
การแสดงออกของเฉียนเป่ยเฉินดูแปลกประหลาดขึ้นมา
อาจารย์อาของตัวเองที่พูดถึงท่านนี้ จนตอนนี้ยังไม่รู้ว่าอาจารย์ของตัวเองเป็นใคร?
เฉียนเป่ยเฉินหัวเราะออกมาเสียงดัง : “ยังจะสามารถเป็นใครได้ อาจารย์ของผมก็คือเย่อู๋เทียนไง ลูกพี่ลูกน้องของคุณ”
เฉิงโม่หนงเบิกตากว้าง พูดออกมาโดยไม่ทันคิด : “เย่อู๋เทียน เป็นอาจารย์ของนาย?”
ซูชิงหลวนที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับ ก็ทำหน้าตกตะลึงเช่นกัน
ไม่นึกไม่ฝันว่า เจ้าหมอนี่ที่ต่อยหานหยุนเฟยบินออกไปด้วยหมัดเดียว จะเป็นลูกศิษย์ของเย่อู๋เทียน!
นี่มันเป็นไปได้ยังไง!
เย่อู๋เทียน สามารถสอนลูกศิษย์ที่น่ากลัวขนาดนี้ออกมาได้อย่างไร?
ทันใดนั้นอง โทรศัพท์ของเฉียนเป่ยเฉินดังขึ้น เย่อู๋เทียนเป็นคนโทรเข้ามา
โทรศัพท์ของเฉียนเป่ยเฉินเชื่อมต่อกับบลูทูธของรถยนต์ เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการขับรถ ใช้วิธีการรับโทรศัพท์แบบนี้โดยตรง
ไม่นาน เสียงของเย่อู๋เทียนก็ดังขึ้นในรถ : “เฉินเอ๋อร์ ถึงสนามบินหรือยัง?”
เฉียนเป่ยเฉินหัวเราะฮ่าฮ่าตอบกลับ : “ถึงแล้ว อาจารย์ ผมรับอาจารย์อาขึ้นรถแล้ว เตรียมจะกลับไปแล้ว”
เย่อู่เทียนพูด : “อืม อย่างนั้นพวกนายกลับไปก่อนเลย ฉันต้องไปสมัครงานกับอาจารย์แม่ของนาย อาจจะกลับมาตอนเที่ยง”
เฉียนเป่ยเฉินพูด : “ได้เลย อาจารย์ ใช่แล้ว คุณต้องการคุยกับอาจารย์อาไหม?”
สิ้นสุดเสียงคำพูดนี้ เสียงที่แทบอดใจรอไม่ไหวของเฉิงโม่หนงดังขึ้นจากเบาะหลัง : “เย่อู๋เทียน?”
เย่อู่เทียนหัวเราะ : “สาวดำตัวน้อย”
ใบหน้าของเฉิงโม่หนงแดงทันที กัดฟันพูด : “ฉันเป็นพี่สาวของนายนะ!”
เย่อู๋เทียนหัวเราะฮ่าฮ่า : “พี่สาว ผมไม่ได้ไปรับคุณที่สนามบิน คุณไม่ถือสาใช่ไหม? ถือสาก็ทำอะไรไม่ได้ ยังไงภรรยาของผมสำคัญกว่า คุณกลับบ้านก่อนแล้วกัน หลังจากภรรยาของผมสมัครงานเสร็จ พวกเราจะกลับไปทันที”
เฉิงโม่หนงเตรียมจะพูดแล้วหยุด
เย่อู๋เทียนพูด : “เอาแบบนี้ก่อนแล้วกัน พี่สาว ผมขับรถอยู่”
ในเวลานี้ ซูชิงหลวนที่นั่งอยู่ข้างคนขับอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงแล้ว : “อะบะอะบะอะบะ.....”
เย่อู๋เทียนหัวเราะและพูด : “ชิงหลวนก็มาด้วยเหรอ?”
ใบหน้าที่สง่างามของซูชิงหลวนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น : “อะบะอะบะอะบะ......”
เย่อู๋เทียนหัวเราะและพูด : “พอได้แล้ว เธอพูดอะไร ฉันก็ฟังไม่เข้าใจ เธอและพี่สาวของฉันกลับไปบ้านก่อน ถึงเวลานั้นพวกเราเจอหน้ากันแล้วค่อยคุยกัน”
ซูชิงหลวนดูเหมือนว่าอยากจะคุยกับเย่อู๋เทียนอย่างมาก แต่เพราะเป็นว่าเป็นใบ้ จึงไม่สามารถสื่อสารทางโทรศัพท์กับเย่อู๋เทียนได้จริงๆ อะบะอะบะหนึ่งรอบ ก็ทำได้แค่ยอมแพ้
รอจนกระทั่งเฉียนเป่ยเฉินวางโทรศัพท์จากเย่อู๋เทียน ไม่ว่าจะเป็นซูชิงหลวน หรือเป็นเฉิงโม่หนง ผ่านไปตั้งนานก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้
เฉิงโม่หนงเต็มไปด้วยความสับสน อดไม่ได้ที่จะถามเฉียนเป่ยเฉินหนึ่งประโยค : “เมื่อกี้นายพูดถึงหานจิ่วฉอง.....ดังนั้น หานจิ่วฉอง เคยไปหาอาจารย์ของนายแล้วเหรอ?”
เฉียนเป่ยเฉินหัวเราะและพูด : “เคยไปหาแล้ว ตอนนั้นยังอวดความแข็งแกร่งเหมือนกับอะไร แต่คำพูดประโยคนั้นพูดว่าอะไรนะ? คนที่ทำให้คนอื่นขุ่นเคืองก่อนต้องตาย ปรากฏว่ารับกระบวนท่าเดียวของอาจารย์ผมไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ก็ถูกโจมตีจนบินออกไป เหมือนกับไอ้คนที่อยู่ในอาคารผู้โดยสารขาออก ล้วนแล้วแต่เป็นขยะ!”
แววตาของเฉิงโม่หนงสับสนมากกว่าเดิม
ชั่วขณะหนึ่ง เชื่อบ้างสงสัยบ้าง
เงียบสักพักหนึ่ง จู่ๆเฉิงโม่หนงถาม : “อาจารย์ของนายและอาจารย์แม่ของนายไปสมัครงานที่ไหนเหรอ?”
เฉียนเป่ยเฉินตอบอย่างไม่คิด : “เทียนจวิน กรุ๊ป”
เฉิงโม่หนงไม่รู้ว่านึกอะไรออก พูดทันที : “เปลี่ยนเส้นทาง ไปสาขาเจียงไห่ของเทียนจวิน กรุ๊ป”
เฉียนเป่ยเฉินตะลึงเล็กน้อย ยิ้มและพูด : “ไม่มีปัญหา”
และในเวลาเดียวกัน เย่อู๋เทียนกำลังเดินทางไปสาขาเจียงไห่ของเทียนจวิน กรุ๊ป
เสิ่นรั่วชิงนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ
อ้ายเสี่ยวเตี๋ยนั่งอยู่เบาะหลัง
พูดตามตรง ตอนนี้ทั้งสองค่อนข้างประหม่า
แม้ว่าทั้งสองคนต่างรู้ดี ตอนนี้เสิ่นจูนอี๋กลายเป็นรองประธานของเทียนจวิน กรุ๊ปแล้ว
ภายใต้เงื่อนไขดังกล่าว ทั้งสองสามารถเข้าไปทำงานที่เทียนจวิน กรุ๊ปได้ ตามหลักแล้วมันเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว
แต่ก่อนหน้านี้ตอนที่เสิ่นรั่วชิงออกจากบ้าน มีการคุยกับเสิ่นจูนอี๋แล้ว เธออยากจะอาศัยความสามารถของตัวเองเข้าไปทำงานในเทียนจวิน กรุ๊ปไม่อยากอาศัยความสัมพันธ์จากเสิ่นจูนอี๋
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เสิ่นรั่วชิงก็แค่อยากเห็นว่า ตัวเองขาดการติดต่อจากสังคมเจ็ดปี พึ่งพาการศึกษาและประสบการณ์การทำงานก่อนหน้าของตัวเอง จะสามารถหางานที่เหมาะสมทำได้อย่างราบรื่นหรือไม่
เปลี่ยนอีกคำพูดหนึ่ง นี่ถือได้ว่าเป็นความพากเพียรครั้งสุดท้ายของเสิ่นรั่วชิง
เธอรู้ว่าระยะห่างของตัวเองกับเย่อู๋เทียนไกลขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งรู้ว่าต่อให้ตัวเองออกไปทำงาน รายได้ที่ได้รับจะสัมพันธ์กับรายจ่ายในครัวเรือนในปัจจุบัน มันไม่สำคัญเลยด้วยซ้ำ