บทที่ 158 ฉันให้เกียรตินาย ฉันจึงจะฆ่านายก่อน!

เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงจัดเลี้ยง ต่างก็หันหน้ามองไปยังด้านนอกห้องโถงทั้งหมด

เป็นใครกัน ที่ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฉาวซิง ยังกล้าที่จะพูดจารนหาที่ตายอย่างนี้?

แต่หลังจากที่มองเห็นคนที่พูดขึ้นแล้วนั้น......

นอกจากเย่อู๋เทียนแล้ว พวกผู้มีอิทธิพลและนักธุรกิจใหญ่ที่อยู่ในสถานที่แห่งนี้ ต่างก็พากันสูดหายใจลึก

ต่อให้ฉาวซิงเอง ก็ยังมีสีหน้าท่าทางที่ย่ำแย่

ขนาดหลี่จิงหง รวมถึงผิงเสี่ยวหลิง ก็ยังมีสภาพท่าทางที่ตื่นตระหนกกันไปหมด

ผู้ที่มานั้น มีชื่อว่าถังเสี่ยวไป๋

สวมใส่ชุดลำลองสีขาว มีผมสั้นสีขาว และในมือ ถือกระบี่ยาวสีขาวเล่มหนึ่ง

รูปร่างหน้าตาธรรมดา ร่างกายสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตร

แต่คนอย่างนี้ หลังจากที่ปรากฏตัวขึ้นในห้องโถงจัดงานเลี้ยง กลับทำให้ทั่วทั้งห้องโถงงานเลี้ยงเงียบสงบลงไปอย่างมากเลยทีเดียว!

ที่ประตูห้องโถงงานเลี้ยง มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตระกูลฉาวอยู่ไม่น้อย

พวกเขาไม่แน่ใจว่าถังเสี่ยวไป๋เป็นคนอย่างไร รู้แต่ว่า เขาจะต้องมาก่อเรื่องสร้างความวุ่นวายแน่นอน

ชายวัยกลางคนในชุดสูทคนหนึ่ง ได้ขัดขวางไม่ให้ถึงเสี่ยวไป๋เดินต่อ พร้อมกับพูดขึ้นอย่างเย็นชาว่า: “หมาแมวอะไรมาจากที่ไหนกัน รีบไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้น......”

ยังไม่ทันรอให้ชายวัยกลางคนนั้นพูดจบ ก็เกิดประกายแสงสีขาวขึ้น

ชายวัยกลางคนพลันรู้สึกว่าเย็นยะเยือกที่ช่วงลำคอ จากนั้น ที่ลำคอก็เกิดความปวดแสบปวดร้อนขึ้น!

เลือด ได้ไหลออกมาจากลำคอของชายวัยกลางคนนั้นแล้ว

แม้ว่าจะไม่มาก แต่เพียงพอที่จะทำให้เกิดความหวาดกลัว!

ชายวัยกลางคนยังไม่ตาย!

สถานที่แห่งนี้ยังไม่ได้เกิดเหตุการณ์กระบี่แทงคออะไรขึ้น

นั่นเพราะว่า......

ชายวัยกลางคนนี้เป็นเพียงแค่หัวหน้ายามรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ตระกูลฉาว ยังไม่คู่ควรที่จะตายลงภายใต้คมกระบี่ของถังเสี่ยวไป๋

แต่ยังไม่ทันรอให้ชายวัยกลางคนนั้นตั้งสติกลับมาได้ ถังเสี่ยวไป๋ก็เก็บกระบี่เรียบร้อยแล้ว

รวดเร็วอย่างมากจนทุกคนถึงกับตกตะลึง!

เพราะว่าคนในสถานที่แห่งนี้นอกจากเย่อู๋เทียนแล้ว ก็ไม่มีใครที่สามารถมองเห็นการชักกระบี่และเก็บกระบี่ของถังเสี่ยวไป๋ได้

ถังเสี่ยวไป๋ยิ้มเยาะและมองไปที่ชายวัยกลางคน พร้อมกับพูดขึ้นว่า: “ตอนนี้นายยังไม่คู่ควรที่จะตายลงภายใต้คมกระบี่ของฉันหรอก ยังไม่ต้องรีบร้อน รออีกสักหน่อย เพราะว่าคนแรกที่ฉันจะฆ่าในวันนี้ ก็คือฉาวซิง รอให้เขาตายลงภายใต้คมกระบี่ของฉันก่อนแล้ว พวกคนในที่แห่งนี้ ฉันก็จะฆ่าทิ้งตามอารมณ์ หากเมื่อไรที่หมดอารมณ์แล้ว ฉันก็จะจากไป”

ชายวัยกลางคนคู่ดวงตาเบิกโพลง

อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า ไอ้คนที่อยู่ด้านหน้านี้ จะกำเริบเสิบสานยิ่งนัก!

ในขณะนั้นเอง ด้านหลังของชายวัยกลางคนนั้น ก็มีเสียงของฉาวซิงดังขึ้น: “นายไม่ใช่คู่ต่อกรของเขา ปล่อยให้เขาเข้ามา”

ชายวัยกลางคนกุมไปที่ลำคอของตนเอง พร้อมกับลังเลใจเล็กน้อย แล้วจึงขยับตัวออกเพื่อเว้นช่องทางให้ถังเสี่ยวไป๋เดินเข้าไป

ถังเสี่ยวไป๋เองก็ไม่เกรงใจ ค่อย ๆ เดินตรงเข้าไปถึงด้านในสุดของห้องโถงจัดเลี้ยง

ซึ่งก็คือโต๊ะที่เย่อู๋เทียนและฉาวซิงนั่งกันอยู่

สีหน้าของฉาวซิงหม่นหมองลงอย่างที่สุด

เขารู้ว่า......

วันนี้ เขาจะต้องตายลงด้วยคมกระบี่ของถังเสี่ยวไป๋อย่างแน่นอน

ฉาวซิงมองไปที่หยางเฟยเอ๋อร์ลูกสาวของเขา และพูดขึ้นด้วยจิตใจที่ซับซ้อนว้าวุ่น: “เฟยเอ๋อร์ ดูเหมือนว่า จวบจนวันนี้แล้ว เธอก็ยังไม่ยอมรับว่าฉันเป็นพ่อของเธออีก! ไม่อย่างนั้นแล้ว เมื่อครู่ทำไมเธอถึงยังสนับสนุนเย่อู๋เทียน กล่อมให้ฉันดื่มเหล้าเซียนหลับใหลนี้ด้วยล่ะ? เธอต้องการที่จะให้พ่อของเธอนี้ ตายลงต่อหน้าเธออย่างนั้นใช่ไหม! ”

หยางเฟยเอ๋อร์มองไปยังฉาวซิงด้วยความตกใจ และพูดว่า: “ท่านกำลังพูดอะไรอยู่! ทำไมฉันถึงต้องการให้ท่านตายลงด้วยล่ะ? ต่อให้ในอดีตท่านจะทำผิดต่อแม่ของฉัน แต่ท่านก็ยังเป็นพ่อของฉันอยู่! ”

ฉาวซิงยิ้มอย่างทรมาน: “อย่าเสแสร้งอีกเลย! จิตใจที่เธอคิดจะให้ฉันตายลงไปนั้น ฉันเข้าใจได้อย่างดี! ”

ขณะที่หยางเฟยเอ๋อร์กำลังจะพูดอะไรต่อ ฉาวซิงก็พูดขัดขึ้นว่า: “เธออย่าได้พูดอะไรอีก เธอฟังที่ฉันพูดก่อน!“ จากนั้นก็มองไปที่เย่อู๋เทียน แล้วก็พูดเสริมขึ้นว่า: ”ถึงอย่างไรวันนี้ฉันก็คงจะต้องตายลงเป็นแน่แล้ว ก่อนที่จะตาย คุณเย่สามารถปล่อยให้ฉันพูดอะไรหน่อยได้ไหม? ”

เย่อู๋เทียนมองไปยังฉาวซิงอย่างกับว่ากำลังมองไปที่คนบ้า แล้วก็หันมองไปยังถังเสี่ยวไป๋ที่เพิ่งเดินเข้ามา และพูดว่า: “ท่านอย่าทำเป็นเล่นไป ท่านบอกมาก่อนว่า เขาเป็นใคร? ”

ฉาวซิงพูดว่า: “มันไม่สำคัญแล้ว เพราะต่อให้นายจะเป็นถึงเจ้ายมบาลชิงตี้แห่งประเทศหลง นายก็คงจะไม่ใช่คู่ต่อกรของเขา อีกทั้ง นายเองก็ยังต้องการที่จะให้ฉันตายลงด้วย! นั่นเป็นเพราะ ฉันฉาวซิงกระทำความผิดเอาไว้มาก แม้ว่าฉันจะนำตัวนักโทษอาชญากรทั้งสิบเจ็ดคนไปส่งให้กับหน่วยสืบราชการลับเจียงไห่ และยังจะส่งตัวลูกน้องทั้งห้าคนที่ฉันบ่มเพาะมาด้วยตนเองไปยังคุกแปดแฉก ก็ยังคงยากที่จะชดเชยกับความผิดที่ฉันกระทำมาทั้งชีวิตได้ ยิ่งไปกว่านั้น......ไม่ว่าวันนี้จะตายลงด้วยน้ำมือของนาย หรือว่าจะตายลงด้วยน้ำมือของถังเสี่ยวไป๋ ก็ถือว่าเป็นเกียรติของฉันทั้งหมด! ”

“......”

เย่อู๋เทียนถึงกับพูดอะไรไม่ออก

ฉาวซิงมองไปที่หยางเฟยเอ๋อร์ ด้วยสีหน้าท่าทางที่ซับซ้อน และพูดว่า: “เฟยเอ๋อร์ ฉันรู้ดีว่าเธอเกลียดฉัน แต่ ใต้หล้านี้มีแต่ลูกที่ทำไม่ถูก ไม่มีพ่อแม่ที่ทำไม่ถูก หากเธอต้องการให้ฉันตาย ฉันก็จะทำตามที่เธอต้องการ! แต่ เธอรีบไปเถอะ ไปเดี๋ยวนี้เลย นี่ถือว่าเป็นหน้าที่ที่ผู้เป็นพ่อได้กระทำให้กับเธอเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”

หยางเฟยเอ๋อร์เองก็มองไปที่ฉาวซิงด้วยสายตาที่ซับซ้อนเช่นกัน